Donderdag 18/08/2022

Een strand in de ban van de regen

Zeebrugge

Van onze medewerkers

Kurt Blondeel / Bart Steenhaut

De ochtendlijke plensbuien deden zaterdag het ergste vermoeden, maar toen AngeliCo het podium opklom, verschenen als bij wonder de eerste gaten in het bedroevende wolkendek. De albumloze groep rond voormalige Sin Alley-, Ashbury Faith- en Noordkaap-leden mocht openen nadat ze op overweldigende wijze de traditionele televotingenquête had gewonnen, en dat louter op basis van de radiohit 'Good About You'. Vooral zangeres Martine Van Hoof overtuigde met een uitgeslapen podiumpersoonlijkheid en een krachtige stem, al verslikte ze zich wel even in het rapgedeelte van Blondies 'Rapture', dat in een gloedvol, psychedelisch kleedje werd gestoken. AngeliCo zelf hulde zich in even potig als subtiel geluid dat onbeschaamd naar stadiontournees lonkte. Zoals het een groep met potentieel betaamt.

Naar dat laatste was het bij het eveneens Vlaamse Vive La Fête vruchteloos speuren. Met diepvries-new wave en naïeve chansonrijmelarijen als 'Non Dis Non' wist het koppel Danny Mommens en Els Pyno heel even te amuseren, maar alras sloeg de kille monotonie toe. Helemáál ergerlijk, naast de elektro-ellende van 'As-Tu Déjà Aimé ?' en 'Couchez Avec Toi', was het iele, vlakke gepiep van Pyno, die om de aandacht alsnog vast te houden maar een potsierlijke, gifgroene baljurk had aangetrokken. Mommens torste dan weer een ongezonde lading cool die hem enkele schampere opmerkingen het publiek in deed neuzelen, genre "wij zijn Belgiës beste new wave-band, maar dat had u al door". Een barslecht concert, maar als satirische sketch best geslaagd.

Beterschap kwam er met Autopulver. De groep had er een arsenaal adembenemende songs over bedacht die, getuige 'Remedy/Surgery' en 'Kissing Like A Mainstream', over alle benodigdheden beschikten om zich meteen in je achterhoofd te boren.

The Bloodhound Gang - vijf broekjes uit Californië - gooide het roer drastisch om en bracht het laagste in de mens naar boven. Er werden hardop scheten gelaten in de microfoon, frontman Jimmy Pop boerde dat het een aard had en stond voortdurend over zijn edele delen te pochen. Er werden fans op het podium gehaald die in ruil voor een bankje van 100 dollar een krat lauwe Dr.Pepper-blikjes achterover moesten slaan, groepsleden stonden te muilen met elkaar en, tegen betaling, het publiek. Tussendoor pleegde dit zooitje primatenrock met fijnzinnige titels als 'Kiss Me Where It Smells Funny' en 'I Wish I Was Queer So I Could Get Chicks', al moet het gezegd worden dat een alarmerend aantal toeschouwers dit het absolute einde vond. Geen wonder dat het slecht gaat met de wereld.

Net als K's Choice en dEUS liet ook Novastar Werchter links liggen ten voordele van Beach. Daar zal de grotere gage vanzelfsprekend wel voor iets tussen zitten. Maar de zenuwen waren er bij de groep alleszins niet minder om. Zonder show of andere flauwekul slaagde het viertal er moeiteloos in het publiek voor zich te winnen. Klassieke popsongs als 'Wrong', 'The Best is Yet To Come' en de nieuwe single 'Caramia' kregen verschroeiend mooie versies en telkens Lars Van Bambost in zijn snaren kneep, ontstond er iets waar juryleden prompt het bordje 'Magie' voor uit de kast haalden.

Magisch was ook de manier waarop de beeldige meisjes van All Saints er tijdens 'Bootie Call' in slaagden om te zingen terwijl ze de lippen stevig op elkaar hielden. Hadden de dames een cursus buikspreken gevolgd of liep er stiekem een bandje mee? Daar mag u, net als wij, vanzelfsprekend het uwe van denken, maar desondanks waren 'Never Ever' en het van Aerosmith geleende 'Walk This Way' amusante passages. Alleen: toen ze zich ter plekke waagden aan een improvisatie op 'The Bad Touch' van The Bloodhound Gang bleek hoe het echt met hun stemmen gesteld was en deden de Saintjes aan de kwetterende neefjes van Donald Duck denken.

Topact Alanis Morissette bracht zaterdagavond het meeste volk op de been, en ze verdreef niet alleen de regen maar ook de lusteloosheid waar de meeste festivalbezoekers al de hele dag last van hadden. Geruggensteund door een perfect op elkaar ingespeelde groep viste ze het beste uit haar jongste twee studioplaten, en paste ze overbekende nummers als 'You Oughta Know' en 'Not The Doctor' een nieuwe gedaante aan. Snoeiharde gitaarrock werd afgewisseld met meer ingetogen passages, waarbij Alanis haar liefde voor dwarsfluiten en mondharmonica's kon botvieren en ze zowaar een beetje folky ging klinken. Aan herkenningspunten geen gebrek: op een paar jaar tijd had de superster een ontzagwekkend aantal hits bij elkaar geschreven, zodat ze het zich rustig kon permitteren om er nog vier achter te houden voor de bisrondes. En na 'Thank U' - kippenvel op alle banken - volgde met 'Ironic' het enige moment van het festival waarop men tot de laatste rij door het dak ging. Pas na afloop lieten de hemelsluizen hun laatste reservoirs leeglopen. Toeval bestaat niet.

Alanis Morisette verdreef de regen en de lusteloosheid

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234