Woensdag 26/01/2022

Een spannend onderhoud met Piet Van Haut

'Ik schreef ze een brief: er ligt hier een cheque met een provisie van 250.000 frank voor u klaar. Dan kwamen ze, aanhoorden ze mijn verhaal over mijn miljarden en deden ze alles wat ik vroeg. Ik kick op blonde advocates.' Meer dan honderd Belgische advocates trapten in de val van de nochtans in de media al veertigvoudig voor oplichting veroordeelde Piet Van Haut, zo stelde Douglas De Coninck tot zijn verbazing vast.

Maandagavond, Gosset Hotel, Groot-Bijgaarden. "Meester-oplichter Piet Van Haut ontmaskerd", kondigt Dany Verstraeten op het tv-scherm in de hoek van de bar het volgende item in Telefacts aan. Het volume gaat bruusk de hoogte in, want de afstandsbediening is in handen van het hoofdpersonage zelf. Zijn gezicht verschijnt in beeld, en meteen draait Piet Van Haut zich met triomfantelijke blik om naar de zaal: "Kijk, dat ben ik."

Hoewel hij daarin werd neergesabeld als een gevaar voor de samenleving, vond Piet Van Haut de reportage "niet zo slecht". Hij heeft wel zijn bedenkingen bij de expert die Telefacts ten tonele voerde, psychiater Vincent Martin. "Hij is ongeveer de enige gerechtspsychiater in dit land die mij nooit heeft onderzocht (windt zich op). Ik ga hem dagvaarden wegens laster en eerroof!"

Eind vorig jaar titelde deze krant: 'Geef deze man een kwartier en u bent een bom geld kwijt.' Piet Van Haut was net veroordeeld voor valse naamdracht. Hij had zich bij herhaling uitgegeven voor 'procureur-generaal', een streek die slechts een voetnoot zal zijn als van hem een biografie verschijnt. Als "ambassadeurszoon" liet hij zich ooit wekenlang verwennen in een Amsterdams vijfsterrenhotel, en zich rondvliegen op een proefvlucht met een jet waarvan hij er twee beloofde te kopen. Als "magistraat" vond hij de rijkswacht bereid om hem per Puma-helikopter een inspectievlucht te laten uitvoeren boven Gent. Bellend vanuit zijn Saab deed hij zich voor als "de zoon van Frank Swaelen" en beval hij een bediende bij het Gemeentekrediet 100.000 frank klaar te leggen voor "mijn zoon", te herkennen aan zijn Saab. Hij dook op als "sponsor" op een officiële foto met de laureates van Miss Belgian Beauty. Vanuit een West-Vlaamse psychiatrische instelling, waar hij was opgenomen, contracteerde hij Dana Winner voor een concert. Hij deed enkele VTM-babes dure auto's cadeau. Een psychiater die hem in de gevangenis van Brugge moest behandelen voor mythomanie, wist hij over te halen tot een belegging van 10 miljoen frank.

Op 11 december vorig jaar realiseerde Piet Van Haut een nieuwe stunt. Zonder hulp van een advocaat en ondanks zijn gestotter, pleitte hij zichzelf vrij voor de kamer van inbeschuldigingstelling in Gent. Sindsdien toert hij weer door Vlaanderen, in een kraaknet pak, een (geleende) BMW en met vijf Nokia's bij de hand die voortdurend rinkelen.

Twee dames komen de bar van het hotel binnen. In een reflex schiet hij overeind. Wat later zien we hen adreskaartjes uitwisselen en horen we één van de dames "tot morgen" zeggen.

U kunt het niet laten.

"Het gaat hier om een zakelijke transactie waarover ik niets kan mededelen."

Kent u die dames?

"Tien minuten geleden nog niet."

