Dinsdag 07/07/2020

Een rock-’n-roll crochetwedstrijd met perspectieven

De Moeder van alle concoursen! Een crochetwedstrijd van de rock-’n-roll! Een baken voor aanstormend talent! Of zoals Dirk Blanchart het onomwonden stelde: ‘Humo’s Rock Rally is de talentenjacht die Belgische muziek zijn geloofwaardigheid heeft gegeven’. Maar is dat écht zo? Geen beter moment om op onderzoek uit te gaan, nu de triomfator van de zeventiende editie bijna bekend is.

Van Once More tot Steak Number Eight: winnaars en verliezers blikken terug op drie decennia Humo’s Rock Rally

Ben Crabbé, de liedjesleverancier van K3 en schrijver Bart Koubaa: het zijn maar enkele namen die op het podium van de Rock Rally een gooi hebben gedaan naar eeuwige roem en onsterfelijkheid. De Morgen blikt met laureaten en bekende finalisten terug op hun overwinning of nipte nederlaag

en verdere carrière.

Op 28 maart wordt uit meer dan duizend inzendingen het uiteindelijke goudhaantje gekozen. Dat recordaantal zou niet verder kunnen afstaan van Humo’s eerste editie in ‘78, toen ‘slechts’ 71 rockbands hun kans op eeuwige glorie waagden.

In de finale maakte de wereld toen kennis met De Kreuners. “We hadden een offday”, herinnert Walter Grootaers zich nog jaren later. “Maar we hadden ook niet het recht om te winnen: we waren gewoon niet goed genoeg.” Als winnaar kwam Once More uit de bus. Deze band rond Alain Tant zou kort na hun winst alweer ontbinden en overgaan in Luna Twist. Sinds twee jaar treedt de cultgroep opnieuw op, maar in de voorbije twee decennia brak Tant voornamelijk potten als backing vocalist bij een aantal buitenlandse artiesten: Mink DeVille, Tony Hadley (van Spandau Ballet), Jimmy Sommerville en Leo Sayer. “We moesten van West-Vlaanderen tot in Gent op zoek naar muzikanten”, herinnert Tant zich uit zijn beginjaren. “In het gebied daartussen had je toen alleen maar balorkesten. Het interesseerde die gasten niet om bij ons te komen, want dat bracht geen geld op.”

Niettemin zouden de volgende edities steeds meer rockbands opleveren, die een - al dan niet bescheiden - rol in Vlaanderens popgeschiedenis wisten te bemachtigen: in ’80 winnen The Machines, om dan vrijwel spoorloos te verdwijnen in de annalen van de rock, maar De Brassers, Red Zebra en Ben Crabbé (toen nog in The Singles) raakten wél in het collectieve geheugen gegrift.

De Brassers speelden dat jaar bovendien een rol als inspirator: “Ach, dat kunnen wij ook”, was Stijn Meuris’ reactie toen hij zijn toenmalige geschiedenisleraar de publieksprijs van Humo’s Rock Rally zag binnenrijven. En effectief: twee jaar later haalde de Limburgse zanger met Gruppenbild óók een finaleplaats in de AB. Al bleek het principe derde keer, goede keer op te gaan voor Meuris. In ’88 maakte Noordkaap - in een eerste bezetting - een teleurstellende beurt, maar twee jaar later haalt de groep het van de overige finalisten.

Twee andere bands uit die lichting zouden nadien nog van zich laten horen: The Ugly Papas, maar vooral Gorki (toen nog Gorky), dat de Nederlandstalige muziek een serieuze impuls gaf. Als veteraan gaf Luc De Vos onlangs nog goed advies aan alle jonge, onbedorven Rock-Rallyrijders: “Laat een muts breien door je moeder, zo krijg je geen valling.”

In ’82 won The Chrome het nog van Meuris’ band Gruppenbild en Aroma Di Amore, maar het is 2 Belgen (zilver) dat met ‘Lena’ en ‘Operation coup de poing’ het grootste succesverhaal van die vier zou schrijven. Bassist Alan Gevaert plukt vandaag overigens de snaren bij dEUS.

In 1984 schrijft jurylid Marc Mijlemans in Humo over de eerste vrouwelijke golf die de inlandse rock overspoelt: “Vrouwen marcheren op in de rock: hetzij als fraai bewegend behang dat alleen ‘doewa’ mag zingen, hetzij als heuse frontzangeres.” Die editie levert Elisa Waut op, en Bea Van Der Maat - toen nog in Chow-Chow. Later zou die een Europese hit scoren met Won Ton Ton, en via een sluipweg Tien om te zien presenteren, of in Koko Flanel en Max acteren.

Elisa Waut was de eerste laureate die ook internationaal een cultstatus wist te bereiken. In de pers verschilden de meningen evenwel: de één vond haar “afstandelijk” of zelfs “hautain”, de ander noemt haar extravert en sensueel.

Vandaag hebben Elsje Helewaut en haar man Chery Derycke de muziek nog niet helemaal de rug toegekeerd, maar houden ze zich voornamelijk onledig met De Ark van Zarren: gastenkamers in de Westhoek en een winkel in het centrum van Brugge.

Ook ’86 is een redelijk vruchtbaar jaar, zij het voor de vaderlandse mannenrock: de zopas herenigde The Wolf Banes en Kloot Per W staan in de finale. Het goud gaat echter naar The Peter Pan Band, dat na drie maanden al in de vergetelheid sukkelt. Als schrijver van K3 en Eurosongliedjes maakt frontman Alain Vande Putte zich later echter onsterfelijk. “De Rock Rally tekende een fase in mijn leven waarin ik dacht dat beroemdheid alles zou oplossen”, geeft Vande Putte vandaag toe. Ironisch genoeg: als tekstschrijver heeft hij intussen méér platen gesleten dan alle Rock Rally-winnaars samen.

