Donderdag 17/10/2019

een wandeling

Een beetje deprimerend, maar de zee is een troef

Duinkerken is niet meteen een pittoreske Franse badplaats. Het stadsdeel Malo-les-Bains was rond de eeuwwisseling een favoriete bestemming voor bemiddelde Parijse intellectuelen, maar van hun modieuze, eclectische optrekjes met spitse torens en extravagante balkons is bitter weinig overgebleven. De derde grootste havenstad van Frankrijk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar getroffen. Haast 80 procent van het vroegere Duinkerken werd vernietigd. Het uitgestrekte oefenterrein voor modernistische stadsarchitecten dat op die ongelukkige manier vrijkwam, maakt vandaag zeker geen idyllische eerste indruk op de bezoeker. Veel van de typische sociale huisvestingsprojecten met goedkope materialen staan er haveloos en deprimerend bij, vooral bij miezerig weer.

Maar het loont beslist de moeite Duinkerken wat grondiger te verkennen. Na zo'n anderhalf uur rijden vanuit Gent volgen we de pijlen Dunkerque Centre Ville en parkeren we in de buurt van de Place de Minck, vlakbij de Leughenaer, de enige overgebleven toren van de achtentwintig die in de vijftiende eeuw de stadswallen van Duinkerken flankeerden. Hier kun je inschepen voor toeristische havenrondvaarten van één à anderhalf uur. Een andere mogelijkheid is het mooi gerestaureerde havenmuseum in een negentiende-eeuws tabakspakhuis aan de oude dokken (Quai de la Citadelle) bezichtigen. In dat museum wordt de bewogen geschiedenis van de haven uitgebeeld, onder meer de exploten van de zeventiende-eeuwse zeerover en stadsheld Jean Bart, naar wie ook een plein met zijn standbeeld in de oude stadskern is genoemd. Tot 2 september loopt in het havenmuseum de tentoonstelling Souvenirs des bords de mer. Met oude prenten, boeken en beeldjes wordt een ouderwetse voorstelling van het leven aan zee gereconstrueerd, het romantische beeld dat gepropageerd werd bij de opkomst van het kusttoerisme. Aan de kade voor het museum liggen enkele antieke schepen. Het grootste is de driemaster Duchesse Anne uit 1901.

We maken een praatje met een inwoner over de recente opwaardering van dat oorspronkelijk in onbruik geraakte, oude havendeel. De Université du Littoral, vlak om de hoek, roept gemengde gevoelens bij hem op: "Een scheepsromp ondersteboven, waar slaat dat nu op?" In werkelijkheid herinnert het universitaire hoofdgebouw uit 1988 aan de vorm van een zich uitstrekkende golf. Opmerkelijk is de integratie van een negentiende-eeuws bakstenen pakhuis in de hedendaagse constructie van glas, staal en beton. De bedoeling is duidelijk een symbolische versmelting tussen het heden en verleden van deze plek tot stand brengen. Het universiteitsrestaurant op het zuidelijkste punt van deze oude havenbuurt heeft inderdaad de vorm van een schip. Behalve de talloze maritieme verwijzingen (tot in de allerkleinste details) valt ook het kwistige gebruik van primair rood en blauw in de universiteitsgebouwen op. Dat geeft een kleurrijk en levendig effect, al heeft die opgewektheid ook iets kleuterschoolachtigs.

We hebben zin om te blijven stappen, maar een student raadt ons af om van hieruit te voet naar het Frac of naar het strand te lopen. Het is een behoorlijk eind en we moeten dwars door "un endroit mal fréquenté", vertelt hij. Dan maar een autoritje. Eenmaal over het kanaal dat het stadscentrum scheidt van Rosendaël en Malo-les-Bains, duiken meer gebouwen uit de jaren vijftig en later op. Vooral in de buurt van de Place du Casino zijn de meeste dringend aan een opknapbeurt toe. Op en rond de dijk heerst een totale visuele chaos. Allerlei non-stijlen staan lukraak door elkaar, maar naarmate je meer naar het noordoosten wandelt, bieden strand, dijk en restaurantterrasjes een nettere en homogenere aanblik. Frappant is dat je ondanks allerlei uitwassen nergens echte hoogbouw ziet. Dat alleen al maakt de sfeer totaal anders dan aan de Belgische kust. We keren nog even op onze passen terug omdat we de beeldentuin in de Avenue des Bains willen bekijken. Het Museum voor Hedendaagse Kunst lijkt op een prentje uit een science-fictionstrip. Het is voor onbepaalde duur gesloten, wegens restauratiewerken. Het glooiende museumpark blijft intussen wel open voor het publiek. Het is aangenaam wandelen tussen de hedendaagse sculpturen en kunstinstallaties rond het meer. Van hieruit heb je ook een verrassend zicht op een interessante reeks horizontale woonblokken met gevels met geritmeerde rode kleurvlakken. Vanaf een veilige afstand zien die moderne appartementsgebouwen er nog altijd bedrieglijk mooi uit. De verhoudingen zijn knap en ze zijn op een aantrekkelijke manier ingeplant in een groter geheel. Van dichtbij bieden ze echter een troosteloze aanblik.

De belangrijkste vraag is natuurlijk hoe de bewoners er zich voelen. Als de zon onverwacht doorbreekt, vergeten we dat probleem. Plots heerst een echte vakantiestemming. Een grote troef van deze stad blijft natuurlijk de nabijheid van de zee: een zandstrand van 15 kilometer en 700 hectare duingebied. We gaan op zoek naar de veelgeprezen dunes flamandes, waarnaar Duinkerken oorspronkelijk genoemd is. Op een rustige strook van het strand bewonderen we de sierlijke kitesurfers en snelle strandsurfers in wagentjes, gaan we pootjebaden en mooie schelpen rapen.

Info: Office de Tourisme de Dunkerque-Dunes de Flandre, 87 Avenue About, 59240 Dunkerque. Tel. 0033-328-58.85.10. Fax: 0033-328.58.85.29. www.ville-dunkerque.fr

GASTRONOMIE

Aangename verrassing

Om geen tijd te verliezen kiezen we het eerste restaurant met een terras op onze weg. Het is Le Corsaire op de Quai de la Citadelle, nummer 6. De inrichting is banaal, maar de keuken is een aangename verrassing. Voor 98 Franse frank per persoon krijgen we een borrelhapje, een voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. De koele rode Vin d'Alsace (Klipfel, Rouge de Barr, '99) blijkt de extra financiële inspanning waard. We zijn het roerend eens dat je het fijne voorgerecht oeuf meurette à la dunkerquoise (met mosselen en grijze garnaaltjes) groot onrecht aandoet door het zomaar ei in wijnsaus te noemen. Ook de gegrilde zalmrug en het framboos- en passievruchtenijs zijn tiptop. Op de borden van onze buren die duurdere dagmenu's gekozen hebben, liggen kunstwerkjes die er verrukkelijk uitzien. Om ons ondanks de grote voldoening toch nog te doen watertanden. (Tel.: 0033-328-59.03.61)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234