Donderdag 22/10/2020

Een vrouw verdient ridderlijkheid

Als modeontwerper streef je naar eclatante schoonheid en welwillende esthetiek. Maar ‘schoonheid belooft altijd, nooit lost ze haar beloftes in’ wist de Franse grande dame Simone Veil.

Filip Arickx: “Dat klopt niet. Ik zie in zoveel dingen rondom mij schoonheid. Door de jaren heen, en mede dankzij Anneke, heb ik een bijzonder gevoelig oog voor esthetiek ontwikkeld. Fragiele perfecties houden mijn aandacht vast, dingen die een ander doorgaans niet ziet. Dat kan een perfect geharkt perkje langs de kant van de weg zijn of een zinderende glimlach. Ook vluchtige schoonheid kan me ontroeren. Soms is het bijna gênant... (lacht)“Maar wellicht refereerde Simone Veil aan ‘mooie vrouwen’ toen ze het over schoonheid had en bedoelde ze dat vrouwen door hun schoonheid verwachtingen bij de man opwekken, die ze vervolgens niet kunnen of willen inlossen. Dat is een weerzinwekkende redenering. Wat gebeurt er als twee mensen elkaar voor het eerst zien, een beeldmooi meisje en een man bijvoorbeeld? En stel dat hij voor haar valt vanwege haar uiterlijk. Wel, dan nog ga ik ervan uit dat die knappe vrouw, toen ze die ochtend voor de spiegel stond, de intentie helemaal niet had om wat voor verwachtingen dan ook bij welke man dan ook te creëren. Ze voelde zich gewoon goed. Mag het even? Het tegendeel beweren is een vreselijke assumptie. Want voor je het weet, kom je tot de conclusie dat een vrouw die lastig gevallen wordt, het zelf heeft gezocht, ‘want ze had een diepe decolleté en een korte jurk...’ Alsjeblieft, zeg. Een man legt de zogenaamde ‘belofte’ die een aantrekkelijke vrouw zou uitstralen zelf in zijn gedachten. Misschien herkent hij iets in haar dat hem aan andere zaken, herinneringen of zo, doet denken. Onbekende knappe vrouwen beloven helemaal niets impliciet. Dat hoeft ook niet.”

Jij hebt jouw inspiratiebron en echtgenote wél eeuwige trouw beloofd. Hoe houden jullie na meer dan twintig jaar huwelijk de spanning er nog dagelijks in?

“Door mekaar te blijven verwonderen in de kleinste dingetjes. Kijk, ik heb Anneke bijna een kwarteeuw geleden leren kennen op de Academie in Antwerpen. Wij zijn van extreem verschillende afkomst: zij komt uit een uitgesproken artistiek milieu, ik ben de zoon van een bakker. Aan onze eettafel zat makkelijk tien tot vijftien man, want er werd altijd doorgewerkt. Ik zag hetzelfde bij mijn nonkel, de kruidenier, en bij mijn peter, de beenhouwer. Centen verdienen en zwoegen, was hun devies. Toen ik Anneke leerde kennen, ging een andere wereld voor me open. Bij haar thuis was alles zen, erg geborgen. Iedere vierkante centimeter stond in het teken van de esthetica terwijl bij ons de dingen gewoon functioneel waren. Les extrêmes se touchent, zoals ze zeggen. “Vanaf de eerste dag van onze ontmoeting ben ik door haar geboeid. Die honger gaat niet over. Ik voorspel dat we zelfs op ons tachtigste alles nog niet tegen mekaar hebben gezegd. Zoveel valt er nog te delen, zoveel verrassing zit er in haar, ongekende gebieden te ontdekken, Anneke verwondert mij iedere minuut. Daarom is het géén sleur om samen te zijn. Zeven dagen op zeven, vierentwintig uur. Ik trek haar mee en zij mij. Wij hebben intussen ook een ijzersterk modemerk neergezet. Dat maakt nog sterker. Zij is een tikkeltje creatiever dan ik, ik behartig de zakelijke kant iets meer. En we hebben geen kind, neen. Die keuze maakten we bewust. Alles is perfect zoals het nu is.”

Klopt het dan wat model en schrijfster Anaïs Nin ooit over de liefde zei: ‘De liefde sterft nooit een natuurlijke dood.’

(zwijgt enkele seconden) “Daar krijg ik tranen van in de ogen. Het zit er zo knal op. De liefde tussen twee wezens sterft inderdaad nooit op natuurlijke wijze. Want als één van de twee geliefden sterft, dan nog blijft hun onderlinge liefde overeind. Ze kan niet zomaar verdwijnen. Natuurlijk kan de liefde in sommige gevallen onderbroken of opgeheven worden. Als een van beide partners de liefde opgeeft, bijvoorbeeld. Of als iemand zijn lief zodanig pijn doet, als hij haar psychisch doodt, dan moet die liefde verdwijnen.(denkt na) “Toch heb ik het vreselijk moeilijk met koppels die uit elkaar gaan, de liefde opgeven. ‘Het is verdwenen’, zeggen ze dan. ‘Wat we hadden, is weg.’ Vaak zitten ze in hun derde levensfase - na de verliefdheidsfase en de kindjesfase - en dan willen ze iets anders. Intellectueel genot, bijvoorbeeld. Mijn liefde voor en met An is wél gebleven. Zelfs nu de eerste rimpeltjes zich beginnen af te tekenen en haar lichaam, en het mijne, stilaan veroudert: het deert me niet. Integendeel, samen de veranderingen bij mekaar ontdekken, is fascinerend. De herkenning van het geliefde lichaam dat toch evolueert. Daarin zit de spanning.”

