Dinsdag 22/09/2020

‘Een vrouw met ambitie moet veel meer oppassen’

ls Heidi Lenaerts mag kiezen, dan neemt ze roze: de kleur waarin haar dochter Lily Rose door het huis huppelt, de kleur van haar nagellak ook, de kleur van het aardbeigebakje dat op tafel staat. La vie en rose, dus? Het leven vooral als een verzameling kansen, lijkt het. Toen De Morgen de 35-jarige radiovrouw voor deze job vroeg, was er van lang aarzelen geen sprake. Ook omdat Internationale Vrouwendag nog belangrijk is? “Tien jaar geleden vond ik feminisme iets voor zure, bittere vrouwen die hun okselhaar lieten groeien en die altijd nogal giftig waren. Dat vond ik niet tof. Vandaag zie ik dat anders. Niet dat ik nu problemen heb, maar toen ik zwanger was, merkte ik voor het eerst dat er nog werk aan de winkel was. Ik was heel erg moe en ging vragen of ik wat minder late en wat minder onregelmatige uren mocht draaien. Het antwoord van een mannelijke baas, vergeet ik niet: ‘Heidi, je bent zwanger hé, niet gehandicapt’. En toen ik na de geboorte van Lily Rose tien maanden wilde thuisblijven, moest ik het nog eens horen: ‘we zullen proberen het op te lossen’. Dat zijn momenten waarop je je ellendig voelt en je bijna schaamt dat je zoiets durft te vragen. Terwijl het over iets gaat waar je gewoon recht op hebt. Vrouwendag is dus niet iets meer van ‘moeten-moeten’, met het bezwerende vingertje, maar er blijft nog genoeg om over te praten. Het is goed dat een en ander af en toe aandacht krijgt, al is het maar om aan te tonen dat het niet evident is om als vrouw én een carrière én een kind te hebben.”

“Bij mannen hoor ik die schuldgevoelens veel minder trouwens. Over het feit dat ze ’s avonds pas thuis zijn als de kinderen al in bed zitten of dat ze de kinderen op woensdagmiddag niet van school kunnen afhalen. Zelf zit ik met die enorme dualiteit te worstelen. Je doet je werk graag, je doet het ook graag goed, maar als je je daar ten volle op concentreert, dan...”

Dan zadel je jezelf met een schuldgevoel op?

“Misschien, maar het komt ook door de buitenwereld. Toen ik tien maanden thuisbleef, hoorde ik: ‘tien maanden, gij, allez, en uw carrière dan...?’Dat klinkt blijkbaar allemaal niet ambitieus. Maar als je dan na tien maanden weer gaat werken, is het weer niet goed. ‘Allez, voltijds, en zo ’s avonds en al...’ (glimlacht)Eigenlijk zou iedereen meer moeten kunnen doen waar hij of zij zich het best bij voelt. Vroeger was er echt wel meer een kloof tussen mannen en vrouwen en daar was veel werk aan. Vandaag moet de focus gewoon anders liggen. Het gaat niet meer zozeer over gelijkheid, maar wel over kleinere en meer specifieke problemen.

“Maar dat ‘internationale’ is ook belangrijk. Met Jef Lambrecht had ik het vorige week nog over wat de omwentelingen in Libië en Tunesië kunnen betekenen voor de emancipatie van de vrouwen daar. Er zijn plekken op de wereld waar vrouwen amper mogen buitenkomen. Ooit reisde ik door India en wat ik daar zag, was om verschillende redenen quite shocking. In zo’n land als meisje geboren worden, zet je al meteen op achterstand. We mogen in België dus onze pollekes kussen. Tegelijk viel me op hoe mensen er, mannen én vrouwen, ondanks alle leed de moed niet verliezen. Ik was er enkele maanden na de tsunami die ook in die streek hele dorpen had overspoeld. De mensen moesten alles heropbouwen, maar toch behielden ze hun lach. Sterke mensen vond ik het.”

Hoe moet een krant die, zelfs maar voor één dag, door vrouwen geleid wordt eruit zien?

