Zondag 07/06/2020

Een vrouw met een missie

'In de media is men veel genadelozer voor vrouwen dan voor mannen. Als je ziet hoe bepaalde bladen de billen van de presentatrices beschimpen. Waarom niet die van Danny Verstraeten, die heeft toch ook een stevige bips?''Ik heb gewoon een grote dosis cynisme in mij, dat er altijd zo 'floep' uitkomt, en soms botst dat'

Marijke Libert / Foto's Stephan Vanfleteren

'Tja", zegt Dirk Pyck die de Belgische delegatie van Ngo's (niet-gouvernementele organisaties) mee vertegenwoordigt, "je moet toegeven dat we door Goedele als goodwill ambassadeur voor de VN voor te stellen een goede zaak hebben gedaan. We hadden nochtans scherpe reacties gekregen drie jaar geleden, onder meer van de Nederlanders die meenden dat ze een lichtgewicht was, die 'seksuologe van de televisie'. Wat een vergissing. Goedele trekt enorm aan deze kar. Ze gooit niet alleen hoge ogen in Parijs en Genève, ook laatst in New York stal ze de harten. Waar klein België groot in kan zijn."

Goedele trekt zich, na de opnames van VTM-programma's, af en toe terug met internationale sterren voor de goede zaak. Met Geri Halliwell (ex-Spice Girl) bijvoorbeeld, of Susan Sarandon, Michael Douglas, Linda Gray en nog een trits beroemdheden van over de hele wereld die zich inzetten voor vrouwen in ontwikkelingsgebieden. In Parijs kwamen ze samen om voor de UNFPA ("een soort Unicef, maar dan voor vrouwen", zegt Goedele) hun projecten voor te stellen. Waarom al die tranen bij Goedeles voorstelling?

Goedele Liekens: "Men was nogal ontroerd door de reportage die ik uit Botswana had meegebracht. Ik had dat land uitgekozen omdat ik iets met het aids-probleem bij vrouwen daar wou doen. Drie keer ben ik er geweest. De eerste keer reed ik met een heus VN-konvooi door de dorpen. Dat was niets voor mij. Ik voelde me net prinses Diana die kinderhoofdjes ging strelen. Ik ging naar huis en kwam terug met in mijn kielzog vijf Belgische jongeren. Samen zijn we in 'een gat' terechtgekomen, zonder VN-vlaggen, zonder konvooi. We hebben in een dorp geleefd bij gezinnen, we hebben er gekookt, hout gesprokkeld, een huis geschilderd en vooral mensen ontmoet. We leerden er Staffy kennen, een jonge vrouw. Haar dochtertje was aan aids gestorven en lag onder het huis begraven. Zelf wist Staffy niet dat ze de ziekte had, ze vermoedde iets, maar kon er niet over praten. Aids is in Botswana, waar een op drie mensen seropositief is, een enorm taboe. Terug in België hebben we van de reis een video gemaakt en toen die af was, drie weken later, kreeg ik het bericht dat Staffy dood was. Ik ben meteen teruggevlogen, ben naar de begrafenis geweest en dat is de uitleiding van de film geworden. Het is inderdaad zeer aangrijpend, ik had het ook moeilijk toen ik de reportage terugzag. Mijn collega's waren laaiend enthousiast. Zulke reacties krijg ik niet elke dag."

De meeste goodwill ambassadeurs hier blijken vooral over een mooi gezicht en een hoge graad bekendheid te beschikken.

