Zondag 08/12/2019

Een vulkaan die op uitbarsten staat

Nick Cave stelt nieuwe 'Best Of'-cd voor in Londense Astoria II

Nick Cave & The Bad Seeds doen komende zomer een aantal grote festivals aan. Zo gooien ze onder meer hun anker uit op de podia van Torhout en Werchter. Maar ter gelegenheid van de release van hun langverwachte Best of-cd en een videocompilatie, die allebei vanaf deze week in de winkels liggen, gaven de heren zondagavond al een exclusief, zij het nogal kort, clubconcert in de kleine zaal van de Londense Astoria. Zanger en groep bleken er in blakende vorm te verkeren.

Hoewel Nick Cave pas sinds kort wordt omarmd door het grote publiek, kun je hem inmiddels zonder schroom als een veteraan bestempelen: zijn debuut met het Australische new wave-gezelschap The Boys Next Door is onderhand haast twintig jaar oud. In de vroege jaren tachtig vormde hij het middelpunt van het even revolutionaire als spraakmakende The Birthday Party, een quintet dat, met zijn uitgebeende synthese van Captain Beefheart en The Stooges, allerminst als een doorsnee verjaardagsfeestje klonk. Ook zijn huidige band, The Bad Seeds, heeft al een elftal langspelers op zijn naam staan. Redenen te over dus voor een terugblik. Echter niet met een Greatest Hits-verzameling, want een reguliere bezoeker van de hitlijsten kun je Koning Kraai niet noemen. Alleen zijn verrassende tête-à-tête met Kylie Minogue vormde een uitzondering op die regel.

Op zich valt er op de uiteindelijke Best Of, zestien samengeharkte singles uit de periode 1984-1997, niet zoveel af te dingen. Nick Caves kunnen wordt er rijkelijk door geïllustreerd. Alleen is het opvallend, en ook een beetje betreurenswaardig, dat de samenstellers vooral de nadruk hebben gelegd op Cave-de-crooner, de ietwat bezadigde balladezanger die de jongste jaren steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte kwam. Daardoor blijft de getormenteerde, door een ziekelijke verbeelding en dwangneuroses geplaagde Saint Nick, die wij toevallig het liefste horen, sterk onderbelicht. Gevolg: ontstellend weinig uit intense, in bluesgif en claustrofobie gedrenkte platen als From Her to Eternity en The Firstborn is Dead, waarop de zanger uiting gaf aan zijn obsessies (de bijbelse zondvloed, dode vrouwen, de morele implicaties van misdaad en straf) en, razend als een gewonde rat, al zijn innerlijke duivels uitdreef. Daardoor mis je, als fan van het eerste uur, onbetwistbare hoogtepunten als 'A Box For Black Paul', 'Knocking on Joe', 'Your Funeral My Trial' en het voyeuristische 'Watching Alice'. Niet de ultieme bloemlezing dus, veeleer een plaat voor mensen die pas onlangs voor de bijl gingen voor de introspectieve ballads waarin Cave zijn scheiding van de Braziliaanse Viviane Carneiro verwerkte.

"We're just gonna bang out a few songs", meldde de in lichtblauw kostuum gehulde zanger aan de kleine duizend bofkonten die voor deze uitzonderlijke avond een kaartje hadden weten te versieren. Geflankeerd door vijf rammelende, maar bijzonder trefzeker spelende Bad Seeds, stortte The Caveman zich op 'Deanna': stuiterende sixties-pop met een knipoog naar Spencer Davis, die door zijn verregaande rechtlijnigheid meteen het bastaardkind van de set werd. Vervolgens kreeg gitarist Blixa Bargeld, compleet met potsierlijke zwarte baret, een vocale glansrol in 'Weeping Song' en beukte het karakteristieke basloopje van 'Do You Love Me' met volle kracht tegen een als golfbreker dienstdoend orgel. 'Into My Arms', door de zanger van achter de piano zachtjes voor zich uit gemijmerd, werd opgedragen aan zijn zoontje Luke, dat zondag zijn zevende verjaardag mocht vieren.

Cave ondersteunde de inhoud van zijn songs regelmatig met weidse gebaren en dat deed hij ook in het naar broeierige lounge-rock geurende 'Red Right Hand'. Maar de ware climax kwam er pas met 'Tupelo', waarin de Black Crow King de geboorte van Elvis liet samenvallen met die van de messias: een feest van zuigende bassen, aan Ennio Morricone herinnerende gitaarlijntjes en gerommel als van een vulkaan die op uitbarsten stond. En tot slot van de veel te korte set: een ziedend 'From Her to Eternity' - de paranoia ten top gedreven.

Na enig aandringen konden er nog net drie toegiften af, waaronder het fraaie, voor Shane MacGowan bestemde 'Nobody's Baby Now'. De kans dat de ex-Pogue er echt van genoten heeft is klein, want volgens ooggetuigen werd hij voortijdig de zaal uitgedragen, wegens stomdronken. Ook het verhoopte duet met Polly Harvey bleef uit, hoewel de zangeres zich onder de toeschouwers bevond. De apotheose, een vertraagde versie van 'The Mercy Seat', was niettemin briljant: je kon het zitvlees van de ter dood veroordeelde uit de song letterlijk horen schroeien op de elektrische stoel.

Wie al een kaartje voor T/W op zak heeft, mag op zijn beide oren slapen: Nick Cave & The Bad Seeds zijn er helemaal klaar voor.

Dirk Steenhaut

De cd The Best of Nick Cave & The Bad Seeds, met de 9 tracks tellende Live at The Royal Albert Hall als bonus bij de eerste oplage, is uit bij Mute en wordt verspreid door PIAS.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234