Vrijdag 10/04/2020

Een soort van hoogtepunt

Stijn Van de Voorde presenteert bij studio brussel en is columnist bij deze krant.

Het is bijna belachelijk om na vier festivaldagen met tientallen concerten slechts één groots hoogtepunt te selecteren. De ultieme climax bereik je niet enkel dankzij de prestaties van de artiesten op het podium. Het betreft meestal een zeer persoonlijke ervaring waarbij alles even op zijn plaats valt. Voor sommige mensen kwam het afsluitende kwartiertje van Radiohead (met My Iron Lung en Karma Police) in de buurt. Arcade Fire doneerde na een vitale set een tamboerijn aan een klein meisje op de schouders van de papa en dat was schattig. Jan en Dries van The Black Box Revelation speelden mee met Seasick Steve. Sympathiek! Bazar en The Chainsmokers deden gekke dingen met de geesten van de iets jongere bezoekers. Ze nemen de energie (en de confetti in hun haar) mee naar huis. Niet mis mee, integendeel.

'Onvergetelijk' is een relatief begrip. Wie op de camping enkele cocktails op basis van whisky, gin, wodka en een schijfje limoen naar binnen goot, zal zich de morning after ook nog lang herinneren.

Ik zag een filmpje waarin twee mensen elkaar heel graag zagen op de medewerkersparking, maar ik was ook getuige van een luidruchtige ruzie tijdens het concert van Whitney. Dat moment evolueerde van storend naar uiterst entertainend. Een vrouw geloofde dat haar man/vriend zijn smartphone bewust niet had opgeladen zodat hij niet kon opgespoord worden als hij haar even beu was. Hun vete verstoorde een fijn concert, maar dankzij hun woorden stonden we allen even stil bij de evolutie van de moderne technologie.

Bond Zonder Naam

Een Werchter-medewerker op leeftijd merkte melancholisch op dat er in 1990 nog geen mobiele telefonie bestond. Toen stonden er vier telefooncellen op de weide. Twee met muntjes en twee met telefoonkaarten. Drie decennia geleden geloofde niemand dat er in 2017 met een druk op de knop een (nood)berichtje bij tienduizenden festivalbezoekers kan belanden. Ik spreek niet graag tegen mijn eigen winkel, maar dat maakt de job van presentator er niet belangrijker op. Gelukkig bleef het bij een test.

Ik ben blij dat het festival veilig is verlopen en de regen was geen al te grote spelbreker. Dat meen ik voor de volle 100 procent; maar zoiets vaag kies je niet als hoogtepunt. Ik ben geen priester.

Toch wil ik graag afsluiten met een heel specifiek, melig momentje uit mijn Rock Werchter 2017. Ergens halverwege het concert van System of a Down kocht ik een pak friet met een cervela. Ik miste onverwacht een eetbonnetje. Het moet uit mijn broek gevallen zijn. Een bezwete festivalbezoeker (met T-shirt van Linkin Park) merkte mijn probleem op en gaf me er zomaar eentje. Zomaar, zonder veel show. Ik weigerde beleefd, maar daar wilde hij niets van weten. Samenhorigheid en solidariteit vind je gelukkig op veel plaatsen in onze maatschappij, maar op een festival voel je het nog net iets meer.

Of zoals Bond Zonder Naam het ooit treffend omschreef; 'God is a dj. Life is a dancefloor. Love is the rhythm. You are the music.' Geen idee waar dat precies over gaat, maar ik geloof het wel.

Misschien zit er toch een klein stukje priester in mij.

Of ik heb wat meer slaap nodig, dat zou ook best kunnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234