Dinsdag 04/08/2020

Een uitzinnige citytrip

Ruim 7.000 Buffalo's waagden de oversteek naar Londen om hun ploeg aan te moedigen tegen het grote Tottenham. Zeno volgde in het kielzog van die blauw-witte bende. 'Voetbal is eigenlijk bijkomstig, de uitslag maakt ons niet uit. Dit is één groot feest.'

Te land (enfin, eronder), ter zee en in de lucht: de blauw-witte horden, de wilden van het continent, steken op alle mogelijke manieren het Kanaal over. Ze gaan in Londen een burcht belegeren, de Engelsen in hun eigen fort vernederen. Geloven ze.

Wanneer de Eurostar opduikt uit de tunnel onder het Kanaal, klinkt er gejuich. Ónze oversteek is geslaagd, in Calais en Duinkerke wacht nog een vloot overzetboten tot het stormweer luwt.

Eén radicale supporter joelt niet mee. Donkere krullen omgeven zijn sombere gelaat. Hij steekt een uitleg af die ik niet mag citeren: hij vreest dat zelfs het pseudoniem 'Hilde Crevits' zijn identiteit kan verraden. Ik parafraseer hem dan maar even.

'Hilde' zegt dat de Buffalo's allemaal brave mensen zijn, met een goed hart, maar dat hun reputatie morgen aan diggelen zal liggen. Je kunt, redeneert hij, geen tienduizend man onder controle houden, want onder die tienduizend supporters zitten er altijd vijftig die de boel verzieken. "Citeer mij niet, maar ik heb een voorgevoel", zegt hij.

Niemand in de bar van de Eurostar deelt zijn pessimisme. De Gentse supporters bestellen vrolijk Stella's - de slappe Britse versie van 4 procent alcohol, maar niemand klaagt. De dag is immers nog lang.

Ook Jef Boes zet opgelucht een blik aan zijn lippen. Eindelijk kan hij de stress laten varen. Vandaag is hij maar een beetje fotograaf en vooral heel veel Buffalo. Twee keer had hij tickets gekocht voor de match van vanavond, twee keer werden ze geannuleerd, en uiteindelijk moest hij om een persaccreditatie bedelen. Tussen Gent-Sint-Pieters en Calais is hij ook twee keer zijn Buffalo-sjaal verloren. Zoveel stress op zijn 34ste verjaardag: AA Gent kan maar zien dat het wint.

Jef is een bekeerling. De Gentse 'r' heeft de Kempenaar allang geadopteerd, maar tot vier jaar geleden was hij een voetbalháter. Tot hij een match tussen Club Brugge en AA Gent zag. Plots was hij een Buffalo met een abonnement. "En sindsdien speel ik 's avonds FIFA met Gent."

'Fuck the police'

In een hoekje van de Eurostarbar staan Yves en Dirk, allebei supporter sinds hun geboorte 44 jaar geleden, hun kelen voorzichtig op te warmen. "Vanavond gaat ge in Gent in uwen bloten kunnen rondlopen, er zal niemand zijn", lacht Yves. "Iedereen is naar Londen."

"Dit is een citytrip, het voetbal zelf is bijkomstig", vertelt Arne D., die de reputatie torst dat hij zelden in het stadion van buitenlandse tegenstanders raakt. "We volgen Gent overal waar het speelt, de uitslag maakt ons niet uit. We herinneren ons achteraf ook meestal niet veel van de wedstrijd. Maar we zíjn er, we moedigen onze ploeg aan. Het is een feest, met de voetbal eromheen. De ploeg en de club zijn belangrijker dan de uitslag."

In een hoekje van de wagon proberen twee Gentse flikken er met de hulp van burgerkleding zo normaal mogelijk uit te zien, maar doorgewinterde supporters maak je niets wijs.

"Die mannen hebben gelukkig geen bevoegdheid in Engeland", zegt ene Quinten wanneer de trein begint af te remmen. "Fuck the police! En gij peist dat ge niet opvalt?", roept hij.

Pas op het perron in eindhalte St Pancras valt op hoeveel supporters er op de trein zaten. Heel het station kleurt blauw-wit. Hoe dichter je Wembley nadert, hoe Gentser Londen wordt. Op tien metrohaltes van Wembley Park kijk je nog op wanneer je Gents hoort, maar tegen dat je afstapt, overheerst onze versie van het Germaans de openbare ruimte.

Van het metrostation leidt een brede wandelboulevard recht naar het Wembley-stadion, dat als een ufo op ons ligt te wachten. De Ghelamco Arena in Gent is naar Belgische normen redelijk futuristisch, maar dit fonkelende ding is van een andere orde.