"Er zitten inderdaad een paar mensen tussen die hier even hun gezicht komen uitlenen, maar die vallen meestal snel af. De bedoeling blijft dat wij met z'n allen werken aan de reproductieve rechten voor vrouwen. Het gaat heel concreet over acties tegen besnijdenissen, tegen medische tekorten. Het is toch schrijnend dat om de drie minuten in de wereld een vrouw sterft aan de gevolgen van een zwangerschap. We werken ook rond voorbehoedsmiddelen. Ik hoef je niet uit te leggen dat dit niet altijd simpel is, maar ik ga ervoor, in de mij bekende stijl: ik wil overtuigen. Ze zoeken voor UNFPA vrouwen met haar op hun tanden, geëmancipeerde vrouwen die hun mond durven open te trekken en over seks durven te praten. Ik heb ook gemerkt dat bekende gezichten inzetten een systeem is dat wérkt. Je hebt makkelijker toegang tot de pers. Voor zulke dingen wil ik me ook graag laten gebruiken. We worden verdorie voor zoveel dingen gebruikt. Of moet ik zeggen: misbruikt?"

Waarvoor wens je dan niet gebruikt te worden?

"Ik baal ervan dat bekenden in Vlaanderen voor van alles en nog wat moeten opdraven in de publieke opinie. Laatst nog vroeg een blad onze mening over de WTC-aanslag. Nu, ik heb aan die aanslag vooral een betrekkelijke angst overgehouden en het gevoel van 'dedjuu oorlog'. Dat is wat de rest van ons land er ook over denkt, wat maakt mijn opinie dan zo speciaal? Maar toch wil men dat elke tv-ster, zanger, voetballer of Jef en klein Pierke een reactie geeft. Ik weiger dat, ook als ze mij bellen met een vraag over Big Brother. Wat vind ik van Big Brother? Pftt..."

Wat vind je van Big Brother?

"Laat me volkomen koud, ik bekijk het niet. Het enige contact met het huis was daarnet, toen ik van VTM een telefoon kreeg met de vraag of ze mijn poesjes mochten hebben om in het huis te steken. (lacht)"

Je vindt het wél een verademing om los van jouw imago van 'ferme tante' in België, de goede fee te zijn in de rest van de wereld?

"Het is een manier om te overleven. Ik ben zo bezig met tv. Als ik mezelf niet verplicht andere dingen te doen, ga ik eraan ten onder. Die inzet op congressen, die reizen door het Afrikaanse continent, dat maakt me een stuk gelukkiger. Als ik dat niet doe, ben ik over twee jaar afgestompt. Dan kan ik alleen nog iets vertellen over hoe televisiespots werken."

Jij doet Recht van Antwoord en De Zwakste Schakel, dat geeft toch voldoende afwisseling?

"Hoor jij mijn stem, hoe die kraakt? Ik ben moe, bekaf. Ik heb vorige week én marathonsessies voor De Zwakste Schakel gedaan én Recht van Antwoord opgenomen. Ik maak deel uit van de hoofdredactie van Recht van Antwoord. Dat betekent dat ik daar niet binnenkom, even naar het beeldscherm kijk en dan vraag wie we vandaag in de studio hebben. Ik maak mee het scenario, zoek de gasten, werk de gesprekken uit. Ik heb dat altijd zo gedaan, ook bij Vanavond niet schat. Ik kan me niet voorstellen dat je papiertjes krijgt toegestopt en dan 'hup' op de set springt."

Bij De Zwakste Schakel moet je dat wel doen.

"Klopt, daar ligt het allemaal strikt vast. Ik was geen vragende partij om dat te mogen doen. Ik ben er ook niet echt dol op. Omdat het te veel voor me wordt én omdat ik vind dat ik door die format geen spelruimte krijg. Ik kan mijn ei daar niet in kwijt. Verder krijg je tijdens die programma's nogal wat te horen. Vorige week vroeg ik waarom iemand een vrouw wegstemde en ik kreeg als antwoord: 'Omdat ik het zo'n arrogant mens vind.' Ik dacht dat ik de strenge juf was, maar bij hen vergeleken ben ik een poedeltje."

Toch zie je een gelijkenis met Big Brother: laat de gladiatoren maar opkomen, we geven ze een arena, en zij slachten elkaar wel af.

