Zaterdag 27/11/2021

Een rusteloze zoeker

DOWN THE ROAD HHHHI

Van Morrison (Polydor)

Op de hoes van zijn nieuwe langspeler zie je het uitstalraam van een platenzaak: zo'n winkel waar je nog oude vinylelpees kunt kopen van Mose Allison, John Lee Hooker, Ray Charles, Louis Armstrong en Lightnin' Hopkins. Uit die foto valt heel wat af te leiden. Dat Van Morrison schatplichtig blijft aan blues, jazz en soul, bijvoorbeeld, en dat hij op zijn 56ste nog steeds niet bereid is zijn muzikale helden van vroeger te verloochenen. Goed, de Belfast Cowboy heeft de jongste twee decennia een hoop onderling verwisselbare platen gemaakt en ook zijn recente samenwerkingen met Lonnie Donegan & Chris Barber of met zangeres Linda Gail Lewis waren niet meteen hoogtepunten uit zijn omvangrijke oeuvre. Maar als de sterren goed staan, is de nukkige Ier nog steeds tot mooie dingen in staat. Neem nu Down the Road, de cd waarmee hij zijn terugkeer naar zijn vroegere broodheer Polydor bezegelt. Verrassende nieuwe wegen slaat de zanger er niet op in, maar wie oren aan zijn hoofd heeft, zal meteen vaststellen dat de hoge kwaliteit van het materiaal nergens onder hoeft te doen voor dat op Days Like This uit 1995, of zelfs Tupelo Honey uit 1971. Van the Man levert een ontspannen en organische bluesplaat af, waarop hij terugblikt op zijn verleden (zie: 'Whatever Happened to PJ Proby?', het aan Sam Cooke refererende 'Hey Mr DJ' of de uitstekende cover van 'Georgia on My Mind'). Van Morrison manifesteert zich nog altijd een rusteloze zoeker die op een eervolle manier zijn ambacht beoefent.

MALADROITHHHII

Weezer (Geffen/Universal)

Powerpop met twee linkerhanden

Rivers Cuomo, de zanger-gitarist van de Amerikaanse formatie Weezer, wordt wel eens omschreven als een misantroop die aan achtervolgingswaanzin lijdt. Zijn platen staan dan ook vol surrealistische verhaaltjes waarin pijn en zwarte humor zich al jaren tot elkaar verhouden zoals Kuifje en Bobbie. Net als op haar vorige drie langspelers serveert Weezer op Maladroit melodieuze powerpop met meerstemmige zangpartijen, ontwapenende koortjes en hooks die zich in je hoofd vasthaken zoals een scheepsanker in een rivierbodem. Opvallend is dat Cuomo er zich dit keer niet voor schroomt volop gitaarsolo's uit zijn mouw te schudden en dat hij ook de andere groepsleden steeds meer armslag geeft, wat een potige, bijwijlen furieuze sound oplevert. Weezer heeft nog nooit zo energiek geklonken, al betekent dat gelukkig niet dat de muzikale nuances verloren gaan. 'Dope Nose', 'Slave' en 'December' zijn catchy popliedjes die de antenne van je transistorradio in een mum van tijd aan het kwispelen krijgen; 'Death & Destruction' is zwaarmoedig maar mooi; 'Burndt Jamb' klinkt luchtig en funky en het onweerstaanbare 'Island in the Sun' had een geheide zomerhit kunnen zijn, ware het niet dat het enkele maanden geleden al als single werd uitgebracht. Hoe dan ook: een klein jaar na The Green Album heeft Weezer nog niets van haar vitaliteit verloren. De wereld is aan de onhandigen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234