“Ik wil vooral aan de hand van mooie en sterke verhalen laten zien wat er aan de hand is in de wereld. Vaak gaat dat om kleine dingen. Onlangs had ik een interview met Sophie Schoukens, regisseur van Marieke Marieke waarin Jan Decleir en Barbara Sarafian Frans spreken omdat de film meer subsidies van de Franstalige Gemeenschap had gekregen. Maar omdat de film door een vrouw geregisseerd wordt, werd hij meteen bestempeld als een ‘vrouwenfilm’. Alle filmrecensenten zijn niet toevallig mannen. Hetzelfde bij de Gouden Uil. Toen ik dat presenteerde, was één van de genomineerden een vrouw, een ‘vrouwenboek’ dus en toen ik me liet vallen ‘dat er ook wel eens een vrouw mocht winnen’,werd dat meteen aanzien als een statement. De beste moet natuurlijk winnen, maar er wordt altijd zo moeilijk over gedaan. Dus ik wilde heel graag iets doen over ‘onderbevrouwde’ sectoren. En de mediamama’s, die ik toevallig goed ken. Caroline Vandenberghe (VRT-journaliste die gespecialiseerd is in justitie, RVP) vertelde me dat in de laatste week van het proces Clottemans haar ouders bij haar kwamen logeren omdat ze het tijdens de zitting moeilijk kon afbollen om naar haar kind te gaan. En als ik Annelies Van Herck en Michael Van Droogenbroeck allebei in het journaal zie, dan vragen wij ons hier in de zetel wel eens af: ‘tiens, waar zou den Elias (Van Hercks zoontje, RVP) nu zijn?’.”

Speelt ‘vrouw zijn’ een rol in je job?

“Als ik mijn gasten aan de ingang van de VRT ga ophalen en eerst nog eens met hen langs de koffieautomaat passeer, zijn er die vragen: ‘en wie doet straks het interview?’Dan antwoord ik: ‘uw koffiedame’. Nadat Jean-Pierre Rondas te gast was, zei hij: ‘amai, dat heb je goed gedaan’. Maanden later, zei hij dat nog eens. (lacht) Had hij precies niet verwacht. Eerlijk: ik denk niet dat hij zoiets zou gezegd hebben aan Kurt Van Eeghem.”

Op Facebook zette je een quote van Bette Davis: ‘When a man gives his opinion, he’s a man. When a woman gives her opinion, she’s a bitch’. Is dat zo?

“Ik moet nog altijd denken aan wat Linda De Win overkwam in De slimste mens. Als man mag je in zo’n quiz blijkbaar laten zien dat je wilt winnen. Toen Linda dat deed, was ze een trut en een bitch. Als vrouw met ambitie moet je dus veel meer oppassen.”

Is de beslissing van vorige week om vrouwenquota voor raden van bestuur op te leggen dan een goede beslissing?

“Vroeger was ik daar eigenlijk niet voor. Kwaliteit gaat boven alles. Als je moet kiezen en je moet uiteindelijk een vrouw nemen, omdat ze vrouw is, terwijl ze misschien de slechtste kandidaat is, dan leek me dat niet goed. Maar misschien moet het wel zo extreem, met een verplichting, omdat het er anders nooit van komt. Maar natuurlijk is diversiteit op alle vlak van groot belang. Ik ken ook homo’s die op hun werk niet mogen laten blijken dat ze homo zijn.”

Nog één quote, alweer vanop Heidi Lenaerts’ Facebookprofiel. En alweer van Bette Davis: ‘I’ve been lucky, I’ll be lucky again’. De link met de geboorte van haar dochtertje Lily Rose ligt voor de hand. Een meisje dat geboren werd na amper 30 weken zwangerschap. Complicaties na de geboorte zorgden ervoor dat Lenaerts zelf met spoed geopereerd moest worden en door het oog van de naald kroop. Wat ze deed. Het roze rondhuppelende meisje van nu 2,5 jaar onderstreept de stelling van Davis extra: het geluk is terug. Niet dat alle zorgen voorbij zijn, “ze is nog kleiner dan leeftijdsgenootjes”, zegt Lenaerts. “en het zit wel altijd in je achterhoofd. Maar ik zit niet voortdurend met schrik. Neen.”

