Zaterdag 08/08/2020

Een verliefde Pinocchio in de Stad der Engelen

'City of Angels' van regisseur Brad Silberling, met Nicolas Cage en Meg Ryan

Jan Temmerman

Laat me horen wat je zegt en ik zal je zeggen wie je bent: het zou een scenariodogma kunnen zijn, want aan de hand van de monologen en dialogen kan men inderdaad heel wat te weten komen over de diverse personages in een film. Iemand die zegt: "Wat heb je aan vleugels als je niet eens de wind op je gezicht kunt voelen?" verschilt wellicht nogal fundamenteel van iemand die de mening uitspreekt dat je "maar beter nooit uitgaat met een man die meer van je vagina afweet dan jij zelf".

Die laatste uitspraak (uit een conversatie over de voor- en nadelen van een romantisch afspraakje met een gynaecoloog) komt van dokter Maggie Rice (rol van Meg Ryan). Zij is een jonge, briljante chirurge voor wie een gebroken hart iets heel concreets is, want ze heeft er al enkele in haar handen gehad, letterlijk, om ze via chirurgische weg te herstellen. Wat haar eigen hart betreft, figuurlijk dan, houdt ze behoorlijk greep op een en ander. Maggie heeft een verloofde, die eerstdaags wel een huwelijksaanzoek zal doen, waarop zij dan hoogstwaarschijnlijk ook wel zal ingaan. Het zal hoe dan ook, net zoals de meeste zaken in haar geordende leven, vooral een redelijke beslissing zijn.

De andere uitspraak, die over de wind op je gezicht voelen, komt van Seth (rol van Nicolas Cage). Hij is, eh - wel ja: Seth is een engel. Het is onder meer zijn troostende taak om mensen naar het hiernamaals te begeleiden en daarom is hij regelmatig te vinden in het ziekenhuis waar ook Maggie werkt. Hij loopt, samen met andere engelen, ook graag rond in de bibliotheek (de filmopnamen vonden plaats in de nieuwe, architecturaal erg opvallende Main Library van San Francisco), want daar kunnen ze makkelijk de intieme gedachten, geheime verlangens en stille overpeinzingen van de stervelingen horen.

Gelukkig duikt hij ook soms op in de verkeerstoren van de luchthaven van Los Angeles, om te vermijden dat een luchtverkeersleider zich net even te lang in zo'n overpeinzing zou verliezen. Dat is vrij uitzonderlijk, want voor het overige blijken de engelen vrij machteloos te zijn. Bij een overval bijvoorbeeld blijft hun optreden beperkt tot het bedaren van al te gespannen zenuwen om te vermijden dat de bibberende winkelier overhoop wordt geschoten.

Engel Cassiel (rol van Andre Braugher) lijkt best tevreden met die vooral observerende en weinig of niet participerende status, maar Seth is na al die eeuwen een beetje moedeloos geworden. Hij zou eindelijk ook weleens willen weten hoe een peer smaakt, hoe het voelt om aangeraakt te worden - en wat het betekent om verliefd te zijn natuurlijk. Kortom, Seth is eigenlijk een soort Pinocchio-engel, zoals Nicolas Cage het zelf verwoordt in de persmap: "Hij wil een echte jongen zijn."

Hé, een engel die mens wil worden. Was dat ook niet het uitgangspunt van Der Himmel über Berlin, de film van Wim Wenders, waarin Bruno Ganz en Otto Sander vanuit de wolken het reilen en zeilen in de Duitse wereldstad gadesloegen? Inderdaad, City of Angels is dan ook de Hollywood-versie van die Duitse filmfabel uit 1987, die inmiddels al een soort cinefiele cultstatus gekregen heeft. Zelf willen de Amerikaanse filmmakers liever niet van een remake spreken. Zij erkennen uiteraard de inspiratiebron van hun verhaal (producente Dawn Steel, die eind vorig jaar overleed, kocht de rechten van Der Himmel über Berlin al in 1989), maar benadrukken tegelijk dat ze er toch hun eigen film van gemaakt hebben. Dat blijkt te kloppen.

Behalve, nogal voor de hand liggend, dat de setting nu Los Angeles is in plaats van Berlijn, komt de nadruk in City of Angels ook veel meer op het liefdesverhaal te liggen. In Der Himmel über Berlin wordt Bruno Ganz als engel weliswaar ook verliefd (op een mooie trapeze-acrobate, die tijdens haar circusnummer vleugeltjes draagt), maar de algemene teneur van de film is toch die van een filosofische fabel met poëtische ondertoon. In Wenders' film is het de verliefdheid die de engel stilaan menselijk maakt, terwijl het er in de Amerikaanse versie zo'n beetje de schijn van heeft dat Seth absoluut een gevallen engel, letterlijk en figuurlijk, wil worden om eindelijk eens een potje te kunnen vrijen met Maggie. Ook het (veel te lang uitgesponnen) einde van City of Angels verschilt nadrukkelijk van het Duitse voorbeeld. Verklappen doen we het niet, maar het sluit natuurlijk wel aan bij de bedoeling van de Amerikaanse filmmakers om er een echte tranentrekker van te maken. Een sobfest, zoals dat in Hollywood heet.

Zoals gebruikelijk heeft Meg Ryan een behoorlijk grote aaibaarheidsfactor, maar Nicolas Cage moet iets te vaak met zo'n hondstrouwe blik staan kijken. Die suggereert wellicht zijn machteloos medevoelen met al dat menselijk lijden, maar begint na verloop van tijd behoorlijk op de zenuwen te werken. Zijn personage roept soms herinneringen op aan de simpele tuinman Chance in de film Being There, die zo nu en dan bepaalde gemeenplaatsen debiteerde die dan door zijn omgeving als uiterst diepzinnige wijsheden geïnterpreteerd werden. "Sommige dingen zijn waar, of je ze nou gelooft of niet," zegt engel Seth enkele keren. Het zal wel. Net zoals sommige dingen lachwekkend zijn, of ze nu zo bedoeld waren of niet.

Peter Falks personage in Der Himmel über Berlin, een al eerder mens geworden engel die daardoor de aanwezigheid van zijn vroegere soortgenoten kan aanvoelen, wordt in City of Angels met zichtbaar enthousiasme vertolkt door Dennis Franz, vooral bekend als inspecteur Andy Sipowicz uit de televisieserie NYPD Blue. Hij heeft zich indertijd als engel Messinger (!) uit zijn onsterfelijke situatie laten 'vallen' om met gulzige teugen van het aardse leven te genieten en hij doet dat dan ook met volle overtuiging, ook al slibben zijn menselijke aders daardoor onherroepelijk dicht. City of Angels is hier en daar genietbaar als een, vanaf engelenhoogte gefilmde, visuele liefdesbrief aan Los Angeles (waar de collega's van Seth soms op de hoge Hollywood-letters of op het sportstadium van de Dodgers neerstrijken) en de open hartmassage die door dokter Maggie uitgevoerd wordt, oogt zeer realistisch, maar daarmee is dan ook zowat alles gezegd.

TITEL: City of Angels. REGIE: Brad Silberling. SCENARIO: Dana Stevens. FOTOGRAFIE: John Seale. MUZIEK: Gabriel Yared. PRODUCTIE: Dawn Steel en Charles Roven. VERTOLKING: Nicolas Cage, Meg Ryan, Dennis Franz, Andre Braugher, Colm Feore, Robin Bartlett e.a. VS, 1998, kleur, 117 min. Gedistribueerd door Warner Bros.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234