Piet Van Haut hééft een advocaat, een van de besten van het land bovendien: Jef Vermassen. Hij verdedigt hem gratis, "omdat het personage mij intrigeert". Ergens had Vermassen er niet zo'n lekker gevoel bij, toen bleek dat hij zou vrijkomen. "Ik geloof in de regel niets van wat Piet Van Haut mij zegt", zegt de strafpleiter. "Dat gold ook voor de namen van al die confraters die hem de voorbije jaren in de gevangenis van Brugge gingen bezoeken. Er was daar een cipier die mij, als ik daar aankwam, begroette met: 'Welkom in het bordeel.' Ik dacht: die man overdrijft. Wat later kreeg ik die lijsten onder ogen en moest ik vaststellen dat ze authentiek zijn. Ik mag aannemen dat hij u een kopie bezorgde?"

Inderdaad.

"Daar vreesde ik al voor."

De deontologie onder advocaten wil dat ze elkaar geen cliënten trachten af te snoepen. Wordt advocaat B gecontacteerd door iemand die er met advocaat A al één heeft, dan geldt de afspraak dat A minstens even op de hoogte wordt gebracht. De lijsten, die betrekking hebben op de periodes tussen 20 november 1997 en 2 september 2001 maken melding van zo'n tweehonderd advocaten die Piet Van Haut gingen opzoeken. Nemen we als voorbeeld 20 februari 2001, een gewone dag uit het gevangenisleven van Piet Van Haut:

08.36 uur: aankomst advocate Els D. 10.19 uur: aankomst advocate Carine K. 11.02 uur: vertrek Els D. 11.54 uur: terugkeer Els D. 13.02 uur: vertrek Carine K. 16.05 uur: terugkeer Carine K. 18.02 uur: gezamenlijk vertrek D. en K. 18.02 uur: aankomst Sandra G. 19.02 uur: vertrek advocate Sandra G. 19.24 uur: terugkeer Els D. 19.38 uur: terugkeer Sandra G. 20.21 uur: terugkeer Carine K. 21.02 uur: vertrek van D. en K.

De volgende dag:

08.46 uur: aankomst Els D. 18.02 uur: vertrek Els D.

31 december 2000:

11.02: aankomst advocate Fiorella R. 14.12 uur: vertrek Fiorella R. 14.22 uur: aankomst advocate Kathelyne L. 16.12 uur: vertrek Kathelyne L. 16.20 uur: aankomst Ingrid S. 17.12 uur: vertrek Ingrid S. 17.26 uur: terugkeer Kathelyne L. 19.12 uur: vertrek Kathelyne L.

Dan wordt het nieuwjaar. De meeste Belgen slapen op zo'n dag lekker uit. Maar niet allemaal: 08.54 uur: aankomst advocate Kathelyne L. En zo gaat het maar door, pagina's na elkaar. Van Haut heeft élke dag bezoek, meestal van advocates, soms van negen uur ochtends tot negen uur 's avonds.

Wat kwamen ze daar doen?

Piet Van Haut: "Mij masturberen. Ik schreef alle advocates van wie ik een adres te pakken kon krijgen een brief, waarin ik uitlegde dat ik bijstand zocht en een cheque had klaarliggen met een provisie van 100.000 of 250.000 frank. Na een eerste gesprek stelde ik voor dat ze bij een volgend bezoek een strakke Levi's 501 of een lederen broek zouden dragen, wat ze ook deden."

Niet alle advocates die Van Haut bij zich riep, gingen op zijn avances in. De lijsten maken melding van enkele bekenden, zoals ex-miss België Anke Van dermeersch of haar partijgenote-senatrice Gerda Van Steenbrugge. Zij trekken maar enkele keren naar de gevangenis, wat lijkt aan te geven dat ze snel in de gaten hadden dat ze voor de gek werden gehouden. Sommigen hadden daar wat meer tijd voor nodig.