Je zei ooit dat Lily Rose je alles doet relativeren. Is relativering iets dat blijft?

“Vroeger draaide alles rond mij. Hoe druk ik het nu ook heb, altijd is zij er wel om een tekening te maken, of een dvd te bekijken of een boekje voor te lezen. Ik ga sneller door stomme discussies waar ik geen tijd meer mee wil verliezen. Als mensen daarin blijven doordraven, denk ik vaak: ‘jij zou eens kinderen moeten hebben’. Ik ben gevoeliger geworden. En vroeger zei ik veel ‘ja’. Nu durf ik ‘neen’ te zeggen. In bad vibes heb ik geen zin meer.”

Betrap je jezelf wel eens op het ‘mijn kind, schoon kind’-cliché?

“Moeder worden, vind ik in ieder geval mijn grootste verwezenlijking. En de dochter die ik heb, is een nog betere versie van de dochter die ik hoopte te hebben. En soms... Toen ze de eerste dag in crèche moest, mochten we een uur bij haar blijven en er was een jongen die alles van de andere kinderen afnam. Plots heb ik geroepen: ‘Hé, dat mag niet!’Dat zijn momenten waarin zoiets naar boven komt. En toen Lily Rose in de keuken op de muren kleurde, heb ik wel gezegd dat het niet mocht, maar toch veel milder dan ik dacht.”

Dat ze bij het presenteren van Babel een avond op je schoot zat, stond groot in de krant en in een krantencolumn schrijf je over haar en over je geplande huwelijk. Hou je er constant rekening mee dat je een publiek figuur bent?

“Het voordeel van zo’n column is dat je schrijft wat je zelf kwijt wilt en ik schrijf liever daar dat ik ga trouwen met Ronald (Verhaegen, op Radio 1 presentator van Vox, RVP) dan dat ik het van een ander moet lezen die het via via heeft gehoord. Maar ik vergeet wel eens dat mensen nu dat soort grote en kleine persoonlijke dingen van me weten .”

Je schreef er ook in dat je regelmatig op zondag naar de kerk gaat. Word je daar achteraf op aangesproken?

“Ik werd lichtjes ambetant van het feit dat je alleen maar verhalen leest over mensen die zich laten ontdopen. Die column vond ik een goede plek om daar iets over te schrijven, zonder achteraf te worden opgevoerd als de voorvechtster van het geloof of wat dan ook. Maar je merkt wel dat mensen vreemd reageren als je vertelt dat je op zondag “na de mis” nog dit of dat hebt gedaan. ‘Hebben we dat goed gehoord’,vragen ze dan.”

Nog één vraag: wat is je grootste ontdekking sinds je bij Klara werkt, toch iets helemaal anders dan Studio Brussel.

“Het vak heb ik bij Studio Brussel geleerd, absoluut. Maar in mijn job bij Klara heb ik gewoon nieuwe mensen ontdekt. Aan mijn gesprek met Kluun (auteur van onder meer ‘Haantjes’, RVP) zal ik blijven terugdenken. Na mijn bevalling had ik het gevoel dat ik aan het doodgaan was, maar hij heeft iemand zien doodgaan: zijn vrouw. Hij vertelde over hoe hij zich daarover zette, onder meer door met zijn dochter te gaan reizen, een verhaal dat ik zeer inspirerend vond. Net als interviews met Jeanne Brabants en Jeanne Devos. Mensen die belangrijk zijn om wat ze doen.”

Nog nooit gedacht: ik zet al mijn talent in om zelf te proberen de wereld te verbeteren?

“Mja, wat iemand als Jeanne Devos doet, is toch van een heel ander niveau. Zij heeft heftige keuzes gemaakt en is daar volledig voor gegaan. Ik heb toevallig een mooie stem en een goeie uitspraak. Dat is dan mijn talent. Daar kan ik radio mee maken en mensen mee inspireren.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234