Als de liefde jullie beiden jong houdt, waarom weiger je dan zo koppig om jouw leeftijd op te geven? IJdelheid?

“Ik verzwijg mijn fysieke leeftijd omdat ik niet wil dat je, zodra je het cijfer hoort, bepaalde verwachtingen krijgt. Ik bedoel: verwachtingen die inherent verbonden zijn aan mensen van mijn leeftijd. Op je dertigste moet je dit, op je veertigste dat... daar ben ik tégen. Ik heb liever dat mensen mij taxeren op de persoonlijke evoluties die ik doorleef in plaats van op een nietszeggend cijfer. Anneke en ik genieten van mekaar, daardoor evolueren we tegelijk. Zoiets staat los van leeftijd of van je jong of oud voelen. “Ik stel me soms vragen bij een oudere man die plots voor een jonge vrouw kiest. Al die jaren heeft hij fysiek genoten van een lichaam dat hij kende, samen droegen ze de tand des tijds elk in hun huid. En dan plots treft hij een veel jonger lichaam aan naast het zijne: zoiets katapulteert je toch terug in de tijd? Schrikt die man dan niet? Want ineens stelt hij vast dat zijn lijf doorheen de jaren wel erg verouderd is, tenminste in vergelijking tot dat jonge meisje dat nu naast hem ligt.”

Zegt de modeontwerper, die piepjonge modellen als kapstokken laat flaneren. Bestaat er volgens jou eigenlijk wel een ideaal vrouwenlijf of een ideale vrouwenmaat?

“Er is een groot verschil tussen standaardmaten en ideale maten. De modesector werkt met bepaalde standaardmaten om de patronen in de geautomatiseerde machines te kunnen maken. Dat is puur technisch. (boos) Het is een misvatting dat de modebranche al die magere modellen zomaar lanceert. De medeschuldigen achter die zogenaamde standaardmaten zijn de mensen uit de film- en muziekindustrie: zij hebben meer impact en macht dan wij. Ik weet dat veel mensen ons met een beschuldigende vinger nawijzen, maar de mode alleen is echt niet de trendsetter van die magere look. Bij A.F. Vandevorst weigeren we trouwens te magere meisjes, zeker als ze ongezond zijn. “Ideale maten daarentegen, bestaan niet. Want wat is ideaal? Als een vrouw zich goed voelt in haar vel en kan genieten van haar vormen, dan is ze gegarandeerd supersexy. Vroeger vond ik slanke, magere meisjes mooi, nu vind ik iets vollere vrouwen aantrekkelijker... Ze hebben iets sensueler. Anneke en ik ontwikkelden enkele jaren geleden een lingerielijn, Nightfall, omdat we destijds onze modellen zelfverzekerder wilden laten rondlopen. Onder onze A.F. Vandevorstoutfits moesten ze onze bh’s, jarretellen en slips dragen. (lacht) Ze bewogen zich ineens veel sensueler! Anneke heeft namelijk iets met ondergoed. Vroeger ging ze wekelijks naar de rommelmarkt om panty’s in alle mogelijke kleuren, vormen en maten te kopen. ‘Het beïnvloedt wie ik ben’, zei ze na elke aankoop...“Het gebeurt zelfs nu nog dat een vrouwelijke klant naar me toeloopt en haar blouse ongegeneerd open knoopt, trots naar een bh van ons merk wijzend. ‘Zie eens hoe mooi!’, roept ze dan. Eigenlijk creëerden we die lingerie voor vrouwen die een beetje ‘zot’ zijn. Voor iemand die bijvoorbeeld een fijne, kanten bh met een sportieve slip van Petit Bateau durft combineren. Want zo iemand heeft een aparte humor en zin voor raffinement.”

‘Een jurk heeft geen nut, tenzij het een man inspireert om je er zo snel mogelijk van te verlossen’, dixit Françoise Sagan. Wat doet jou begeren?

“Ik vind vrouwen in uniform erg begeerlijk. Daarom vind je vaak uniformen terug in onze collectie. Maar toch moet een vrouw voldoende ‘vrouw’ kunnen blijven. Helaas verzet de populaire cultuur zich daar tegenwoordig tegen. Dat merk ik aan uitdrukkingen zoals ‘een vrouw met ballen’. Gruwelijk is dat... Laat die ballen toch gewoon bij de man. Of betekent vrouwenemancipatie misschien dat meisjes zich als jongens moeten gedragen? Daar pas ik voor. Van een vrouw verwacht ik dat ze de tegenpool of het complementaire van mij is. Ik wil háár visie voelen, hoe ze opkomt voor zichzelf. Want als man houd ik graag de deur open in een restaurant, ik wandel er ook steevast als eerste binnen. Om te zien of het er veilig is en of niemand een ongunstige invloed op mijn vrouw zou kunnen hebben. Die ridderlijkheid verdient ze. Daar is toch niets mis mee?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234