Zondag 27/09/2020

Interview

"Eén tegen allen, maar ik stond er overal"

In bocht 7 baant Chris Froome zich een weg naar de top van Alpe d'Huez, met Richie Porte als gangmaker.Beeld ANP

Buitenaards? Ongeloofwaardig? Niet dus. Op Alpe d'Huez was Chris Froome (30) de sterfelijkheid in persoon. Veel scheelde het niet of Nairo Quintana kreeg hem op de knieën. "Ik heb geflirt met de nederlaag", beseft de Brit.

Chris Froome neemt zelf het woord, voor de zoveelste keer in deze Tour. "Wat kan ik zeggen? Ze voelt fantastisch aan, die gele trui. It's finally done. Drie weken lang hebben we alle stormen met succes doorstaan. Ik ben het hele team ongelooflijk dankbaar voor de steun en inzet. Ik voel me geprivilegieerd met acht ploegmaats van dit kaliber. Dit is overweldigend, irreëel zelfs. De Tour één keer winnen: oké. Twee keer is meer dan ik ooit had durven te dromen."

Je klinkt een beetje moe en ziek.
"Sinds de tweede rustdag heb ik wat last van een borstvalling en een vervelende hoest. Voor een goed begrip: ik heb geen speciale medicatie nodig gehad, geen TUE's (Therapeutic Use Exemption, een speciale toelating van de internationale wielerunie UCI voor het gebruik van een verboden substantie of methode in uitzonderlijke medische omstandigheden, red.)."

Dit was een close call.
"Zonder die veilige bonus had het verloop van de Tour er volledig anders kunnen uitzien. Dan had Quintana allicht nog agressiever gekoerst in de bergen. Maar goed, met 'wat als?' kopen we niks. De vaststelling is dat Nairo me tot het uiterste heeft gedreven. Letterlijk, tot op de aankomstlijn op Alpe d'Huez."

Was het de zwaarste beklimming uit je carrière?
"Ik heb al wel andere katten gegeseld in het verleden. Feit is: ik worstelde op de Alp met extreme emoties. Oei, dit gaat de verkeerde kant op, speelde het door mijn hoofd. Op een bepaald moment dacht ik zelfs: het is over, ik verlies deze Tour. Ik zat daar, in het spoor van Wout Poels en Richie Porte, zoekend naar het beste tempo. Gelukkig liep de voorsprong van Quintana niet té snel op. Met vijf, tien secondjes tegelijk. Dat viel te behappen. Ook al zat ik op mijn limiet en stierf ik duizend doden."

Was getekend: Nairo Quintana. Zijn we vertrokken voor nog méér beklijvende duels de komende jaren?
"Quintana zal me het leven ongetwijfeld nog zuur maken. Hij heeft zijn jonge leeftijd mee, is vijf jaar jonger dan ik. Sterke jongen, koerst attractief. En zijn mentaliteit staat me enorm aan. De manier waarop hij op de steilste klimpassages de zaak in handen nam, dwingt respect af. Er wacht hem een grote toekomst."

Contador, daarentegen, was niet op zijn best. Was het wel verstandig van hem om de Giro te rijden?
"Contador legde de lat voor zichzelf wel heel hoog. Ongetwijfeld kreeg hij dat cash betaald in de slotweek. Ik herinner mij nog hoe zwaar de dubbel Tour-Vuelta me viel in 2012. Je zult me niet horen beweren dat Giro en Tour niet te combineren zijn. Maar het is een zware uitdaging."

Wat was de sleuteletappe in deze Tour?
"Ik heb regelmaat gelegd in mijn prestaties, was overal op de afspraak, maar in slechts één rit kon ik echt mijn stempel drukken. Die naar La Pierre Saint-Martin. Ik koos die rit bewust uit voor mijn coup. Drie weken voor de start van de Tour had ik ze uitgebreid verkend met ploegleider Nicolas Portal en ploegmaat Nicholas Roche. De slotklim inspireerde me. Tien kilometer klimmen aan bijna 10 procent, gevolgd door 4 à 5 ietwat afvlakkende kilometers richting top. Toen we die laatste kilometer van het steilere stuk aanvatten, zei ik: hier val ik aan, hier maak ik mijn move. Zo zat het plan in mijn hoofd en zo voerde ik het ook uit. Het gat slaan en dan een korte tijdrit rijden."

Op Alpe d'Huez kreeg je verwensingen naar je hoofd. Een paar zetten het zelfs weer op een spuwen. Hoe voelde je jezelf daarbij?
"Dat handvol individuen verpest het voor de rest. Schande. Maar om eerlijk te zijn: 99 procent van de massa gedroeg zich voorbeeldig. Vooral die talrijke Britse Union Jacks deden deugd. En de aanmoedigende kreten van landgenoten. 'Come on, son!' Heel speciaal."

Dat spuwen, het urine-incident, het hacken van je trainingsdata, de scherpe kritiek: voelt deze eindzege aan als een revanche op je belagers?
"Het was een beetje één tegen allen, dat klopt. Er is zoveel gebeurd dat mijn focus had kunnen aantasten. Maar het heeft ons collectief sterker gemaakt. We zijn nog dichter naar elkaar gegroeid. Samen hebben we alles overwonnen. Dat gaan we vieren in Parijs."

Iedereen kent je als een vriendelijke kerel. Vrijdag viel je even uit je rol, in het conflict met Vincenzo Nibali.
"Ik probeer zo vriendelijk en toegankelijk mogelijk te zijn, maar ik laat niet met mijn voeten spelen. Ik kom op voor wie ik ben en verdedig vurig waar ik in geloof."

'Nooit gedacht dat hij dit niveau zou halen', zei Claudio Corti, je ex-ploegleider bij Barloworld. 'Een niveau dat we niet meer zagen sinds Ullrich, Pantani en Armstrong.'
"Corti was ook de man die in 2008 al zei: 'deze jongen staat ooit op het podium van de Tour'. Op dat moment was mijn beste resultaat in de Tour een vijftiende plaats in een tijdrit. Maar ik wens niet vergeleken te worden met een generatie renners, van wie we vandaag precies weten hoe ze hun erelijst bij elkaar hebben gefietst."

Hoelang zie je jezelf nog al die opofferingen maken in voorbereiding op de Tour?
"Ik hou van dit aspect van het wielrennen. De opofferingen, het trainen, het harde werk: het is wat me 's morgens vroeg uit bed licht. Niet de eerzucht of de drang naar beroemdheid. I just love riding my bike."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234