Zaterdag 03/12/2022

Een verlate puberteitscrisis?

Loze krullen en gebakken lucht: Simona Vinci. 'De onschuld van kinderen'

Frans Roggen

De jonge Italiaanse schrijfster Simona Vinci schreef met De onschuld van kinderen haar debuutroman, een boek "dat je bijblijft", zoals het achterplat meldt. Dat zal wel. Daarin verschilt het van licht bedorven vis, die je hoe dan ook verlaat. Dit boekje blijft echter op mijn maag liggen. Of ik Vinci dat per se als een verdienste moet aanrekenen is de vraag.

Het verhaaltje is simpel. Een troep gevoelsgestoorde kinderen woont in een kale eentonige blokkenwijk bij een Italiaans stadje, bijna op het platteland. Met hun ouders hebben ze zo goed als geen contact buiten de maaltijden, die in stilte of voor de televisie genoten worden. Wat ze doen of waarover die jongeren van tien tot vijftien het hebben doet waarschijnlijk niets ter zake, in ieder geval kom je het niet te weten.

Alla, ze vertellen naar het schijnt wel eens moppen, maar die zijn niet voor de lezer bestemd, en een zekere Luca "hoorde je altijd op de achtergrond als een radio die aanstaat, ook thuis, toen hij net geboren was en je hem in de hele buurt kon horen krijsen en kraaien." Maar wat de jongen voor het overige te vertellen had, daar kwam niemand ooit achter. Wel weet je dat Luca een grote zus heeft die hij graag begluurt.

Een zekere Martina draagt het liefst haar rode kistjes; als ze verdrietig is dan zingt ze "nauwkeurig en geduldig, zonder te versnellen of te vertragen. Dat doen kinderen," zegt Simona Vinci "als ze verdrietig zijn". En wat zingt Martina? Wel, van alles, maar vooral songs van Nirvana. En dan is daar ook de kleine Greta, die, niemand weet waarom, vaak snottert. Ze weet misschien wat haar te wachten staat?

De toon is gezet. Deze kinderen uit de kale gevoelsarme buurt, met hun gevoelsarme maar zorgzame ouders, vervelen zich. Ze hebben zich blijkbaar de dood toegewijd, zie Nirvana. Waarom dat zo is, is niet geheel duidelijk. Heeft het iets met het fin de siècle te maken? Met een verlate puberteitscrisis van de auteur, wie zal het zeggen? Maar dat er rampen gaan gebeuren, daar was ik op voorbereid, onder meer door het achterplat.

De chef van het groepje is Mirko, een vijftienjarige achterlijke snaak, die blijkbaar alleen maar vriendjes bij de kleintjes kan maken, om hen vervolgens onder de knoet te houden, waarschijnlijk. Hij rijdt met een scooter en de kindjes volgen hem blindelings. Op een mooie dag ontdekken ze een leegstaand magazijn en daarvan maken ze hun clubhuis. Mirko brengt pornoboekjes mee en hij zet de anderen ertoe aan deze stillevens na te spelen. Veel lol beleven ze er niet aan, maar ze doen het en ondertussen schalt de muziek van Nirvana uit hun cassetterecorder, dat geeft immers sfeer.

Grote jongen Mirko heeft de aandacht getrokken van enkele ongure types. Voor hen begint de chef foto's te maken van de gezellige onderonsjes van de kinderen. Maar dan brengt Mirko kinderporno mee, met nogal wat vuistneuken en andere lolligheden die eigenlijk niet voor kinderkontjes bestemd zijn. Het loopt uit de hand, de snotterige Greta wordt anaal en vooral bestiaal verkracht door de hele bende en ze blijft er in. Uit met Mirko zijn carrière als fotograaf. Uit met de club.

's Nachts wordt Greta nog gauw onder de grond gestopt. En dan is het afgelopen. "Veertig kilometer per uur en de radio uit. De stilte van het platteland en geen enkel vuurvliegje."

Een citaat uit l'Espresso (van de achterflap): "Het is of de kinderen in Simona Vinci's roman de taak op zich hebben genomen ons het onbegrijpelijke van de wereld te laten zien." Jaja, het bewijst wat we allemaal wel weten, dat we allemaal voyeurs zijn als we ons laten gaan. Maar geef mij dan maar het echte werk, van Brett Easton Ellis of desnoods van Joost Niemöller en niet die loze krullen en gebakken lucht van Simona Vinci.

Simona Vinci (uit het Italiaans vertaald door Jessika Langbroek en Jaap Parqui), De onschuld van kinderen, Prometheus, Amsterdam, 144 p., 595 frank.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234