"Die mensen spelen voor de tv een spel en énkel een spel. Het kan hen niet schelen wat ze er thuis van zullen zeggen. Ze staan er feestelijk boven. Eigenaardig maar waar."

Ben jij in het leven ook zo'n gevatte Mie, altijd klaar met een stout antwoord?

"Als ik thuis naar De Zwakste Schakel kijk, wat ik zelden doe, heb ik meestal een leuker en directer commentaar klaar dan wanneer ik het daar van mijn papieren aflees. Het is wel zo dat er in mij iets zit wat meteen wil reageren en wat mensen afschrikt. Ik noem het een misbegrepen vorm van flapuit zijn. Ik merk dat als ik reacties geef tegenover de mensen van mijn redactie. Een halve zin en het wordt stil. Als ik opkijk lijkt het alsof er van alles begint te beven en sudderen rondom mij. Ik heb gewoon een grote dosis cynisme in mij, dat er altijd zo 'floep' uitkomt en soms botst dat. Tijdens De Zwakste Schakel kunnen zulke reacties enkel gestructureerd naar buiten komen. 'Wees nu cynisch', zo moet het. Volgens mij is dat een contradictie. Het is zoals zeggen: wees nu gelukkig."

Je doet uitspraken als: 'Wie zou een voortplantingsverbod mogen krijgen?' of 'Zwakker dan dit is strafbaar. Salut!' Wie komt dáár op?

"Of (debiteert): 'Wie kan hier beter zijn kwijlspoor terug naar de uitgang volgen?' en 'Wie wordt beter tot hondenvoer verwerkt?' Dat zijn zinnetjes die vooraf worden bedacht, jawel, ook door mij."

Worden er geen aanvallen tegen jou beraamd?

"Dat valt mee. Ik was daar in het begin bang voor. Ik heb al járen de rotte tomaten naar mijn hoofd gekregen. Nu was het eindelijk een beetje geluwd, komen ze met dit concept aanzetten. Dat was een van de redenen waarom ik zo lang getwijfeld heb om het te doen. Ik was het beu om aangevallen te worden."

Waarom toch kreeg je al die jaren bakken kritiek over je heen?

"Omdat ik een franke madam ben, zeker. Men dénkt dat tenminste, zoals men ook denkt dat ik volledig Siberisch blijf bij kritiek. Ik hoor ook zeggen: 'Ja maar, jij kunt daar toch tegen, jij bent zelf zo'n franke bek.' Sommige mensen kunnen ook niet tegen sterke vrouwen, denk ik. Je merkt dat aan de toon van bepaalde recensenten. Als heuse Napoleonnekes walsen ze over dat vrouwtje heen, zonder te beseffen dat het verdorie pijn doet. Ik heb ooit een keer echt kwaad gereageerd kort na de geboorte van mijn oudste dochter Merel, toen als besluit van een recensie iets stond in de zin van: 'Hoe kun je nu een goede moeder zijn als je dat soort programma's maakt.' Dat was er voor mij gigantisch over. Dus op een feest van het Gouden Oog ben ik naar die journalist gestapt en heb ik een vol glas bier over zijn hoofd uitgegoten."

Dat komt dan toch dubbel over: enerzijds een geharde, sterke persoonlijkheid, anderzijds zo kwetsbaar.

"Ik ben gewoon een hond die hard blaft omdat hij dan niet moet vechten. Ik jaag ze weg, voor ze dichterbij komen. Mijn groot bakkes maskeert gewoon mijn grote kwetsbaarheid. Ik heb leren leven met die kritiek. Ik wéét dat het in se gaat over het feit dat ik controversiële dingen doe. Ik had ook omroepster kunnen worden, maar misschien had ik ook daar mijn nek uitgestoken. Alleen, je kunt daar moeilijk zeggen: zo, die sukkels van Familie zijn er weer klaar voor. Nee, dat gaat niet."

Het was van in het begin al controverse met De Lieve Lust. Plots hoorde Vlaanderen kort na de zondagsmis vrolijk over de coïtus spreken.

