Donderdag 28/10/2021

Een pak voor de broek in Los Cabos

Het was spitsroeden lopen voor de Europese vertegenwoordigers vorig weekend in het bloedhete Mexicaanse Los Cabos. Op de G20-top van wereldleiders werden ze publiekelijk de levieten gelezen over hun niet bepaald doortastende aanpak van de schuldencrisis. Europa te kakken gezet door de rijke rest van de planeet: nooit vertoond. Als stoute leerlingen in de hoek. Een vernederend pak voor de broek.

OESO-baas José Angel Gurria verklaarde onomwonden dat Europa momenteel het grootste risico is voor de wereldeconomie en de Canadese premier Stephen Harper waarschuwde dat hij vanaf nu nauwlettend zal toekijken of er wel afdoende maatregelen worden genomen om de steeds uitdijende crisis een halt toe te roepen.

Die verwijten werden Commissievoorzitter José Manuel Barosso even te veel. Met overslaande stem probeerde hij de zwartepiet door te schuiven. Het was allemaal de schuld van de Amerikanen, riep hij. Het wanbeleid van hun banken was de kiem geweest waaruit de huidige malaise was ontsproten en hij kon er ook niets aan doen dat het kwaad zich snel hardnekkig binnen 'zijn' eurozone had geworteld.

Het maakte weinig indruk. Omdat hij vergat te vertellen dat de Europese banken, lang voor de val van Lehman Brothers, in hetzelfde bedje ziek waren omdat ze het risicovolle maar bijzonder lucratieve Amerikaanse model hadden overgenomen. Ook zij roekeloze reuzen op lemen voeten. Meer gedreven door winstbejag dan door het voornemen de eigen fundamenten te verstevigen. Geen Europees controleorgaan dat aan de alarmbel trok. Aanval is de beste verdediging, dacht de Commissievoorzitter, en hij ging door met zijn pathetisch pleidooi 'pro domo'. "We zijn niet naar hier gekomen om van eender wie lessen in economie of democratie te krijgen", fulmineerde hij. Hij roemde de open communicatie en het verregaande overleg binnen de Unie en laakte het gebrek daaraan bij andere G20-leden.

De rest van het hoge gezelschap haalde de schouders op. Omdat ze wisten dat Barosso hen meer nodig had dan zij hem. Het ooit zo fiere en machtige Europa was immers verworden tot een geldverslindende bedelaar met een veel te grote mond. Ver boven zijn stand levend, niet bij machte het eigen huishouden deftig te bestieren en dus wel de laatste om lessen de geven. Ook in het Mexicaanse toeristenparadijs dienden weer miljarden te worden ingezameld om armlastige eurolanden voor een faillissement te behoeden en het IMF-fonds te spijzen.

De top in Los Cabos maakte duidelijk dat de wereld het stilaan helemaal heeft gehad met het aanhoudende gewriemel in de Europese krabbenmand. Bij elke bijeenkomst blijkt van de mooie beloftes niets in huis gekomen en wordt de situatie alleen maar onoverzichtelijker.

Na ruim twee jaar knoeiwerk dreigt een wereldwijde recessie en nog steeds is zelfs het begin van een globale crisisaanpak niet in zicht. De financiële markten spelen speculatief en verwoestend in op besluiteloosheid en gebrek aan daadkracht. De ratingbureaus maken overuren om de kredietwaardigheid van landen en banken naar beneden bij te stellen, en in steeds meer landen ligt de economie op apegapen. Je zou voor minder een beetje boos worden. Barack Obama moet immers dringend verkiezingen winnen en kan een, mede door de Europese miserie, afkoelende VS-economie missen als kiespijn. Ook bij de Chinezen zaait het zwalpende Europa onrust en vertraagt de groei.

Het is dan ook een goede zaak dat de internationale druk wordt opgevoerd en dat de dominante Europese positie steeds luider in vraag wordt gesteld. Nieuwe economische grootmachten slaan steeds harder met de vuist op tafel en eisen in ruil voor de miljarden die ze in allerlei noodfondsen pompen meer zeggenschap. Het lijdt dan ook geen twijfel dat straks de machtsverhoudingen binnen het IMF drastisch zullen worden hertekend.

Misschien is het wel een goede zaak dat ook de machtige Duitsers stilaan de crisis beginnen te voelen. De groei stokt en het ondernemersvertrouwen zakte tot het laagste peil in drie jaar. Misschien kan dat Angela Merkel bewegen om eindelijk te kiezen voor het groei- in plaats van het besparingspad en zich wat soepeler op te stellen.

Veel tijd en keuze is er immers niet meer. Als de Europese leiders er niet snel uit geraken, dan dreigt naast de al massieve imagoschade immers ook een vrije val op de economische wereldranglijst.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234