De aan de Brusselse balie verbonden Aimée Van Meensel ging Van Haut blijkens de lijsten niet minder 75 keer bezoeken. Van Meensel mag nochtans worden geacht een neus te hebben voor fraudeurs. Ze is bekend als juridisch adviseur en frisse tv-verschijning in het TV1-consumentenprogramma Ombudsjan. Andere opvallende scores zijn die van Nathalie F. (54 keer), Vicky G. (42 keer), Ariane V.d.B. (41), Carine K. (33), Els D.F. (17), Kathelyne L. (17) of Christine D. (18). Al deze advocates en nog een honderdtal andere hebben één ding met elkaar gemeen: ze hebben nooit in wat voor rechtszaak ook opgetreden voor Piet Van Haut. "Als ik echt juridische bijstand nodig had, dan belde ik Vermassen", zegt hij. "Die advocates, die liet ik alleen komen vanwege hun spannende broeken. Ik gaf hen instructies om die te kopen in een luxueuze modewinkel in Knokke, waar ze enkel mijn naam moesten vermelden."

Carine K. stuurt Van Haut op 23 mei 2001 een 'ereloonstaat'. Ze wil 905.000 frank ontvangen, onder meer voor 'buitengewone kosten, uitgestald ten behoeve van cliënt'. De juriste heeft haar prijs tegen die tijd al enigszins laten zakken. Op 26 februari 2001 schrijft ze Van Haut: 'Tijdens dit onderhoud liet u mij een kopij zien van een gegarandeerde bankcheque voor maar liefst 3,7 miljard BEF dewelke ten mijn gunste zou zijn uitgeschreven door de ING bank te Amsterdam.' Wat verderop in de brief is sprake van een bedrag van 370 miljard frank dat Van Haut de advocate in het vooruitzicht zou hebben gesteld.

Eén enkel telefoontje had de in deze materie normaliter onderlegde advocates kunnen leren dat Van Haut in 1997 veroordeeld werd voor veertigvoudige oplichting. Het idee van snel en makkelijk geldgewin was blijkbaar sterker. "Het klopt dat het even heeft geduurd voor mijn frank viel", zegt Aimeé Van Meensel. "Ja, hij bouwt dat op, stelt je riante provisies in het vooruitzicht en houdt je aan de praat."

U had 75 bezoeken nodig om daar achter te komen?

"Als ik u was, zou ik voorzichtig zijn met die lijsten. Zijn die wel echt? Ik ben daar vaak geweest, dat is waar. Maar vijfenzeventig keer? Nee, dat is onmogelijk."

Wat deed u daar de hele tijd?

"Zijn dossiers overlopen. Hij is als kind seksueel misbruikt. Op zeker ogenblik leken er redenen aanwezig om te denken dat er een verband bestond met de zaak-Dutroux. Daar heb ik veel tijd in gestoken. Uiteraard ben ik er nooit voor betaald. En die verhalen over masturbatie en grote geldsommen: dat is over de hele lijn gelogen."

De Gentse advocate Nathalie Van Ginderachter ging twee keer op bezoek: "Ik kwam in de gevangenis aan en de cipier begon mij uit te lachen: 'Weer één!' Ik moest wachten, want er waren twee confraters voor mij. Daar zat dat meisje, met zo'n strakke Levi's aan. Ze zag mij als een concurrente: 'Ik was eerst, dus mag ik eerst bij mijnheer Van Haut!' (lacht). Bij mijn eerste kennismaking stelde hij me een schenking van 60 miljoen frank voor, later werd opgedreven tot 120 miljoen."

U dacht: hoera!

"Helemaal niet. Op zo'n moment weet je meteen: dit klopt niet. Dit is wat ik niet begrijp: hoe kan iemand die rechten gestudeerd heeft daar intrappen? Men gaat mij niet vertellen dat je meer dan twee consultaties nodig hebt om daar achter te komen."

Begin 2000 komt in alle gerechtelijke arrondissementen van het land - tot in Eupen en Hoei toe - een keten van rondzendbrieven op gang, waarin stafhouders zich expliciet richten tot het vrouwelijke deel van de balie. In Mechelen laat stafhouder Charlier op 8 februari 2000 dit bericht verspreiden: 'Op een zeer gewiekste wijze slaagt Piet Van Haut erin tal van vrouwelijke confraters naar de gevangenis uit te nodigen. Hij laat deze raadplegingen uren duren en belooft gigantische vergoedingen te betalen voor allerlei fictieve opdrachten. Hierbij wil ik reeds duidelijk waarschuwen dat de heer Van Haut geen frank bezit.' Het mag niet baten. De advocates blijven komen, en in nog grotere getale dan voorheen. De advocates sturen Van Haut ereloonstaten tot 30 miljoen frank.

