Dinsdag 15/10/2019

Een Plant met veel kleuren

Als frontman van Led Zeppelin voerde Robert Plant in de jaren zeventig een van de grootste en invloedrijkste rockgroepen aller tijden aan. Nine Lives vertelt wat hij daarna deed: negen solo-cd's maken, aangevuld met twee dozijn bonustracks én een documentaire-dvd.

DOOR BART STEENHAUT

Toen Led Zeppelindrummer John Bonham op 25 september 1980 thuis dood werd aangetroffen, hielden de resterende groepsleden de eer aan zichzelf en werd de band ontbonden. Led Zeppelin had de twaalf jaar daarvoor 200 miljoen platen verkocht en lag aan de basis van wat men algauw hardrock zou gaan noemen. Maar eerlijk is eerlijk: In through the Out Door was niet meteen een testament dat de band eer aandeed.

Plant besefte maar al te goed dat hij solo het best een compleet nieuwe richting kon inslaan, en op de eerste vijf platen is het zoeken naar een riff die van ver of van dichtbij aan Zeppelin herinnert. Hij houdt zich nog ver weg van luidruchtige rock en kleurt op het destijds flink bejubelde debuut Pictures at Eleven (1982) nooit echt buiten de lijntjes. Het songmateriaal is goed - 'Moonlight in Samosa' en het als bonustrack weer opgeviste 'Far Post' blijven ook vandaag nog de sterkhouders van de plaat - en de groep die hij om zich heen heeft geschaard speelt strak, maar de productie doet zoveel jaren later tamelijk gedateerd aan.

Opvolger The Principle of Moments ('83) heeft de tijd beter doorstaan, houdt een sfeer aan die iets donkerder is, iets gelaagder ook, met Plant die zijn rock-'n-rollschreeuw in bedwang houdt en zich in het prachtige 'Big Log' zowaar als een echte crooner profileert. Het blijft tot vandaag een van de uitschieters in een solocarrière die, zoals de titel van deze luxebox suggereert, op haast elke nieuwe plaat weer een andere weg inslaat.

Ook de tussen de bedrijven door ingeblikte mini-elpee met The Honeydrippers vertoont weinig raakpunten met de rest van zijn repertoire. De gastenlijst leest als een who's who van de Britse blues, met Jeff Beck en - jawel - Zeppelingitarist Jimmy Page als meest in het oog springende namen. Het zwaar georkestreerde 'Sea of Love' wordt een wereldhit en de rest van de plaat staat vol met ouderwetse rock-'n-rollcovers van Ray Charles, Doc Pomus en Roy Brown. Het wisselvallige Shaken 'n' Stirred ('85) staat daar vervolgens weer haaks op, zit volgepropt met elektronica en piepende synthesizers, en is bijgevolg een weerspiegeling van popmuziek zoals die met de nieuwe technologie van halverwege de jaren tachtig hoorde te klinken.

Haast al de platen die Plant tot op dat moment had uitgebracht liepen in een wijde boog om de erfenis van Led Zeppelin heen, maar op Now and Zen ('88) volgde de verzoening met zijn imposante verleden. Het is een rockplaat waarop gitarist Page de vrije hand krijgt op 'Tall Cool One' en 'Heaven Knows'. De muzikale herbronning bleef niet onopgemerkt en Manic Nirvana ('90) diepte het gespierde Zeppelingeluid nog verder uit, tot grote voldoening van pers en publiek. Fate of Nations ('93) koppelde hardrock aan een uitgesproken politiek engagement, maar de muzikale magie was ondertussen weer wat weggeëbd en ook de wereld keek de andere kant op.

Dat duurde niet lang, want Plant had nog een truc in de mouw die op alle banken hoge ogen gooide. De eenmalige hereniging met vriend-tegenstander Jimmy Page voor een MTV Unplugged-concert resulteerde in een permanentere samenwerking, met een paar uitstekende nieuwe platen en ettelijke druk bezochte wereldtournees. Het verklaart meteen waarom er negen jaar tussen Fate of Nations en het uitstekende Dreamland ('02) zit. Ook dat is een plaat zoals Plant ze nog niet eerder had gemaakt. Hij verzamelde een nieuwe bluesband om zich heen, Strange Sensation, en nam een verzameling nummers op die Plant naar eigen zeggen gevormd hadden. Daarbij obscuur werk van onverslijtbare namen als Bob Dylan, Jesse Colin Young en Tim Buckley, naast enkele met de groep geschreven nummers. Het beste blijft evenwel tot het einde bewaard met Mighty Rearranger ('05), een plaat die algemeen tot Plants beste wordt gerekend sinds de hoogdagen van de groep die hem een plek in de geschiedenisboeken bezorgde. Plant zingt als een bezetene, de toon is hard en compromisloos en Plant zet een aantal teksten op papier waarbij hij zich vragen stelt bij het huidige politieke klimaat.

Op de als toetje toegevoegde dvd betuigen bevriende muzikanten als Lenny Kravitz, Roger Daltrey, Tori Amos en Phil Collins hun respect voor de eigenzinnige levende legende, die zelf ook tekst en uitleg geeft bij leven en werk.

Voor occasionele liefhebbers is Nine Lives wellicht wat te veel van het goede. Voor hen werd drie jaar geleden de nog altijd erg aanbevolen dubbel-cd Sixty Six to Timbuktu uitgebracht. Maar wie Plant een warm hart toedraagt - of zich afvraagt waarom hij tot de veelzijdigste artiesten in de business behoort - heeft met deze overvloedig geannoteerde box alle antwoorden in handen.

(Warner/Rhino)

Robert Plant slaat in zijn solocarrière, zoals de titel van deze luxebox suggereert, op haast elke nieuwe plaat weer een andere weg in

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234