Woensdag 20/01/2021

Een weerwolf uit New York

rock

jon spencer en russell simins over 'plastic fang', de nieuwe oerkreet van the jon spencer blues explosion

Vrijdag zal hij weer als een bezetene tekeergaan. Jon Spencer zal schreeuwen, blaffen, grommen, huilen en, jawel hoor, zingen, terwijl het lijkt alsof hij zijn gitaar afranselt in plaats van ze te bespelen. Daar heeft hij alle reden toe, want The Jon Spencer Blues Explosion houdt de originele rock-'n-rollspirit levend en klinkt dus als het huisorkest van de hel. Zoals bekend is het daar al eeuwenlang hetzelfde liedje - vuur, vuur en nog eens vuur - en ook de Blues Explosion klinkt op de nieuwe cd Plastic Fang allesbehalve verrassend. Maar de liedjes zijn wel steengoed en komen aan als een rake leverstomp.

Brussel / Van onze medewerker

Christophe Verbiest

Op het podium krijt Jon Spencer de longen uit het lijf, maar daarbuiten lijkt hij de rust zelve. Lijkt, want hij praat weliswaar op fluistertoon, maar je weet nooit zeker of het bedeesdheid dan wel een Hannibal the Cannibal-achtige valse zachtheid is. Ook drummer Russell Simins schuift een stoel bij, waardoor alleen de andere gitarist, Judah Bauer, niet bij het gesprek aanwezig is.

De drie heren hebben met Plastic Fang weer een demonische plaat gemaakt, gevuld met strakke rock-'n-roll, spetterende rhythm & blues en ongemakkelijk zittende ballads. Nou ja ballads, laten we zeggen: ietwat tragere songs. In 'She Said' zingt Spencer "My soul is lost, I said I curse the day that I ever was born" en al zijn de gevoelens soms verstopt achter verhalen over weerwolven en andere fantastische wezens, Plastic Fang is een afdaling in de krochten van de menselijke ziel en contrasteert daarom met de redelijk optimistische voorganger Acme. Een beetje zoals voordien het roetzwarte Now I Got Worry volgde op het relatief luchtige Orange.

Wat evenwel nog meer opvalt: The Jon Spencer Blues Explosion heeft ruim de tijd genomen om de nieuwe cd te maken, want Acme is al zo'n drieënhalf jaar oud. Jon Spencer: "We hebben onder meer een jaar niet samengespeeld, zodat ieder van ons met andere projecten bezig kon zijn. Dat hebben we alledrie nodig om de batterijen op te laden." Spencer hielp in die periode zijn wederhelft Cristina Martinez met de nieuwe Boss Hog-cd Whiteout, Judah Bauer was met zijn broer aan de slag in 20 Miles (een zeer goede groep), terwijl Russell Simins de solo-cd Public Places heeft uitgebracht. Kon hij daarop dingen kwijt die niet in de Blues Explosion passen? "Dat zou ik niet durven te zeggen. Ik kan in de groep echt alles doen wat ik wil, met name drummen en met Jon en Judah liedjes schrijven."

Spencer: "We hebben de songs van Plastic Fang eerst live uitgetest en het is boeiend om te zien hoe de fans reageren op nummers die ze niet kennen. 'She Said' was bijvoorbeeld altijd raak."

Heeft de groep bepaalde liedjes niet op de cd geplaatst omdat de reactie tijdens concerten te wensen overliet? Simins: "Neen, dat hebben we niet gedaan. Als wij van een nummer houden en het past tussen de andere, dan zullen we het niet laten vallen. De sequencing (de volgorde van de songs bepalen, ChrV) is een heel belangrijke maar ook moeilijke stap als je een plaat maakt."

Spencer: "Ik probeer toch altijd een verhaal te vertellen met een cd, maar andere bandleden hebben misschien andere prioriteiten. Zoiets kan probleemloos. Ook onze producer Steve Jordan heeft zijn stempel gedrukt op de sequencing." Welk verhaal wil Spencer dan met Plactic Fang vertellen? "Er staan nogal wat trieste liedjes op die handelen over pijn, verlies en mislukkingen."

Tekstueel ligt de plaat inderdaad dichter bij Now I Got Worry dan bij de voorganger Acme. Spencer, lachend: "Ze is toch niet zo venijnig en pissed off als Now I Got Worry. En Acme heb ik vlak na de geboorte van mijn zoon gemaakt, dat was een mooie, hoopvolle tijd.