"Ja, dat klopt", geeft één van hen schroomvol toe. "Hij had gezegd dat ik honderdduizend frank per uur consultatie mocht aanrekenen. Ik heb daar, alles bij elkaar, meer dan honderd uur gezeten. Zo kwam ik al snel aan 10 miljoen frank. Nee, hij heeft nooit wat betaald."

Advocate N. uit K. ging Van Haut vanaf 2001 meermaals, tien keer in totaal, opzoeken. Ze haalt nu uit de dikke farde 'Van Haut' een intern document van de BBL. "Moet u zien, een authentiek intern stuk van de BBL waarvan je je afvraagt hoe hij daar aan kan zijn geraakt. 130 miljard frank. Dat was wat hij me zou schenken."

En u geloofde dat?

"Toen al niet meer. In het begin leek het echt: een goed uitziende dertiger die in de gevangenis zat en juridische hulp zocht om zijn fortuin te 'plaatsen'. Ik heb een betrekkelijk kleine praktijk. De provisie van 250.000 frank die hij me in zijn eerste brief beloofde, leek me wel mooi meegenomen."

Maar zàg u dat dan niet, dat daar ook andere advocates in de rij stonden?

"Ja, na verloop van tijd krijg je het wel door. Die spreekkamer, dat leek wel een bankfiliaal. Er waren momenten waarop er drie tot vier bezoekers tegelijk op een rijtje zaten. Dan rende hij van het ene 'loket' naar het andere. Altijd in de weer met documenten, bankgaranties en handtekeningen die geplaatst moesten worden. En hij strààlde. Hij genoot hier intens van. Ik heb hem aktetassen vol bankbiljetten zien overhandigen."

Er is écht geld overhandigd?

"Oh ja, en geen klein beetje. Er was daar een vrouw uit Diksmuide van wie het bedrijf van haar man op de fles dreigde te gaan. Zij heeft bij de bank 9 miljoen frank geleend, en is dat naar Van Haut gaan brengen. Ik zat erbij en keek ernaar. Die 9 miljoen was nodig om - alweer - een paar honderd miljard frank los te krijgen, waar zij dan een deel van zou ontvangen. Van Haut kon geen aktetas vol miljoenen meenemen naar zijn cel, dus werd dat geld aan een ander loket aan een mooie blonde advocate overhandigd. En er zijn nog meer van die gevallen geweest. Ik heb uiteindelijk zo'n 100.000 frank ontvangen voor mijn verplaatsingen. Dat geld kwam van een ander loket."

U zag daar geen bezwaar in?

"Ja zeg, ik had er toch al genoeg tijd in gestoken, vond ik."

Op 17 december 1999 om 09.11 uur meldt zich een Brusselse advocaat (en universiteitsprofessor) vergezeld van zijn assistente-advocate, aan in de gevangenis. Beiden zijn actief in een sekte. Na een eerste verkennend gesprek met de (knappe) assistente heeft Van Haut laten weten dat hij tot de sekte wil toetreden en een schenking wil doen. Maar hij zit in de cel, en "kan niet aan zijn geld". Hij stelt de professor voor 1 miljoen frank mee te brengen naar de gevangenis. Hij zal dat geld overmaken aan een stroman, die dan ettelijke miljarden zal storten op de rekening van de sekte.

Terwijl de advocaat en zijn assistente blijkens het register de hele dag (tot 19.02 uur) doorbrengen, meldt zich om 18.10 uur advocaat X. Hij is de broer van een van de favoriete bezoeksters van Van Haut. "Ik heb die aktetas aan hem gegeven", zegt Van Haut. "Ik sloeg twee vliegen in één klap. Ik maakte die sekte een miljoen armer en mijn advocate een miljoen rijker. Het was prima deal."