"Daar hebben we onze nek uitgestoken, Lieven Vandenhaute en ik. Er werd nog een parlementaire vraag over gesteld. We reikten de jongeren niet alleen een forum aan waar ze met hun problemen terecht konden, maar ook een terminologie zodat op een open en leuke manier over intieme zaken gepraat kon worden. Tijdens de eerste telefoontjes werd gezegd: 'Eh, ik heb eh, ja eh, zulke rode, ja, er zitten daar zulke rode boebelkes op.' En dan vroegen we: 'Waar dan?' Het antwoord luidde: 'Awel, dáár hé.' Een half jaar later klonk het al van: 'Zeg Goedele, dat dakgootje waarover jij altijd spreekt, wel daar staan bij mij rode puntjes op.'"

Op de televisie startte je veel minder controversieel, met het spelprogramma Wie Ben Ik.

"Oei, zwijg daar over. Dat was een valse start. Toen hebben ze mij ook met recht en rede afgedankt bij VTM. Als ik daar beelden van terugzie, brr... Ik kreeg geen twee zinnen na elkaar uitgesproken. Na dat debacle ben ik naar Nederland gegaan om er therapie te geven, kwam ik in Nederland op de televisie en zo herontdekte Vlaanderen mij. Ik begon op Studio Brussel met De lieve Lust, wat dan een vervolg kreeg in Vanavond niet schat op Kanaal 2. Door zoveel in Nederland te werken, kreeg ik een hoge graad assertiviteit. Die Hollanders gaan echt wel op een andere manier met elkaar om en dat zie je nog steeds op de tv. Wat mij stoort, is dat men hier vond dat het er ginds zo oppervlakkig aan toe ging, omdat men losjes over gevoelens praatte, terwijl ik vind dat wij in Vlaanderen zo oppervlakkig met gevoel omgaan, omdat we het niet toelaten. Ik wil in de diepte gaan. Ik wil uitpluizen, ontrafelen wat iemand tot angst drijft, wat zijn gevoel daarbij is. Als je het hier over een vrouw hebt die jaren na de adoptie haar kind wil terugzien, komt meteen de vraag: 'Ja maar, kan dat juridisch?' Ik stel andere vragen in Recht van Antwoord, zoals: 'Hoe heb je er de voorbije jaren mee kunnen leven dat je een kind hebt en het niet zag. Hoop je stiekem dat het nog iets voor jou voelt?' Is dat niet pertinenter?"

In een therapeutische sessie, tussen vier muren misschien, maar met een miljoen ogen erop gericht?

"Ik vind dat iedereen dat wel eens mag leren, gevoel toelaten. Dat is mijn roeping. Moet een gevoel altijd een kanaal krijgen, en enkel een politieke vraag verdienen in het parlement of een juridische in de rechtbank? Mag het dan geen publieke vraag worden aan de mensen?"

Door zo'n gevoel op de tv naar boven te brengen, wek je bij de kijker meestal een nieuw gevoel op: namelijk een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Is tv het perfecte doorkijkraam op de menselijke ziel?

"Mensen die naar de tv komen om hun verhaal te vertellen, voelen zich al jaren onbegrepen. Ze komen ook vaak om een soort rechtvaardiging te geven van hun gedrag. Ik strijd tegen dat gevoel van plaatsvervangende schaamte. Ik vind het onterecht dat een kijker dat voelt. Ik wil mee het publiek opvoeden om zulke gevoelens te accepteren. Zo kan de mens aan introspectie doen en contact krijgen met zijn eigen gevoelens. Het kan hem alleen tot een 'beter', in de zin van 'interessanter', mens maken. We moeten niet lullig zitten doen omdat die anderen dat gevoel naar buiten brengen, ik denk dat wij ons meer moeten afvragen waarom wij vinden dat iemand zogenaamd lullig doet."

