Vrijdag 09/12/2022

Een zielsverwant van The Dude

De boeken over de recente Amerikaanse komedie moeten nog geschreven worden. Maar als er iemand een prominente plaats gaat krijgen in die overzichtswerken over de lach in de cinema dan is het wel Judd Apatow, regisseur van films als Knocked Up en The 40 Year Old Virgin. Apatow plaatste de Amerikaanse komedie opnieuw in het echte leven en gaf het een oprecht emotioneel hart, terwijl hij eveneens de carrière lanceerde van heel wat nieuwe talentrijke acteurs uit het komische genre. Ook de indie dramedy werd door hem geproduceerd en draagt zijn stempel.

Deze afwisselend grappige en bitterzoete komedie over een naïeve en eeuwige idealist is de beste remedie tegen de kwaal dat niet alle Hollywoodkomedies het van toilethumor of platvloerse slapsticksituaties moeten hebben. Veel van de charme van Our Idiot Brother komt van het personage van Ned Rochlin, een lieve en soort ouderwetse hippie met een relaxte kijk op het leven. Zijn enige probleem: hij gelooft in de goedheid van de mensen en hij heeft af en toe zijn zwakzinnige momenten. Een voorbeeld? In de openingsscène maken we met hem kennis als hij als biolandbouwer en marktkramer gearresteerd wordt omdat hij aan een politieagent in uniform wiet verkocht. Is dat dom? Heel zeker. Maar de agent had hem weten te overtuigen omdat hij een slechte week achter de rug had en het hem privé echt niet voor de wind ging. En de goedgelovige en goedhartige Ned trapte in de val. Acteur Paul Rudd, nog zo een Apatowhabitué maar hier met lange haren en onherkenbaar achter een baard, zet hem neer als een overjarige slacker en bohemien die lak heeft aan elke ambitie. Een genereuze zielsverwant kortom van The Dude uit The Big Lebowski en van sommige door Peter Sellers vertolkte personages maar dan vrij van ironie en vol kinderlijke onschuld.

Grappige troost

Ned is evenwel zo hopeloos naïef en onvolwassen en stelt zoveel vertrouwen in de mensen dat hij door zijn manier van de dingen te interpreteren voor heel wat ontreddering en problemen zorgt. In de eerste plaats bij zijn drie onzekere en geestig vertolkte zussen door wie hij afwisselend opgevangen wordt na zijn verblijf in de gevangenis: Natalie (Zooey Deschanel), een lesbische aspirant stand-up comedian die in een commune leeft; Miranda (Elizabeth Banks), een rotambitieuze journaliste die de deontologische codes overboord gooit om een artikel in Vanity Fair gepubliceerd te krijgen en tenslotte Liz (Emily Mortimer), een perfectioniste die zich als moeder tracht recht te houden terwijl haar huwelijk in het slop zit. Of is Ned toch de wijze idioot die als een anticynische en onbevangen Diogenes zijn licht over de wereld laat schijnen en zijn zussen ook wat inzicht in het leven gaat bijbrengen? Dat de regisseur Jess Peretz daarbij soms terugvalt op een stijl die wat herinnert aan de sitcom neem je er graag bij. Precies zoals de handige zijplot over Neds hond, genoemd naar countryicoon Willie Nelson. Peretz heeft een goedaardige film gemaakt waarmee je stilletjes lacht en waarin iedereen die verbitterd is door het cynisme en de hypocrisie in het leven wat grappige troost moet kunnen vinden.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234