Donderdag 28/10/2021

Een subtiele rimpeling van spieren

Tiende Festival De Beweeging in Antwerpen is een week ver

Het tiende festival De Beweeging ging de voorbije week in Antwerpen van start onder de titel 'Een fysieke theatergebeurtenis'. Dat motto lijkt zich te zullen concretiseren in kwetsbare, verstilde voorstellingen waarin een kleine rimpeling van de spieren of een uitgekiende lichtinval voldoende kunnen zijn om een hele wereld op te roepen. Zowel Marian del Valle, Inge Cauwenbergh, Lin Yuan Shang als Eric Raeves spelen dit subtiele spel, hoewel niet allemaal met evenveel succes.

Eric Raeves werkt in 1 Wereld voort rond het idee om bewegende lichamen in de context van een museum te plaatsen, een parcours dat hem vorig jaar naar het MUHKA bracht, met bijzonder veel succes. Deze keer presenteert hij zijn lichaamsbeelden niet in helderwitte ruimtes, maar in het duister van het nocturama van de zoo. Hij toonde op het festival vier beelden, waarvan vooral Insect je ademloos achterliet. Een zilveren lichaam, uitgelicht in rood-blauw-groen, bovenop een futuristisch uitziende sokkel: meer had Raeves niet nodig. Je zag de trillend zachte huid van een amoebe, het harde schild en de dunne poten van een kever, een hoofd met een flitsend tongetje als van een vlinder, vingers die wiebelend wel een zeeanemoon leken. Raeves verkondigde geen grote theorieën, maar je wist niet wat je zag.

In Arco Vacio van Marian del Valle wordt tussen twee danseressen een web geweven. Hun armen tasten in het duister als ze zachtjes naar elkaar toe komen of rakelings, in achteruit gelopen cirkels, langs elkaar heen stuiven. Maar de vonk springt zelden over, waardoor de ontmoeting, de spanning, de strijd die je kan vermoeden tussen die twee vrouwen nooit echt zichtbaar wordt.

Ook The bells in the tower talk to the moon van Inge Cauwenbergh blijkt uiteindelijk een verloren strijd. Net als in Cauwenberghs werkplaatsproject van vorig jaar kan je spreken van een spel met licht en schaduw, met stilte en geluid. Cauwenbergh manipuleert een lichtbundel en projecteert zo schaduwen van haar eigen lichaam, van een tafel en een stoel op de gaasdoeken die haar omringen als de muren van een kamer. Ze loopt rond op een vloer bedekt met houtschilfers, het licht gericht op haar friemelende tenen. Best wel mooie beelden, maar ze klitten niet aan elkaar, genereren geen betekenis.

Deze choreografe wil haar publiek doen kijken én doen luisteren, maar na een tijdje krijg je het jammerlijke gevoel naar een lege doos te kijken. Een gevoel dat nog versterkt wordt op het moment dat een symfonie van Mahler weerklinkt en het geheel een dramatiek wil geven die er eigenlijk helemaal niet is.

Dan slagen de meer dansante momenten uit de voorstelling er veel beter in te beklijven. Dan zie je Cauwenbergh bovenop op een tafel in een reeks expressionistische poses: ze strekt haar armen ten hemel, gooit het hoofd in de nek of krimpt helemaal in elkaar. Hier houden de dramatische dans en de strakke vormgeving mekaar in evenwicht en krijg je als toeschouwer eindelijk toegang tot de voorstelling.

Dezelfde eenvoud is terug te vinden in de twee korte stukken van Lin Yuan Shang. Deze choreograaf uit Taiwan koppelt zijn opleidingen als acteur en acrobaat (aan de Peking Opera) aan zijn Europese theaterervaring bij Ariane Mnouchkine en Maguy Marin. Het heeft hem een enorme lichaamsbeheersing opgeleverd, en een grote honger naar het vinden van zijn eigen, persoonlijke bewegingstaal.

De solo Ou m'emmenez-vous en voyage cette nuit? brengt een intrigerend beeld van de man. Kwetsbaar als een vogeltje lijkt hij, schuifelend met lichtjes gebogen knieën, de ogen gesloten. Of onbevangen als een baby, en genietend als een oude man met handen die de zonnestralen strelen en een stil genietend gezicht. Maar tegelijk zie je een taaie kracht in de rimpeling van zijn kuitspieren en een grote waakzaamheid in zijn opgeslagen ogen. Zo lijkt hij je door een sprookje te leiden, door een mensenleven. En net vóór het licht uitgaat, verbreekt hij de betovering met een brede glimlach.

Zo subtiel was de solo van Lin Yuan Shang, zo gladjes was het duet D'une faon (ou) de l'Autre. De hippe muziek van Chazam inspireerde hem blijkbaar enkel tot een vlot dansje, samen met Phoenix Lin en haar lange haren. Ze dansen gesynchroniseerd, in een mengeling van discopassen en sierlijke, Oosters aandoende hand- en armbewegingen. En ja, ze dansen mooi en rustig op die opzwepende muziek, met een betoverende glimlach bovendien. En ja, de met opzet trillende spieren en de zitballen die hun lucht verliezen op het einde, zijn best grappig. Maar waar is die heerlijke vrije verbeelding van het eerste stuk gebleven?Dominike Van Besien

Festival De Beweeging nog tot 14 maart op verschillende locaties in Antwerpen. Voor info tel. 03/225.10.66. Reservaties kunnen op 03/213.86.60.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234