Donderdag 20/01/2022

Een stad die inspireert

Stella Kozyreva is 22 jaar en studente sociaal-cultureel werk.

Ik ben geboren en opgegroeid in Vladikavkaz, een stad in Rusland. U zult er waarschijnlijk nooit over hebben gehoord. Het is een mooie stad gelegen aan de voet van de Kaukasus en de oevers van de Terek. Een stad met een rijke geschiedenis, en ook heel multicultureel. Osseten, Russen, Georgiërs, Armeniërs en vele andere mensen delen samen de stad.

Op mijn 19de ben ik met mijn ouders naar België verhuisd. Intussen is dat drie jaar geleden. Twee van die drie jaren woonde ik in Brussel, waar ik nog steeds woon. In die tijd is het mijn stad geworden. Ik vind het een magische stad. Deze verrassende stad geeft mij energie en inspiratie.; je kunt zeggen dat ik gefascineerd ben door Brussel.

Mijn weg vinden was eerst niet gemakkelijk. Ik sprak Nederlands maar geen woord Frans. Ik wist niet goed waar ik naartoe moest en hoe je aan je leven begint in zo'n grote stad, die wat mij betreft ook een beetje chaotisch is. Uiteindelijk ben ik per toeval bij BON vzw beland. En toen was ik vertrokken! Ik volgde een integratiecursus en een cursus Nederlands. Ik heb daar nieuwe mensen leren kennen en ook geleerd met een nieuwe bril rond te kijken. BON vzw ligt in hartje Anneessens, toevallig ook de buurt waar ik een jaar heb gewoond.

Anneessens is vaak in de media gekomen. Begrijpelijk. Er zijn veel problemen en er wordt weinig aan gedaan. Als je hier woont, zie je veel armoede, daklozen, drugsgebruikers, jongeren op straat. Ik woonde er graag, maar er waren ook mindere momenten. Het was vervelend om elke keer dat ik in de wijk passeerde "Bonjour mademoiselle" te horen van mannen met een hongerige glimlach, mannen die niet veel respect tonen.

Wat ik bijzonder storend vind, zijn al de heersende vooroordelen. Ik was onlangs samen met een groep jongeren. We wisten weinig van elkaar behalve elkaars namen. Ze waren beleefd en respectvol tegen mij. Tot ik vertelde dat ik uit Rusland kom (eigenlijk Ossetië, maar dat kent bijna niemand). Dan was de eerste reactie 'wodka'. Dan zie je hoe opeens de sfeer verandert, hoe de flauwe grappen je om de oren vliegen en men allerlei stereotypes bovenhaalt. Ik kan zulke reacties moeilijk begrijpen. Eerst vroeg ik mij af of ik iets verkeerd had gedaan? Of is het omdat ik uit Rusland kom? Wat is daar mis mee?

Die stereotypes kom ik niet alleen bij Belgen tegen. Toen ik aan mijn studies sociaal-cultureel werk begon, moest ik een stageplaats vinden. Dat werd BON vzw natuurlijk. Ik was er al cursist, maar nu werd het mijn werk. Dat biedt een andere kijk. Het was een periode waarin ik veel moest observeren, veel mensen kon ontmoeten en allerlei meningen horen. Ik heb ook moeten concluderen dat niet iedereen wil integreren.

Zo was ik eens in de les van maatschappelijke oriëntatie, die in het Engels werd gegeven. Er werd gesproken over de Belgische waarden en normen. Over de positie van de vrouw, over het homohuwelijk, enzovoort. Dat dat hier gewoon normale zaken zijn. Ik was verbaasd over de reacties van een aantal cursisten. "Neen, ik kan zoiets niet accepteren", "ik ben tegen het homohuwelijk" of iemand anders die het doodnormaal vond dat een vrouw niet mocht werken.

"Wat met hun kinderen", dacht ik toen onmiddellijk. Die horen thuis de mening van hun ouders. Ze moeten met deze visie opgroeien terwijl er in de samenleving een andere visie heerst. Gaat het dan niet moeilijk zijn voor deze kinderen om tussen twee culturen op te groeien? Dat bracht me op een idee.

Sinds mijn eerste dagen in Brussel werk ik als vrijwilliger bij kinder- en jongerenorganisaties. In The Inspirator, een project over competenties, heb ik veel geleerd over wat ik wou realiseren met kinderen, maar ook hoe ik zelf een project in elkaar kan steken en beter communiceren. Nadien heb ik enkele cursussen gevolgd (voor animator en hoofdanimator) om met kinderen te werken tijdens kampen. Nu werk ik als vrijwilliger in de organisatie Pantalonie.

Als vrijwilliger probeer ik kinderen in contact te brengen met andere culturen, zodat ze al op jonge leeftijd ook de cultuur van de ander leren kennen en accepteren. Ik geloof dat kinderen op die manier van elkaar leren en meer vertrouwd raken met andere normen en waarden. Dat probeer ik nu door te geven aan de kinderen met wie ik werk. Ik wil hen laten zien dat ze heel wat kunnen bereiken, als ze maar willen.

Ik zou graag zien dat er in onze samenleving geen stereotypen bestaan. Stereotypes brengen heel wat negativiteit met zich, dat heb ik zelf ervaren. Achterhaalde clichés over 'Russen', 'Marokkanen', 'Belgen' enzovoort moeten we achter ons laten. We maken toch deel uit van dezelfde samenleving? Meer contact met en meer begrip voor elkaar in plaats van te denken in vooroordelen en stereotypen zou het leven voor ons allen aangenamer maken. Ik probeer mijn eigen bijdrage te leveren, zodat we nog meer van Brussel kunnen genieten.

Het regent negatieve berichten over de Brusselse jeugd. Alsof in Brussel maar een soort jongere bestaat. De Morgen en politiek filosoof Bleri Lleshi lanceren daarom 'Brieven uit Brussel'. Elke donderdag, tien weken lang, laten we Brusselse jongeren aan het woord. Ben je tussen 16 en 26 jaar en woon/werk/studeer je in Brussel? Mail je brief naar ovbrussels@gmail.com. Wie weet wordt hij gepubliceerd in De Morgen, of op de blog van Bleri Lleshi. (www.blerilleshi.wordpress.com)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234