"Vele songs hebben een horrorkantje, ze gaan over weerwolven en andere monsters. De cd is zeker beïnvloed door horrorfilms. Niet enkele specifieke in het bijzonder, maar door alles wat ik tot nu toe gezien heb. Nogal wat liedjes zijn geschreven omtrent Halloween, kennen jullie dat? Dan krijg je in de States de kans om veel van de oude Universals-horrorfilms uit de jaren dertig en veertig op televisie te zien, zeg maar de originele Frankenstein-, Wolfman- en Dracula-films. Plastic fang zijn de valse tanden die je in je mond plaatst, zodat je op een vampier of een wolf lijkt. Het is een plaat over agressie, wat niet verwonderlijk is, want rock is agressief. Maar ook flamboyant en daarom bieden we show."

The Jon Spencer Blues Explosion speelt zonder bassist, maar toch is de muziek funky, groovy en sexy. Hoe krijgen ze dat voor elkaar? Simins, zonder ironie: "Omdat we funky, groovy en sexy zijn, tiens. That's the way we play, man. Ik denk dat die eigenschappen altijd in ons werk te horen zullen zijn, ongeacht wat we spelen."

In 'Hold on' is Dr. John van de partij, de voodoo-r&b-pianist uit New Orleans. Spencer: "Dat was een idee van Steve Jordan. Hij dacht dat het de song sterker kon maken en wij waren natuurlijk al in de wolken. Die Dr. John is nogal een kerel zeg, a real cool cat. Het is zeer boeiend om hem aan het werk te zien, en om gewoon al met hem te praten."

Wie de plaat beluistert zonder de credits te lezen, denkt vast ook dat Johnny Cash aan het begin van 'Mean Heart' vertelt "this is a sad, true story", maar het is Spencer zelf. "Nou, bedankt voor het compliment. Het is een ernstig liedje, maar dat betekent niet dat ik geen plezier mag maken en die inleiding was fun om te doen."

Het is dus een waar liedje. "Zeker, maar dat geldt voor de meeste songs. Dat belet niet dat ik allerhande personages kan opvoeren, maar deze cd bevat meer dan ooit liedjes die waar zijn." Simins: "Je weet toch wat John Lennon heeft geantwoord toen hem gevraagd werd waar zijn nummers over gingen? 'They're all about me, stupid.' En songwriters die dat tegenspreken, liegen. Want als John Lennon het zegt..." Zijn de teksten van Jon een gespreksonderwerp in de groep? "We hebben het wel eens over titels, maar Jon is meester over wat hij zingt."

The Jon Spencer Blues Explosion is een groep uit New York City, maar wie de muziek hoort, ziet meteen beelden die the Deep South van de Verenigde Staten oproepen. "We zijn uiteraard zeer beïnvloed door muziek uit het zuiden van de VS: blues, rockabilly, soul... We hebben duidelijk meer met Stax gemeen dan met Motown."

Stax is de naam van het label uit Memphis dat onderdak bood aan broeierige soulmuziek, terwijl Motown, uit het noordelijk gelegen Detroit, voornamelijk het huis was (en is) van soul met een poptintje." Hoe is het leven in New York tegenwoordig? "Oké, het wordt langzaamaan weer normaal. Maar de atmosfeer is duidelijk veranderd, al kun je dat moeilijk aan een buitenstaander uitleggen."

Het drietal werd al vaak omschreven als een gevaarlijke groep. Maar als we dat de heren voorleggen - het is nochtans als een compliment bedoeld - krijgen we verbaasde, ietwat verontwaardigde blikken als antwoord. Spencer: "Ik begrijp het niet." Gevaarlijk, zoals punk of de eerste rock-'n-roll voor opschudding heeft gezorgd. "O, dan lijkt het me wel oké." Oef.

Plastic Fang is verschenen op Mute en wordt gedistribueerd door Play It Again Sam. Op vrijdag 12 april speelt The Jon Spencer Blues Explosion, met in het voorprogramma de YeahYeahYeahs, in het Hof ter Lo, Noordersingel 30, Antwerpen. Kaartjes: 20/22 euro. Info: 0900/260.60.

'We zijn beïnvloed door de 'Deep South'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234