Vrijdag 04/12/2020
Hugo Camps.Beeld DM

ColumnHugo Camps

Een vorkje prikken in een afgebladderd Oost-Europees krot is gezelliger dan in het kielzog van Wilmès en Van Ranst

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Na de lockdown volgt het internaat. De bevolking wordt opgesloten in een orgie van regeltjes en beperkingen die van vrijheid een farce maakt. Het wordt ons aangepraat par personne interposée: tv-virologen als cheerleaders. Alleen Erika Vlieghe behoudt de sérieux van haar vak. Anderen zijn crooners die zouden kunnen doorgaan voor verkopers van tweedehandsauto’s. Vestimentaire sloddervossen.

De betutteling van de regering en haar virologische buiksprekers wordt haast ondraaglijk. We worden behandeld als kinderen, de repressieve dreiging is nooit ver weg. Zelf bakt ze er niets van met als treurig dieptepunt de mondkapjessaga. De beloofde mondkapjes zijn er niet. Wie neemt corona dan nog serieus? De politiek heeft geen morele basis meer om de burgers wat dan ook op te leggen. Alle goedbedoelde initiatieven zijn contraproductief. En hypocriet.

Straks mogen cafés en restaurants weer open. De strikte regels zijn zo absurd zwaar dat een zichzelf respecterend mens liever thuisblijft met een bord op schoot. Een vorkje prikken in een afgebladderd Oost-Europees krot is gezelliger dan in het kielzog van Wilmès en Van Ranst.

Waarom niet in een huifkar?

Het lijkt wel of de junta van virologen en politici erop uit is om alle gezelligheid uit de samenleving te bannen. Even de maatregelen op een rij. Tooghangen mag niet. Wie aan een tafeltje zit, mag alleen opstaan voor een sanitaire pauze. Een babbeltje met de tafel ernaast is verboden. Een sigaret gaan roken: no way. In deze sfeer wordt kauwen op een varkenshaasje een foltering.

Uit eten is ook mensen zien en spreken. Wat als aan het nabije tafeltje een oude vriendin zit? Negeren, wegkijken, schuilen achter de menukaart? Met dit soort tirannie krijgt het sociale weefsel van de horeca geen kans. En balkanisering is toch niet de bedoeling van een avondje uit. Eten is socialiseren, het glas heffen op elkaar. Met stalinistisch getreiter loopt een bistro linea recta leeg. Vergeefse moeite om de deuren te openen.

En dan de clou: iedereen moet om 23 uur naar huis. 23 uur: kinderen van twaalf mogen later opblijven. Dit is een provocatie van virologen die ons niet eens de charme van middernacht gunnen. Om 23 uur is de opwarming nauwelijks voltooid. De nazit van een etentje is vaak belangrijker dan het lamsboutje. De essentiële functie van horeca is verbinden. De virologische kroonraad van Wilmès heeft kennelijk genoeg aan zelfsocialisatie.

De bevolking wordt geprezen voor alle inspanningen in de strijd tegen het coronavirus. Wat krijgt ze ervoor terug? Eten in de ambiance van een gevang. De vreugde van een wit tafellaken met broodkruimels is weggenomen.

Het mag niet meer leuk worden in het leven.

Allicht zeggen mensen dan foert tegen contact tracing. Koeionerende horken bekijken het maar. In de versoepelingsmaatregelen zit te weinig respect voor het offer van de mensen. Dan eindigt solidariteit gauw op een hellend vlak.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234