Je zou deemoedig het hoofd kunnen buigen, de goden dankend dat je zo'n tempel nog maar mag betreden, maar de Gentenaars achten de tijd rijp voor machtsvertoon. Een leger Buffalo's marcheert met de attitude van overwinnaars naar Wembley. "Allez, Gantoise!", klinkt het uit duizenden kelen tegelijk.

Een jonge Engelsman staat ervan versteld. "Ik wist niet eens dat ze zo veel fans hádden", bazelt hij.

Een meneer uit Lochristi is niet verbaasd. Luc Baert is voorzitter van de Vlaamse supportersclub van Tottenham, hij komt naar elke thuismatch kijken. Vandaag is hij ook een beetje Buffalo. "Ik ben zeker dat Gent voor meer sfeer gaat zorgen dan Tottenham", voorspelt hij.

Vanuit de persruimte zie ik hoe de twee Gentse vakken sneller vollopen dan de rest van het stadion. Eén vak bevindt zich in de steile derde ring van het stadion, waarover de tickets waarschuwen dat hij niet geschikt is voor mensen met hoogtevrees.

Hoe meer volk er in het stadion stroomt, hoe meer doordringt hoe groot Wembley is. Deze arena is minstens vier keer groter dan onze Ghelamco. Je zou er stil van worden.

De Buffalo's zetten onbeschroomd hun keelgat open. Even testen of ze het uitverkochte stadion kunnen vullen. Jawel: 'C'est Buffalo!', galmt rond en rond. Wanneer het Gentse team op de grasmat verschijnt, worden de Buffalo's helemaal zot. Ze springen en ze roepen en ze dansen allemaal. Ik zit aan de overzijde van het stadion, maar als ik mijn ogen sluit, kan ik mezelf wijsmaken dat dit een thuiswedstrijd is in Gent.

Na twintig minuten in de match staat het 1-1 en vallen de Engelse koren stil. Nu al. In hun eigen tempel. ''t Vliegerke' stijgt op boven de tribunes. Nooit gedacht dat ik dat volksliedje hier zou horen. Postuum pakt Walter De Buck Wembley in. Wembley! Waar Freddie Mercury met Queen de massa uit zijn hand deed eten. Waar Live Aid muziekgeschiedenis schreef.

'Mia'

De arena wordt stilaan te klein voor de Buffalo's: je kunt er niet genoeg Spurs-supporters in kwijt om het blauw-witte leger te overstemmen. Wanneer een terroristische aanslag door Dele Alli het been van Brecht Dejaegere haast versplintert, klinkt het gefluit zo luid dat ze het helemaal tot in Gent zullen horen.

Na de pauze vinden de Londenaars hun tweede adem, zowel de spelers op het veld als de fans op de tribunes. Wanneer de 52ste minuut nadert, knippen in de Gentse hoek duizenden lichtjes aan. 'Mia' van Gorki legt de Spurs het zwijgen op, ook Luc De Vos heeft Wembley veroverd.

Het team van Hein Vanhaezebrouck wordt wel haast van de mat geveegd. Bij de 2-1 klinkt de 'Yeah!' uit tienduizenden kelen zo luid dat je trommelvliezen in de touwen hangen. Het blauw-witte legioen wijkt echter niet.

Wanneer tien minuten voor tijd de verlossende 2-2 valt, produceert het gezang van de Buffalo's zo veel decibels dat het dak van Wembley kraakt. De machtige boog boven het stadion wankelt. Dat er nog geen Buffalo van de derde ring is gestuikt, begrijp je niet als je ziet hoe iedereen daar op en neer staat te springen.

Uitgezongen

De vakken van de Engelsen lopen intussen leeg. Ze haasten zich allemaal naar de dokter wegens oorsuizingen. Stilaan hebben de Buffalo's het hele stadion voor zichzelf en wanneer de eindscore vastligt en AA Gent Tottenham officieel uit de Europa League heeft geknikkerd, zijn er geen andere supporters meer te zien. We hebben ze uit hun eigen burcht verjaagd.

"Wembley is van ons!", zingen de supporters bij het verlaten van het stadion. De boog boven het stadion gaan we demonteren en boven de Ghelamco lassen, als trofee.

Jef, die de hele tijd langs het veld bivakkeerde met zijn lens gericht naar de supporters, stuurt een sms: 'Zalige verjaardag. Fuck, ben wat hees!'

's Anderendaags hoor je de Gentenaars op de Eurostar van 8 uur 's ochtends enkel nog kreunen en zuchten. Zingen zit er na zo'n nacht even niet meer in.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234