Een hoogst betrouwbare ingewijde: "Geloof het of niet, maar zo is het gegaan. De professor is zich dan over het verlies van zijn geld gaan beklagen bij de stafhouder. Die kon natuurlijk niet anders reageren dan als volgt: 'Hoe kon u zo stom zijn Piet Van Haut een miljoen toe te vertrouwen?'"

Eind 2000 ziet het er ten kantore van de Brusselse advocaat Gert Verhellen naar uit dat het spraaktechnologiebedrijf Lernout & Hauspie op de valreep van de ondergang kan worden gered. De advocaat is al zeven keer met Piet Van Haut gaan confereren en stuurt op 19 december deze fax met de vermelding 'dringend' naar de gevangenis van Brugge:

'Geachte heer Van Haut. Zoals u tijdens ons uitvoerig gesprek heeft uiteengezet, wenst u een belegging in bovengenoemde firma uit te voeren. Daarbij wenst u (...) mijn tussenkomst. De aankoop van alle aandelen aan de huidige beurskoers en de te verwachten koersontwikkeling wordt op maximum 404 miljard BEF geschat. Nadat u dit bedrag heeft vrijgemaakt, kan tot de aankoop overgegaan worden.'

Op 23 december doet de advocaat in een nieuwe fax uit de doeken hoe in eerste instantie 90 miljard frank nodig is voor de overname. 'Zelfs indien de nu vrijgemaakte som niet voldoende zou zijn, kan bij het bereiken van een uitgave van ongeveer 45 miljard BEF nog beslist worden om meer geld vrij te maken.'

U geloofde werkelijk dat u met een multimiljardair te maken had?

Gert Verhellen: "Ik heb even getwijfeld, dat geef ik toe. Ik heb lang in Duitsland gewerkt. Daar is het de gewoontje dat je een verslag maakt van je gesprekken met je cliënt en hem dat dan ter bevestiging toestuurt. Achteraf stelde ik vast dat hij mijn faxen misbruikte om er indruk mee te maken op andere bezoekers."

Maar dit is toch belachelijk?

"Ik doe geen strafrecht, dit was de eerste keer dat ik in een gevangenis kwam. In de zakenwereld kom je wel vaker voor verrassende situaties te staan en kun je het je ook niet veroorloven om cliënten te beoordelen op een eerste indruk."

U bent er zeven keer geweest.

"Ja, omdat ik mijn faxen terug wou en van hem bevestiging wou dat ik mijn mandaat kon neerleggen."

Gert Verhellen was niet de enige mannelijke advocaat die in de val liep. Graaf en CD&V-burgemeester in Poperinge Henri d'Udekem d'Acoz ging Van Haut meer dan tien keer opzoeken in verband met de zaak-Dutroux. De Leuvense strafpleiter Raf Verstraeten kwam langs, en ook VLD-kamerfractieleider Hugo Coveliers, CD&V-senator Hugo Vandenberghe, Bruno Schoenaerts, Marc Nève, wijlen Eddy Van Vliet en op 20 oktober 1999 ook de Nederlandse topadvocaat Max Moszkowicz. Tussendoor wist Van Haut ook de Brugse onderzoeksrechter Peter Buysse naar de bezoekerskamer te lokken.

Waar had u die mensen allemaal voor nodig?

Piet Van Haut: "Voor de kick. Zo gaat het altijd. Plots is daar een idee, en dan moét dat gebeuren."

En dat lukt altijd?

"Altijd."

Zoals toen u die Boeings zou kopen?

"Men overdrijft. Dat waren geen Boeings, maar Fokkers. Ik stelde me toen voor als zoon van de Belgische ambassadeur in Nederland. Ik heb de Staatsveiligheid opdracht gegeven de Nederlandse Koninklijke Maréchaussée op te trommelen. Ze hebben mij met de rode loper en het Belgische volkslied ontvangen op de luchthaven van Schiphol. Ik heb negen weken een kamer van 90.000 frank per dag betrokken in een vijfsterrenhotel in Amsterdam, met privé-butler, kaviaar, kreeft, alles erop en eraan... Kijk, ik wéét dat ik de gaven heb om de beste verkoper van het land te worden en een leven in weelde te leiden. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik bén geen gewone Belg en zal dat nooit worden."