Ik begrijp niet hoe ik een beter en interessanter mens word omdat ik in het gevoel kan komen van een man die zegt het liever op z'n hondjes te doen.

"Dat is een ander verhaal natuurlijk."

Ik heb het over het programma Schone Liekens waar bekende koppels over hun relatie praatten en nogal diep gingen, figuurlijk.

"Dat was entertainment. Dat behoort inderdaad niet tot mijn roeping."

Heb je dat programma dan tegen je zin gedaan?

"Nee hoor. Want mij interesseert dat ook wel. Ik zit overal te zoeken, ook hier weer in Parijs, als ik in dit café rondom mij kijk van: wat is dit hier, wat heeft die met die, hoe zouden zij dit en dat doen en daarover denken? Geef toe, iedereen doet dat toch automatisch. Het is een bezigheidstherapie en een uiting van mijn grote nieuwsgierigheid. Het is een beetje de psycholoog in mij, die vermoedt dat er overal wel iets onder zit, en stil verlangt de laagjes weg te krabben. Ik beken. Maar ik vind het toch een handig instrument, die nieuwsgierigheid. Ik ben er, met pretentie, van overtuigd dat wij met onze emo-programma's ook iets hebben losgewrikt in Vlaanderen. Als bewijs geldt dat andere programma's van Koppen tot Terzake dat soort emo-talk overnemen. Het zal niet zijn omdat men dat maar dikke nonsens vindt."

Maar dat met gevoelens naar buiten komen, dat almaar peilen, boren en laagjes krabben, uit zich ook in een hele industrie die nu rond die menselijke gevoelens wordt gebouwd. Het mag geen toeval heten dat er lange wachtlijsten zijn bij hulpverleners en dat zelfs de kinderpsychiatrie overvol zit.

"Ik vind dat een goede zaak."

Dat de kinderpsychiatrie overvol zit?

"De hulpverlening in Vlaanderen is steeds stiefmoederlijk behandeld. Dat die centra vol zitten, is omdat er gewoon te weinig zijn. Ik kan je thuis een doos vol brieven tonen van mensen die met de handen in het haar zitten wat hun kinderen betreft. En het gaat heus niet over muggenzifters. Er zijn gewoon veel meer psychische problemen dan vroeger, om de eenvoudige reden dat de maatschappij veel ingewikkelder en complexer is geworden, dat de onzekerheden groot zijn en de houvasten gering. Je hebt hier zoveel mensen die dolen door de hulpverlening, die vijf psychiaters bezoeken en nergens geholpen worden. Dat is voor mij de shock van deze eeuw. Er is zo'n slecht beleid van doorverwijzing. De mensen moeten in de Gouden Gids naar een therapeut gaan zoeken, vind jij dat normaal? Ik ben nu ook niet voor het Amerikaanse systeem waarin iedereen zijn persoonlijke zielendokter heeft die hij 's morgens bij wijze van spreken belt om te weten of hij een grijs of een wit brood moet kopen. Maar in dit jaar van geestelijke gezondheidszorg, zou het al een begin zijn om het aanbod dat we hebben efficiënt aan te bieden.

"Neem de depressies waarover zoveel wordt gepraat, de ziekte van deze eeuw. Hoe denkt men die op te lossen? Na zeven hulpverleners belandt een vrouw met een depressie gewoon in de spoedopname van een ziekenhuis. Daar komt een verpleegster op gestelde tijden een pilletje brengen en na het weekend wordt de vrouw naar huis gestuurd. Dan schrikken we dat dit land een van de koplopers is wat het aantal zelfmoorden betreft."

Kunnen programma's zoals Recht van Antwoord er iets aan doen?

