Zondag 27/09/2020

Een storm die enkel vooroordelen velde

Meer! Langer! Groter! Festivalhoeders denken vandaag alleen nog in de overtreffende trap. Behalve die van Cactus in Brugge, een van de weinige zomerevenementen waar ook het publiek belangrijk is. Ondanks de modder werd het jaarlijkse muziekfeest, zowel qua opkomst als programmering, weer een voltreffer van formaat. Vrijdagavond moesten de organisatoren, na de achtduizendste toeschouwer voor St Germain, noodgedwongen de poorten sluiten en ook zaterdag liep het tot Muddy Waters omgevormde Minnewaterpark aardig vol voor Spearhead, Zuco 103 en Asian Dub Foundation.

Brugge

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

'Hear, See, Feel the world." Dat was de slogan waarmee de organiserende vzw Cactus het voorbije weekeinde enkele duizenden toeschouwers richting Minnewater lokte. Geen loze kreet, want het Cactusfestival is genreoverschrijdend en op en top multicultureel. Geen gedoe met tenten en podia, geen overladen affiche, maar een met zorg samengesteld menu van volwaardige concerten, animatie en, niet onbelangrijk, pauzes die kunnen worden benut om de inwendige mens te besprenkelen of te versterken. Het park lag er, na de wolkbreuken van vrijdagnacht, behoorlijk modderig bij, maar waar mogelijk hadden de cactuskwekers houten panelen aangebracht die het publiek een minimum aan comfort moesten garanderen. Zaterdag bleef het gelukkig droog en zat de sfeer er al vroeg in dankzij Lemon, een Brugs vijftal dat op Cactus een thuismatch mocht spelen en voor de gelegenheid al zijn vrienden, kennissen en familieleden had opgetrommeld. Lemon is een piepjonge groep die pas vorig jaar haar eerste ep'tje uitbracht, maar met 'Summer Ghosts' en 'Invincible' wel al twee radiohits achter de kiezen heeft. Zeker, Hans Vermeersch en zijn maats leunen nog iets te nadrukkelijk aan bij voorbeelden als Travis en Coldplay, maar het potentieel ís er. Met 'Clear' en, vooral, 'Scream', bewezen ze alvast dat ze nog meer fijne liedjes in petto hebben. Die eerste langspeler zou dus best wat kunnen worden.

Eric Mingus, zoon van de legendarische jazzbassist Charles Mingus, is net als zijn vader zeer beslagen op de vier snaren, maar arriveerde in Brugge met een serieuze handicap. Tijdens een vlucht uit Italië waren zijn bagage en instrumenten zoekgeraakt, zodat de New Yorker noodgedwongen met een geleende bas op het podium verscheen. Mingus Jr is een imposante persoonlijkheid die moeilijk te catalogeren valt. Geflankeerd door drummer Sim Cain en pianist-organist Brian Mitchell speelde hij iets dat tussen jazz, blues, funk en soul in lag. Dat leverde doorleefde nummers op, zoals 'Didn't I Blow Your Mind' (uit Um... Er... Uh) en een even sober als emotioneel 'All I Ever Wanted' (uit Too Many Bullets... Not Enough Soul). Behalve een imposante persoonlijkheid bleek Mingus ook een geëngageerde performer te zijn, die tijdens zijn set de demagogie en oorlogszucht van de regering-Bush hekelde. Met 'Don't Let Them Drop That Bomb On Me', verwees hij trouwens rechtstreeks naar een bekende compositie van zijn vader, waarmee hij te kennen gaf dat er na al die jaren nog niets is veranderd. Een sterk concert, dat iets later op de dag wellicht nog beter uit de verf zou zijn gekomen.