Wat zijn uw plannen nu?

"Zelfmoord plegen."

Zo.

"Maar het zou ook kunnen dat ik minister wordt."

Van wat?

"Justitie. Ik ben verliefd op justitie en vooral de vrouwen die haar vertegenwoordigen. De meeste mensen beleven orgasmes door met hun partner de liefde te bedrijven. Ik deel die gevoelens met het gerechtelijke apparaat. Ik heb al die advocates nooit gevraagd om met mij naar bed te gaan. Al wat ik vroeg, was streng toegesproken te worden. Mijn ideale vrouw is groot, blond, streng en liefst ook advocate. Ze moet een leren broek dragen, en laarzen. Daar geil ik op. Zij die dat deden, zijn daar royaal voor vergoed. Er is er zelfs één voor wie ik mijn testament heb gewijzigd. Ik had haar verteld dat ik zelfmoord zou plegen en dat zij alles zou erven. Ze deed alles wat ik vroeg."

U bent van opleiding schoenmaker. In Jambers zei u vorige week dat u dat beroep eindelijk wil gaan uitoefenen.

"Dat heb ik toen gezegd, ja. Maar ik ben inmiddels van idee veranderd. Minister, dat is wat ik wil worden."

Het verhaal waarmee Piet Van Haut vrouwelijk schoon er keer op keer van weet te overtuigen miljardair te zijn, gaat terug op de relatie die hij als tiener had met de schatrijke Monique D.T., die op 1 april 1988 zelfmoord pleegde in Knokke-Heist. Zij, zo zegt hij, liet niet alleen een royale erfenis na, maar ook een vracht obligaties van in de oorlog omgekomen joden die begin jaren tachtig zouden zijn gestolen bij een Nederlandse bank.

Iets na middernacht zitten we nog met z'n vieren in de bar van het hotel. Piet Van Haut, wijzelf, mevrouw D. en haar dochter. D. leidt een immobiliënkantoor en liet Piet Van Haut eind vorig jaar na zijn vrijlating bij haar intrekken. "Ik aas niet op zijn geld", zegt ze. "Al wat ik vraag, is dat hij gemaakte kosten vergoedt."

En die lopen op. Eén BMW heeft Van Haut - die overigens geen rijbewijs heeft - inmiddels al in de prak gereden, haar hele kantoor is al eens verbouwd met het oog op de komst van Paul Jambers, de telefoonfactuur maakt melding van honderden euro's. "Piet heeft beloofd dat hij alles zal terugbetalen", zegt D. "Hij is meerderheidsaandeelhouder bij Belgacom. Ja, ik geloofde dat eerst ook niet, maar laatst werd de lijn afgesloten omdat we door een vergissing de factuur niet hadden betaald. Zegt Piet: 'Laat mij maar.' Hij neemt de gsm en zegt: 'Geef mij John Goossens.' Terwíjl ik erop sta te kijken, hoor ik hoe de lijn weer opengaat. Dan moét je hem wel geloven."

Wanneer was dat?

D.: "Nou, vorige maand nog."

John Goossens is op 8 november 2002 overleden.

D.: "Is dat zo?"

Dochter (zuchtend) "Dat heeft in de krant gestaan, ma."

D.: "Waar is Piet?"

Dochter: "Die loopt daar, hij is weer aan het bellen."

D.: "Piet, dat was toch John Goossens met wie jij toen had gebeld? Ik hoor net van mijnheer hier dat die toen al dood was."

Piet Van Haut: "Ik bedoelde natuurlijk zijn zoon, die hem bij Belgacom opvolgde."

D.: "Oh."

Piet Van Haut: "Trouwens, er ligt een bankgarantie voor 3,7 miljard frank voor jou klaar bij de ING Bank in Amsterdam."

Mevrouw D.: "Ja, dat weet ik wel."

Piet Van Haut: "Waar doe je dan plots zo moeilijk over?"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234