Donderdag 29/07/2021

Een tuin vol vreemde snuiters

In het struikgewas van de Brusselse Kruidtuin hielden vreemde snuiters zich afgelopen weekend verschanst. Zo vond een dubbelganger van de Messias zijn weg naar Les Nuits Botanique, net als een theatrale Tolstoj, een hiphoppend buitenbeentje en een straathond met tuingerief als gitaar.

Wat een prachtige glimlach heb jij", flirtte Seasick Steve met een fan, net voor hij haar een tedere serenade bracht met Walkin' Man'. "Ik ga niets met je uitsteken, maar nu mag je alleen maar oog hebben voor mij." Een andere meisje vertelde hij dan weer dat hij oud genoeg is om haar vriendje te zijn. "En wellicht ook oud genoeg om je grootvader te kunnen zijn. But I don't give a shit."

De baardige bluesman is inmiddels een stuk in de zeventig, maar in het Koninklijk Circus keek je aan tegen een kwieke schelm, die zich even jofel gedroeg als sjofel oogde met zijn onafscheidelijke truckerspet en gebricoleerde gitaren. De opzettelijke lowbudgetblues van Seasick Steve - hij werd alleen door een drummer bijgestaan - bleek gelukkig geen zwaktebod. Zelfs uit een mormel van een gitaar, dat bestond uit een bierblikje, wieldoppen van een oldtimer, een barbecuespatel en de steel van een tuinschoffel kon hij een geweldige song puren. Zijn liefde voor blues, country, folk en rockabilly zorgden live bovendien voor een méér gevarieerde sound dan op zijn platen.

Aan sterallures heeft Steve Wold zichtbaar lak, maar aan spelplezier of behendige vingers ontbrak het hem allerminst. Tussendoor kreeg je ook nog een geestige uitleg over nijdige zandvlooien (Chiggers), z'n tractor (Home) of een voedselvergiftiging die hij opliep in Nederland, waardoor de bluesbaard al een paar dagen zijn heupflesje moest afzweren, en met walging lonkte naar zijn flesje water. Op zijn hoogst energieke show had het alleszins geen enkele vat.

Wat een hemelsbreed verschil met CHVRCHES dat in de Orangerie voor een afgeladen zaal speelde. Dit Schotse trio bewees bovenal dat een voortreffelijke single (Recover) net zo weinig garanties biedt op een sterk concert als één zwaluw op de lente. Met een top-5 notering in de BBC Sound of 2013 wurmde de groep zich nochtans eerder dit jaar in de belangstelling. Jammer dat weinig voldragen songs als Gun een tikkeltje te banaal klonken om die positie te rechtvaardigen.

Net voor Lungs legde zangeres Lauren Mayberry uit dat haar pols in het gips zat, waarmee ze alvast op publiekssympathie kon rekenen, ondanks een statische voordracht. Minder vergevensgezind was je dan weer voor haar handlanger Martin Doherty, die een knullige rap in deze song smokkelde. Later op de avond zou hij ook een soloplekje afdwingen in Under The Tide: een niemendalletje op een vervelende Anne Clark-dreun.

De groep moet je echter nog niet afschrijven. Op de dag van het concert bestond de groep exact één jaar. Bovendien overtuigde de dreigende elektronica in Science / Vision waarbij je door het nachtelijke stratenlabyrint van Blade Runner leek te verdwalen. En ook Night Sky was een geslaagd duet, onder invloed van The xx en Purity Ring. Alle hoop is dus nog niet verloren.

Eclectische set

Net als CHVRCHES schuwt Justice de religieuze symboliek niet. Al moeten ze, naast het imposante kruis in hun huisstijl, ook niet gaan overdrijven: knoppenman Gaspard Augé leek vrijdagnacht wel de dubbelganger van de Messias, met golvende krullen tot aan zijn tepels en een volle baard. Ter compensatie klonk hun dj-set dan weer minder christelijk. Camp, kitsch en knallende elektro werden door elkaar gehaspeld tijdens dit zinderend feestje. Om een idee te krijgen van hun eclectische set: in amper een kwartier tijd botste The Prodigy met een Deense novelty-hit van Junior Senior, de Duitse disco van Boney M en hun eigen Canon in een remix van Tiga. Sweepy van Zombie Nation werd dan weer onthaald door een voetbalkoor in het publiek, terwijl er gecrowdsurft en gepogood werd.

Alleen zonde dat beide Parisiens nog altijd geen vingervlugge helden zijn achter de draaitafel: sommige mixes werden zelfs botweg onderbroken door een paar secondes stilte. Opmerkelijk genoeg stond die nonchalance niet in de weg van een stomende viering.

Om na CHVRCHES en Justice in bijbelse retoriek te blijven, zorgde Ghostpoet een dag later dan weer voor een onbedoelde exodus. Deze Britse avant-garde hiphopper trad aan na chanteuse Melanie De Biasio, maar naast een gedeelde affiniteit voor jazz, hadden beiden te weinig gemeen om elkaars fans te delen. Frontman Obaro Ejimiwe liet de eerste minuten hoge golven noise over je heen spoelen waarop het publiek in bosjes afdroop. Waar was de subtiel gedetailleerde aanpak van zijn twee langspelers gebleven?

Die overdreven agressieve toon verdween mettertijd gelukkig uit de set, al kreeg Cold Win eerst nog een outro mee waarin free jazz en industrial elkaar even ontmoeten. Maar met een mooi duet tussen Ejimiwe en zijn toetseniste (Survive It) of het sombere Meltdown koos Ghostpoet voor een vrij trefzeker parcours. Toch lijkt hij voorlopig méér gensters te slaan als studiomuzikant dan als buitenbeentje op een podium.

Best met gesloten ogen

Dat was wel anders met Apparat, die je tijdens de voorstelling van zijn theatermuziek voor Krieg und Frieden tussen uiteenlopende emoties slingerde. Hoe kon het natuurlijk anders, met een titel als Oorlog en Vrede, naar het magnum opus van Tolstoj? Nu eens kreeg je het Spaans benauwd van deze Apparat, terwijl monochrome synths, hoge zang, gitaarfeedback en pulserende machines een aartsdonker landschap aanlegden. Een andere keer werd je dan weer gesust door een delicaat kamermuziekje op viool. En naar het eind toe koos de Berlijnse techneut voor een meer vertrouwde four to the floor-beat. Dansbaar werd Apparat evenwel nooit: of het moest zijn dat u liefst danst met knikkende knieën.

Ondanks deze sterk ontregelende luisterervaring had Krieg und Frieden er alleen wat ambitieuzer mogen uitzien. De visuals werden à la minute gemaakt met een overhead projector, wat onbedoeld schools aandeed, of soms zelfs amateuristisch. Maar was het niet Sascha Ring van Apparat die ooit zélf aangaf dat je zijn muziek best met gesloten ogen en een open geest volgt. Waarvan akte.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234