Zondag 03/07/2022

'Een T-shirt signeren blijft raar'

In São Paulo, Brazilië, begint volleybalster Lise Van Hecke (22) straks aan een nieuwe episode. Basketbalspeelster Ann Wauters (34) trekt dan weer op een allerlaatste avontuur naar de andere kant van de wereld: Canberra, Australië. Nog nooit troffen de twee leading lady's van hun sport elkaar, tot op de Europese Spelen in Bakoe.

Je zou kunnen denken dat ze zussen zijn. Blond, blauwe ogen en vooral groot. Ann Wauters (1,93 meter) nog wat meer dan Lise Van Hecke (1,88 meter). "En we ontdekten net dat we allebei uit Sint-Niklaas komen en in dezelfde straat op college gingen", kirt Van Hecke. "Al ben ik ietsje ouder dan Lise", grapt Wauters. "Bij Villeneuve noemden ze me al granny. Ik was een moederfiguur voor hen, ik moest wat rust in de keet brengen."

Bij een caffè latte overlopen we hun afzonderlijke cv's. Dat van Wauters oogt voorlopig nog wat imposanter.

Van Hecke: "Jij won bijna alles wat er te winnen valt, zeker?"

Wauters: "In clubverband wel."

Van Hecke: "Niet met de nationale ploeg?"

Wauters: "Twee keer stonden we op een zucht van de Olympische Spelen, maar dat was het verhaal van de nationale ploeg: net niet. Spijtig, want als ik hier zo rondloop tussen al die verschillende atleten en die sfeer opsnuif, dan ervaar ik dat toch als een gemis. Ik had nooit echt de kans om andere sporters aan het werk te zien, daar wil ik nu ten volle van profiteren."

Hoe groot is die olympische droom voor jou, Lise?

Van Hecke: "Het is zoals Ann zegt: dit is een voorsmaakje. De Olympische Spelen zijn nog zoveel groter en dat wil elke atleet wel meemaken. Alleen is dat in het volleybal ongelooflijk moeilijk. Er kunnen zich maar vier Europese landen kwalificeren voor de Spelen. Dat komt doordat Europa de sterkste volleyballanden telt. In Latijns-Amerika kunnen bijvoorbeeld Cuba of Peru gaan, terwijl die helemaal niet beter zijn dan de meeste Europese landen. Maar de kwalificatie is er makkelijker."

Ann, jij wil met het 3x3 basketbal hier een medaille winnen, terwijl de Europese Spelen voor de Yellow Tigers vooral een opwarmer zijn richting EK.

Van Hecke: "We zijn vertrokken met het idee van 'we zien wel'. Maar nu we in de kwartfinale staan, willen we toch verdergaan. Het zal niet makkelijk worden tegen Servië, maar we hebben niets te verliezen."

Wauters: "Wij gaan absoluut voor een medaille, maar ik kan niet inschatten wat het niveau van de andere ploegen zal zijn."

Lise, waarom trek jij na vier jaar Italië straks naar Brazilië?

Van Hecke: "Ik had het goed in Piacenza, Italië was zowat mijn tweede thuis. Maar een sportcarrière is niet oneindig lang, je tijd is beperkt. Ik had zin in iets anders. Brazilië is echt een land waar het volley leeft, waar naar elke match veel volk komt kijken en dat al veel succes kende. Bij mijn nieuwe club Osasco zitten vier Braziliaanse internationals. Voor mij is het een eer om met zulke sterren te mogen spelen."

Ann, jij trekt de andere kant op.

Wauters: "Ik heb de wereldbol eens bekeken en gedacht: waar heb ik nog niet gespeeld? (lacht) Voor mij is dat ook een nieuw avontuur, al is de context natuurlijk anders. Lise zit nog in het begin van haar carrière, ik aan het einde. Ik ga dit samen met mijn gezin doen. Ik ben er in de eerste plaats om te basketten, maar het is toch een bestemming waar je niet zomaar naartoe reist. Dit is een unieke kans en de kinderen zijn oud genoeg om daar wat van mee te krijgen."