Heel wat luchtiger ging het er aan toe bij Zuco 103, een twaalfkoppig pan-Europees gezelschap met de Braziliaanse zangeres Lilian Vieira als blikvanger. De groep, voor de gelegenheid aangevuld met drie blazers, speelde swingende Braziliaanse pop, gekruist met diverse genres zoals afrobeat ('Peregrino'), warmbloedige sambafunk (het van Jorge Ben Jor geleende 'Bebete Vambora'), maracatu ('Maracatu Atômico'), hiphop, house en acid jazz. In huize Zuco stond het ritme centraal, maar minstens zo opvallend was het inventieve scratchwerk van de dj en de warme uitstraling van Vieira, die qua sensuele podiumpresence en vocale souplesse niet voor sterren als Marisa Monte of Daniela Mercury hoeft onder te doen. Het optreden eindigde met de onweerstaanbare groove van 'Brasil 2000', waarin de toeters de gekste danspasjes demonstreerden en de chanteuse het grijze wolkenpak boven het Minnewater even tropisch blauw deed lijken. Geen wonder dat na Couleur Café ook Cactus voor de bijl ging.

Het traditionele solomoment werd dit jaar gereserveerd voor Bill Janovitz, een singer-songwriter uit Boston die van een hiaat in de carrière van zijn groep Buffalo Tom profiteert om in zijn eentje de podia af te schuimen. Uit het repertoire van zijn powertrio lichtte hij klassiekers als 'I'm Allowed', 'Taillights Fade' en (op verzoek) het minder voor de hand liggende 'Frozen Lake'. Uit zijn eerder dit jaar verschenen cd Up Here plukte hij dan weer fraaie liedjes van het type 'Atlantic' en 'Best Kept Secret'. Toch werd zijn set ontsierd door schoonheidsvlekjes. Janovitz kon tijdens het zingen een neiging tot overacting niet altijd onderdrukken en het gebeuk op zijn akoestische gitaar klonk soms slordig en weinig geïnspireerd, terwijl de man tijdens eerdere doortochten toch al had bewezen tot subtielere dingen in staat te zijn. Maar hoewel Lonesome Billy niet over de hele lijn overtuigde, waren zijn liedjes zo sterk dat we toch met volle teugen hebben genoten. Michael Franti & Spearhead toonden zich in Brugge van hun beste kant en evenaarden probleemloos hun prestatie op Rock Werchter (zie kader). Heel wat minder enthousiast waren we over het optreden van Bilal, een zwarte nu-soulartiest die op zijn cd 1st Born Second vergeefs de sporen van D'Angelo tracht te drukken met een ietwat saaie mix van hiphop, gospel en r&b. Ook op Cactus vermocht de gedreadlockte zanger het niet snel terzake te komen. Nummers als 'Fast Lane' en 'Soul Sista' kabbelden doelloos voorbij en verzandden in langdradigheid. Bilal beschikte over een aardige stem en prima muzikanten, maar het publiek stond erbij en keek ernaar. Zonder de cover van Jimi Hendrix' 'Purple Haze' zouden we ons vandaag van dit concert al niets meer hebben herinnerd. Want in Bilal schuilt niet meteen een nieuwe Stevie Wonder, zoveel is nu wel duidelijk.

Afsluiter Asian Dub Foundation zorgde gelukkig wel voor de nodige opwinding: striemende beats, zware dub-bassen, twee militante mc's, een schroeiend amalgaam van rock, ragga en oriëntaalse klanken en, vooral, een overrompelende attaque die we niet meer hadden meegemaakt sinds Rage Against the Machine. Nummers als 'Real Great Britain', 'New Way of Life' en 'Free Satpal Ram' stonden helemaal in het teken van racisme, sociaal onrecht en het hypocriete Europese vluchtelingenbeleid. De Dubbies bewezen eer aan de Pakistaanse qawwalizanger Nusrat Fateh Ali Khan met een stevige versie van diens 'Taa Deem', maar getuige 'Riddim I Like' was er ook plaats voor ongecompliceerde fun. Asian Dub Foundation ontketende een heuse storm in het Minnewaterpark. Gelukkig was het er een die de bomen liet staan en enkel de vooroordelen velde. "No one is illegal", klonk het nog bezwerend vanaf het podium. En met die boodschap werd achter de tweede Cactusdag niet alleen een punt maar ook een uitroepteken gezet.

Morgen leest u alles over de slotdag van Cactus, die volledig in het teken stond van wereldmuziek.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234