"Het leuke aan een programma als dit is de link tussen de emoties en het beleid. Je hebt een vrouw voor je die ervoor pleit haar doodgeboren kind een naam te geven. Het is geen simpele juridische discussie. Eerst komt de vraag waarom het voor die vrouw zo belangrijk is, dan pas komt de tweede vraag: hoe dat wettelijk valt te plaatsen. Je merkt in zo'n programma ook hoe de politiek almaar achter de feiten aanholt, maar we stellen ook vast dat er briljante politici zijn die daar wel weg mee weten, Luc Van den Bossche bijvoorbeeld."

Men zou je naïef kunnen noemen

"Dat ben ik ook, maar een stuk minder dan vroeger toen ik dacht dat ik de wereld kon veranderen. Ik werk met de ingrediënten verbazing en verontwaardiging. Het effect dat ik beoog is mensen wakker schudden. Dat is wat kunst ook doet: uit verbazing of verontwaardiging die siddering teweegbrengen."

Jij bent meer een vrouw met een missie, dan iemand die wil entertainen?

"Absoluut. En dat nekt mij natuurlijk voortdurend, want je levert een strijd als je een missie hebt. Dat is ook de reden waarom ik zo vaak commentaar kreeg, omdat ik een voortrekkertje was. Het is niet evident om dit soort programma's te maken. Soms mis je de kennelijke kracht om te overtuigen."

Je kampt ook met het probleem van naast 'the brains, the looks' te hebben.

"En vrouw te zijn, onderschat dat vooral niet. Ik vind dat ze in de media veel genadelozer zijn voor vrouwen dan voor mannen. Als je ziet hoe bepaalde bladen de billen van de presentatrices beschimpen. Waarom niet die van Danny Verstraeten, die heeft toch ook een stevige bips?"

Vroeger liet je jezelf toch ook 'zwoel' in beeld brengen. Je nam zelfs diverse poses aan met je pasgeboren baby.

"Tja, hoe gaat dat in z'n werk. Zeven keer hangt Guy Mortier aan de telefoon en die overtuigt je met de meest fantastische argumenten waarom dat goed en noodzakelijk is. De achtste keer zeg je ja. Als je daarna commentaar krijgt, zelfs in je eigen blad, waar zelfs misbruik van die foto's werd gemaakt, dan hoor je hem niet meer. Pas op, uiteindelijk heb ik dat uit overtuiging gedaan, poseren met mijn kind, om de eenvoudige reden dat ik nu eenmaal het mooiste kind van de wereld heb en dat mocht iedereen zien."

Zouden jouw kinderen het leuk vinden, een bekende moeder?

"Zij zijn nog jong hé, de oudste is vier. Zij denken dat alle moeders op de televisie komen. Ze maken wel een onderscheid. Ze zeggen dan: heb jij al die foto gezien van 'Goetele Liekens' in de krant. Ik besta uit twee delen: thuis is er mama en op de tv 'Goetele'. Voor de rest vind ik dat elke ouder een beroep heeft met voor- en nadelen, daar moeten ze mee leren omgaan. Als Kuifje in première gaat, mogen mijn kinderen op de eerste rij zitten en na de voorstelling krijgen ze nog een gratis fristi ook. Nadeel is dat ze op hun moeder aangesproken worden. Ik wil in de toekomst wel iets teweegbrengen tussen mijn werk en mijn kinderen. Zo heb ik het idee om Merel vrij snel mee te nemen naar Afrika. Ik vind het spijtig dat ik pas op latere leeftijd gezien en gehoord heb wat ik hoorde te zien en horen. Ik kwam uit een heel klein dorp met een kerk, een vrouwengilde, een chiro en een duivenlokaal. Toen ik aan de VUB ging studeren, was dat een schok. Ik voelde me een kikker die z'n hele leven in een emmertje had geleefd en dan ineens over de rand kwam kijken. Daarna ben ik, door goodwill ambassadeur te zijn, nog eens uit een emmer gekropen. Mijn kinderen zullen natuurlijk in een opener situatie terechtkomen. Ze hebben een vrij comfortabel leven en dus is het nog belangrijker dat zij die andere kanten leren zien. Ik wil ze ook tonen dat mijn interesses veel verder reiken dan wat ik op de televisie doe.