Twee jaar later halen The Romans, Pieter-Jan De Smet en de gebroeders Mosuse een wit voetje bij de jury, net als Citizen Kane, waarin een jonge Daan zijn opwachting maakt: in de finale is hij helaas zo zenuwachtig dat hij het verknalt. Van winnaar Ze Noiz wordt na vijf jaar niets meer vernomen. Zanger Bart van den Bossche, van opleiding fotograaf, ging aan het werk als designer en wereldreiziger, werkte aan een dadaïstische film, en maakte eind 2000 zijn debuut als schrijver onder het pseudoniem Bart Koubaa. Vorig jaar publiceerde hij het fel opgemerkte De leraar.

Charlie 45 duikelt in ’92 zo mogelijk nog sneller de vergetelheid in: na één single en een EP’tje is het ermee gedaan. Frontman Karl Eckhard zal later aan De Morgen uitleggen dat de politiek van de muziekindustrie hen de das omdeed. “Majors waren niet geïnteresseerd en de kleinere labels die het wel waren, deden voorstellen waar je beter niet op kon ingaan. Het leek me bijvoorbeeld niet de bedoeling dat je als groep zelf je studiokosten moest betalen en zelf je platen moest zien te verkopen.”

Datzelfde jaar maken Nemo, Mercelis en Joost Zweegers (als lid van The Sideburns) ook een goede beurt, al zal deze editie vooral de geschiedenis ingaan als het jaar dat dEUS kwam bovendrijven.

“Ik hou er niet van als muziek in een wedstrijd gegoten wordt”, herinnert Stef Kamil Carlens hun deelname. “Maar ook dat was meer op initiatief van den Tommy(Barman, GVA).” De groep maakt uiteindelijk geen onuitwisbare indruk in de finale, maar niettemin: de rest is geschiedenis.

Ook Bert Ostyn van Absynthe Minded had zes jaar geleden weinig zin in Humo’s Rock Rally, maar hij bekeek het “als een handige manier om aandacht te krijgen”. Achteraf was hij toch tevreden: toen moesten zij nipt de duimen leggen tegen The Van Jets, maar dit opstapje leidde uiteindelijk wél mee tot hun platinum status.

In ’94 won Evil Superstars van Sweater en Metal Molly, die later alledrie een behoorlijk spannende carrière tegemoet zouden gaan. Geen van die bands bestaat vandaag echter nog. Daar komt pas bij latere edities verandering in. Twee jaar nadien komen Novastar, Tom Helsen, Arid en An Pierlé bijvoorbeeld als finalisten uit de bus. Vandaag doen die groepen het nog steeds goed in eigen land. Laurens Leurs van The Romans voorspelde nochtans datzelfde jaar dat Humo’s Rock Rally steeds hetzelfde neveneffect heeft op de markt: “Het worden straks weer goede tijden voor wie op zoek is naar goedkope tweedehandsinstrumenten. Slechts tien procent van de inzendingen haalt de finale. Een respectabel aantal mensen zal dus zeggen: ach, laat ik nu toch maar gaan bowlen of gaan trouwen, en mijn versterkers van de hand doen.” Niet dus in ’96, één van de topjaren uit de Rallygeschiedenis. Bij de volgende edities zal een finaleplaats topgroepen als Das Pop, Gabriel Rios, Milow, Goose en Zornik lanceren.

Winnaar Joost Zweegers blikte een tijd geleden terug op het concours: “Als de Rock Rally me iets geleerd heeft, is het dat ik alles op mijn manier moest doen. Het was een bevestiging van mijn persoonlijke kunnen.”

Ook voor Tom Van Laere, die in 2000 het goud dient af te staan aan Mintzkov (Luna), was de wedstrijd van groot belang. In Focus Knack vertelde Admiral Freebee onlangs nog: “Ik wil elke keer weer de bevestigingsdrang voelen die ik voelde in de aanloop naar Humo's Rock Rally. Ik heb nooit zoveel songs geschreven als de week voor de finale, louter en alleen omdat ik wilde aantonen wat ik allemaal in mijn mars had: ‘Kijk mama, ik kan rocken, maar ik kan óók een mooie ballad schrijven’.”

The Black Box Revelation wordt dan weer toegeschreven dat ze verantwoordelijk zijn voor de extreme verjonging van Humo’s Rock Rally. Sindsdien bezetten pubers immers de finale: laureaten Jasper Erkens, Steak Number Eight, Team William en Roadburg uit de vorige editie waren hooguit 15 jaar oud. Is popmuziek dan intussen helemaal ingeburgerd bij de goegemeente? “Misschien wel”, geeft drummer Dries van Black Box Revelation toe, “Ik heb mama nooit onderaan de trap horen roepen of het wat stiller kon.”

De erelijst uit drie decennia Rock Rally

Once More (1978)

The Machines (1980)

The Chrome(1982)

Elisa Waut (1984)

The Peter Pan Band (1986)

Ze Noiz (1988)

Noordkaap (1990)

Charlie 45 (1992)

Evil Superstars (1994)

Novastar (1996)

Das Pop (1998)

Mintzkov Luna (2000)

Goose (2002)

The Van Jets (2004)

The Hickey Underworld (2006)

Steak Number Eight (2008)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234