Dinsdag 22/06/2021

Een suite van standards

De tandem Ben Sluijs- Erik Vermeulen brengt met Decades een pittige plaat uit. De piano van Vermeulen heeft verrassende ingrediënten onder de vleugel, de sax van Sluijs zalft.

Even terug naar het begin. In 2000 werd altsaxofonist Ben Sluijs ingehuurd om een rondleiding in het beeldenpark van Middelheim van muziek te voorzien. Bij elke 'steen' improviseerde hij een stukje. Sluijs was op dat moment zeker geen specialist in vrije improvisatie, maar de ervaring beviel hem en even later zette hij dat avontuur verder met pianist Erik Vermeulen, een muzikale vriend van vele jaren.

De titel van hun eerste duo-cd Stones en het bedenkelijke kortverhaal dat in het boekje werd afgedrukt, verwezen wel naar de Middelheim-anekdote, maar de muziek had daar verder weinig mee te maken. Sluijs en Vermeulen tastten er voortdurend elkaars temperament af, niet gehinderd door een teveel aan compositorisch materiaal. De cd was destijds een verrassing van formaat, al klinkt hij vandaag lang niet meer zo spannend als toen.

Tanden bijna stuk

Opvolger Parity uit 2011 (opgenomen in de huiskamer van Vermeulen) doorstaat wel nog steeds meerdere beluisteringen en is dus blijkbaar uit duurzamer hout gesneden. Maar toch is het duo pas na die uitgave echt open gebloeid, zo blijkt nu. Tijdens de JazzLab tournee van 2011 toetsten ze hun improvisatorische interacties aan een livepubliek. Het resultaat is er ook naar. Van bij de eerste noot klinkt Decades pittiger en gevatter. De ietwat vrijblijvende abstractie van Stones en Parity heeft plaatsgemaakt voor een diepgaandere dialoog met scherpere contrasten.

Erik Vermeulen lijkt daarin het voortouw te nemen. Hij opent de plaat met een mysterieuze, complexe solo waarop Sluijs toch gevat weet in te haken. Ook in 'Up Here' en 'Up There' zet Vermeulen een ondoorgrondelijk thema neer. Sluijs bijt er net niet zijn tanden op stuk. De saxofonist kiest zelf voor een melodieuzer parcours, bijvoorbeeld in de ballade 'Little Paris'.

Er is nog een opvallend verschil met de eerste twee platen: standards hebben nu een vaste plaats verworven in het repertoire. Op Parity stonden al twee verdwaalde klassiekers, maar nu krijgen we met 'Eiderdown' (Steve Swallow), 'Light Blue' (Thelonious Monk) en 'April in Paris' (Vernon Duke) bijna een suite van standards. Die klinkt als een ABA-vorm met krasse Monk, geflankeerd door lyrisch materiaal.

In de ballades haalt Sluijs zijn beste Johnny Hodges boven, inclusief sierlijke boogjes, schattige trillers en onbeschaamd mooie romantiek. 'Light Blue' doet even denken aan het duo Waldron-Lacy maar in een omgekeerde verhouding: hier zorgt de pianist voor de kubistische architectuur en de verrassende ingrediënten (zoals achteloos weggelaten noten) en de saxofonist voor de zachte, zalvende noot. Het is eens wat anders.

Ben Sluijs en Erik Vermeulen, Decades (W.E.R.F.)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234