Ann had haar partner mee in het buitenland, Lise. Vind jij het niet moeilijk om alleen te gaan wonen in een stad op twaalf uur vliegen van België?

Van Hecke: "Neen. Ik ben wel een sociale, ik ga altijd gezelschap opzoeken of trek er wel op uit als ik me eenzaam zou voelen. Maar ik ben vooral in São Paulo om goed te volleyballen, daar ga ik me op concentreren. Ik heb ook teamgenoten die ik zal leren kennen, dus neen, dat schrikt me eigenlijk niet af."

Welke opties hadden jullie nog?

Wauters: "Villeneuve wilde graag dat ik bleef, maar ik heb daar het maximum uit-gehaald. Ik kon ook naar Rusland of Turkije, maar heb dat allemaal al gedaan en gezien. Ik voel aan mijn lichaam dat het einde nadert, daarom stelde ik me de vraag: waar heb ik écht nog zin in?"

Van Hecke: "Ik kon naar Turkse of Italiaanse clubs, maar ik luisterde maar met een half oor naar die voorstellen, want met mijn hoofd zat ik toen al in Brazilië. Ik had aan mijn manager gezegd dat ik open stond voor Brazilië en vorig jaar kreeg ik al dezelfde aanbieding, maar toen had ik nog een contract bij Piacenza."

Wat is de belangrijkste overweging als jullie een club uitkiezen?

Van Hecke: "Ann en ik zitten in een andere fase van onze carrière. Ik kijk nog naar de stappen die ik kan zetten om sportief te verbeteren. Al speelt ook het financiële natuurlijk een rol."

Wauters: "Voor mij primeerde altijd het sportieve: ik wilde eerst en vooral in de beste ploeg spelen. Gelukkig ging dat meestal gepaard met het financiële. Die keuze was altijd eenvoudig. Het is zoals Lise zegt: een carrière duurt niet lang en de verloning is belangrijk, maar dat mag niet alles zijn."

Van Hecke: "Winnen, dat is toch waarom je aan sport doet?"

Wauters: "Wij verliezen echt niet graag, dat is de reden waarom wij van onze hobby ons beroep maakten. Ja, je hebt talent nodig, maar ook wilskracht om te willen werken, om er altijd voor te gaan."

Titels winnen, een naam maken, is dat wat julie drijft?

Van Hecke: "Ik ben naar Piacenza gegaan om de titel te winnen. Dat lukte in mijn eerste jaar, maar niet in het tweede. Dan is dat toch een zure appel. Mijn nieuwe club werd al twee jaar na elkaar vicekampioen in Brazilië, ik ga daarheen om de titel te pakken. Die gedachte drijft mij, dat palmares op zich."

Hoe voelt dat om een icoon van je sport te zijn?

Wauters: "Heel relatief, zeker als je hier rondloopt. Dan ben je niet meer dan een kleine pion. Ik vind het nog altijd raar als ik een handtekening moet geven. Mijn eigen kinderen begrijpen niet waarom ik bijvoorbeeld een T-shirt teken. Ik hoop dan vooral dat ze dat thuis niet gaan nadoen en op hun eigen T-shirts tekenen. Maar wij zijn geen Tom Boonen of voetbalvedetten. Die negatieve kant kennen wij niet."

Van Hecke: "Ach, bekendheid. Ik zie daar geen nadelen aan. Het is alleen maar leuk als mensen je aanspreken en je herkennen als Lise, de volleybalspeelster."

Intussen zijn de Tigers populairder dan ooit.

Van Hecke: "Het begon met dat brons op het EK van 2013. We kwalificeerden ons ook voor het WK en jaar na jaar konden we bevestigen, wat niet eenvoudig is, want soms presteerden we boven ons niveau. Van dat jaartje minder of een tegenvaller, daar zijn we toch wat bang voor."

Schrikt het EK in eigen land in september af? De verwachtingen zullen hoog zijn.

Van Hecke: "Vooral van buitenaf, maar wij gaan onszelf niet de druk opleggen om weer voor een medaille te móéten gaan. Dat brons evenaren zal niet evident zijn."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234