Zondag 17/01/2021

Een taal, veel culturen

billy bragg

Billy Bragg, die zich halverwege de jaren tachtig deed opmerken als een politiek geëngageerde eenmans-Clash, hield zich de jongste jaren onledig met het nagelaten werk van Woody Guthrie. Na twee Mermaid Avenue-cd's met Wilco brengt de bard van Barking nu, voor het eerst sinds 1996, weer een plaat uit met nieuw materiaal. Het is geen onverdeeld succes: een groot zanger is Bragg nooit geweest en in muzikaal opzicht behoort England, Half English zeker niet tot zijn geïnspireerdste werk. De plaat moet het dus vooral van haar inhoud hebben. Samen met zijn groep The Blokes rekent Billy Bragg af met het begrip Britse identiteit, dat nog steunt op een koloniaal verleden en in de multiculturele samenleving van vandaag iedere relevantie heeft verloren. De zanger wil de definitie van wat 'Engels' is niet overlaten aan racisten of voetbalhooligans: vandaar dat hij ze uitbreidt tot alle geïmmigreerde volkeren die Albion vandaag hun thuis noemen. Volgens hem maakt dat amalgaam van nationaliteiten en culturen juist de rijkdom van het koninkrijk uit.

De muziek houdt, niet toevallig, het midden tussen afrobeat, ska, reggae, Algerijnse en Oost-Europese folk, vaudeville en music-hall. De titeltrack knipoogt naar Ian Dury, 'Baby Faroukh' is een kinderliedje zoals ook Woody Guthrie er destijds enkele heeft geschreven en het aan Labour gerichte 'NPWA' ('No Power Without Accountability') is groovy r&b met een veerkrachtig dameskoortje. In 'Take Down the Union Jack', waarin Bragg weer even terugkeert naar de afgekloven stijl uit zijn begindagen, toont hij aan hoe ridicuul nationalisme wel kan zijn. Maar de beste songs zijn de soberste: 'Distant Shore', gezongen vanuit het standpunt van een politiek vluchteling, of 'Some Days I See the Point', waarin de zanger een loopje neemt met het verschijnsel consumptiedrang. Billy Bragg draagt zijn hart duidelijk nog altijd op de juiste plaats. Alleen jammer dat zijn liedjes, zeker in vergelijking met klassiekers als 'St Swithin's Day' of 'Levi Stubbs' Tears', tegenwoordig zo banaal klinken. (DS)

Billy Bragg & The Blokes, England, Half English, Cooking Vinyl.

gomez

Retro met toekomst

Hoewel Gomez afkomstig is uit Southport bij Liverpool, klinkt het eclectische vijftal al vanaf zijn bewierookte debuut Bring It On door en door Amerikaans. De retrosound van de heren steunt op zompige blues, meerstemmige Westcoastpop, seventies soul en jazz, maar sinds kort pogen ze hun muziek te actualiseren door er allerlei bevreemdende elektronische geluiden aan toe te voegen. Dat is ook het geval op In Our Gun, hun derde langspeler, waarop een vrij doordeweekse rockinstrumentatie wordt verrijkt met dubnoise, hiphopbeats en blazers. De songs zijn dit keer zeer beknopt en gebald gehouden en de afwisseling van drie verschillende leadzangers zorgt ook nu weer voor de nodige variatie. 'Army Dub' is een opvallende rip-off van Kraftwerks 'Autobahn' en het springerige 'Detroit Swing 66' doet nog een beetje warrig aan, maar de prachtige, akoestische titeltrack (compleet met een onverwacht groovy staart), het met heldere gitaartjes toegeruste 'Miles End' en het even statige als ingetogen 'Even Song' bewijzen dat Gomez het nog altijd kan. De 21ste eeuw heeft nu haar eigen Allman Brothers. (DS)

Gomez, In Our Gun, Hut Records.

shifty disco

Uit liefde voor muziek

Sinds grote platenmaatschappijen alleen nog uit zijn op snel gewin en het langetermijndenken zo goed als volledig hebben verleerd, is het meer dan ooit belangrijk dat er kleine, onafhankelijke labels opstaan om te tonen dat het ook anders kan. Het in Oxford gevestigde Shifty Disco is zo'n bedrijfje waar de liefde voor muziek nog altijd helemaal boven aan de prioriteitenlijst staat. "Het gaat ons niet om fiscale spitstechnologie of marktonderzoek", zo lezen we op de Shifty Disco-website. "Waar het ons om te doen is, is nieuwe dingen te ontdekken die zomaar uit het niets lijken te komen, en er vervolgens voor te zorgen dat de wereld luistert."

Die nobele drijfveer wordt al vijf jaar geïllustreerd door de Shifty Disco Singles-club. Naar rato van één per maand zijn er inmiddels zestig singles verschenen en allemaal zijn ze samengebracht op 0-60 in Five Years, een vijf cd's tellende box waar genoeg collector's items op staan om iedere muziekfan te doen watertanden. Veel van de bands op deze verzameling zijn tamelijk obscuur, maar de lieden achter Shifty Disco brengen alleen uit waar ze zelf in geloven en dat siert hen: zo weigerden ze tot driemaal toe het debuut van Muse, omdat ze meer zagen in groepjes met tot de verbeelding sprekende namen als Frigid Vinegar, Pluto Monkey of The Panda Gang. En voor je het label helemaal als een uit de hand gelopen grap gaat beschouwen: ook The Unbelievable Truth, Elf power, Jack Drag en Beulah kregen vanuit Oxford een duwtje in de rug. We helpen dus met plezier die eerste vijf kaarsjes uit te blazen en zien met spanning uit naar wat nog allemaal zal komen. (DS)

Diversen, 0-60 in Five Years, Shifty Disco.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234