"Ik droom er nu van om binnenkort naar mijn collega-ambassadeur in Pakistan te gaan en met haar de vrouwen in de vluchtelingenkampen te gaan filmen. Ik zou daar nu niet gaan om condooms uit te delen, ik zou wel zot zijn. Geri Halliwell heeft dat wel een tijdje geleden op de Filippijnen gedaan. Ze is daar het condoomgebruik gaan prediken mét succes én met weerstand."

Valt het mee om met een ex-Spice Girl te werken?

"Geri is een pittig mens. Het is een heel leuke in de omgang, heel frivool natuurlijk, maar ook een gedreven vrouw. Het is de eerste die zich laat horen als er discussies zijn over contraceptie. Vandaag nog hebben we het meegemaakt tijdens de vergadering. Er werd gesproken over de pakketten die wij willen geven aan vrouwen die in moeilijke situaties leven, 'deliverance'-pakketten ofte een minimale hulp bij bevallingen. Dat gaat dan verdorie om een plastic zak, een stukje zeep en een scheermesje om de navelstreng door te snijden. Echt, het is vreselijk, maar dat is het gewoon. Toen we echter besloten ook pakketten met 'emergency contraception', zeg maar de morning-afterpil, uit te delen in vluchtelingenkampen was het hek van de dam. De Ierse ambassadrice had het daar bepaald moeilijk mee en Geri, tja, die ging er natuurlijk fors tegenin. Geri is echter ook de persoon die op het einde van zo'n bijeenkomst uitroept: 'Bon, hoe lang duurt dat etentje nog en waar zijn de clubs hier?'"

Samen de wereld veranderen, het blijft druppels storten op een bloedhete plaat.

"Je mag geen onmogelijke doelen vooropstellen. Begrip opbrengen en het probleem in het westen aankaarten, is ons uitgangspunt. Ik heb niet iets van: oef, ik ben de wereld mee aan het verbeteren of: ik ga Afrika redden. Ik heb wel het idee dat ons ermee bezighouden beter is dan je geld in een 'potteke voor de zwartjes' te steken. Het gaat 'm ginds of hier vooral om begrip opbrengen voor aberrante situaties. In Afrika gaat het om elementaire zaken, mensen die creperen. Dat choqueert me. Hier gaat het om een moeder die zich onrecht voelt aangedaan omdat ze haar doodgeboren kind geen naam mag geven. Na dat item in Recht van Antwoord ben ik van de set moeten gaan, omdat het mij ook had geschokt."

Je hebt hetzelfde meegemaakt.

"Inderdaad, ik heb ook mijn baby verloren toen ik vijf maanden zwanger was. Door de emoties bij die vrouw op te roepen, heb ik mezelf geraakt. Ik heb nochtans geen probleem om daarover te praten. Ik weet dat je bij iemand die echt luistert een stuk verdriet kunt achterlaten. Het verschrikkelijke was vooral toen ik mijn verhaal in de krant las. Het was op zich geen probleem dat het er stond, wel begon ik op woordjes te letten, zoals de term miskraam. Ik zat meteen met mijn armen te zwaaien van: voor mij is dat geen miskraam, voor mij was het geen kwak, het was een kind, verdorie, ik heb het gezién.

"Nu, ik geloof dat dit wel het ergste was dat ik ooit meemaakte. Tot hiertoe heb ik maar bitter weinig verdriet gehad. Mijn vader en moeder, mijn zussen, mijn dierbaren leven allemaal nog. Eigenlijk ben ik ook altijd een zondagskind geweest, nooit iets meegemaakt waardoor het plafond naar beneden leek te komen. Ik heb zelfs bijna het idee gehad: klopt dit nog, kan het noodlot mij eigenlijk nog treffen. En het trof me natuurlijk, het treft iedereen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234