Zondag 29/11/2020

'Een page 3 girl werd alles vergeven'

Toen Susie Juul, zeventien, in 1975 met haar blote borsten op pagina 3 van The Sun stond, sloeg de man tegenover haar in de metro de ogen neer. 'Je was een symbool van seksuele bevrijding.' Vandaag is ze 55 en kan ze zich met de meesten van haar oud-collega's vinden in de campagne om de page 3 girl ten grave te dragen. 'Ik denk soms: er was een voor en een na Samantha Fox.'

'Borsten zijn geen nieuws. Inderdaad, dus waarom staan ze dan in de krant? Wel, ze staan in de krant omdat een groep mannen in 1970 in een door mannen bestuurd land en in door mannen gemaakte media besliste om ze daar te plaatsen. Mogelijk stonden ze er niet bij stil wat vrouwen ervan zouden vinden om zo te worden afgebeeld, mogelijk kwam het evenmin bij hen op dat ook vrouwen kranten lezen. Het denkproces moet zijn geweest: 'Mannen vinden borsten leuk, dus laten we ze daar zetten'. Het is ongelofelijk dat het werkelijk gebeurde, maar het gebeurde. En nog ongelofelijker: het gebeurt nog steeds."

Toen de schrijfster Lucy Anne Holmes een jaar geleden haar open brief stuurde naar The Sun - "ik wacht nog steeds op antwoord" - leek het een zoveelste tot mislukken gedoemde poging, een zoveelste onder zovele. Rivaal Daily Mirror voerde de borsten in de jaren tachtig al af, er was al wel eens in het Lagerhuis gedebatteerd - en vooral gelachen - over een voorstel tot verbod, maar The Sun bleef met haar 7 miljoen exemplaren per dag wild fulmineren tegen al wie aanstalten maakte om de Brit bij wet zijn dagelijkse paar blote borsten te ontzeggen. Een wet, dat was niet waar Holmes naartoe wilde. Haar brief, intussen ondertekend door 104.000 Britten en 113 parlementsleden van verschillende partijen, ambieerde niet meer te zijn dan een verzoek.

"Wat mij zo bedroeft is wat voor een effect dit idee van de vrouw als seksobject heeft op jonge mensen", schreef Holmes in The Independent. "The Sun is onze meest gelezen krant. Mannen uit het hele land kopen ze, ze ligt op ontbijttafels, in woonkamers vanwege de tv-gids, in treinen en bussen. Onze zonen en dochters zien ze. Zonen leren hier dat het normaal is om te zeggen: 'Kijk naar die tieten.' Onze dochters zien dit als iets om na te streven, iets waarin ze tekortschieten."

Fleet Street, 1975

We treffen Susie Juuls in het wondermooie Bath, in het graafschap Somerset. Ze logeert in de flat van haar nieuwe vriend en heeft dit weekend een reünie met enkele page 3 girls van haar generatie op de agenda staan. Vrouwen op middelbare leeftijd nu. Intens vrolijk in elkaars gezelschap, een ietsje minder daarbuiten. "We hebben dat aangevoeld na de dood van Beverley Goodway, de legendarische page 3-fotograaf van The Sun, in november van vorig jaar. Wij hadden het idee opgevat om met z'n allen, een groep van twintig à dertig vroegere page 3 girls naar zijn begrafenis te gaan. Ik weet zeker dat Beverley het prachtig zou hebben gevonden, maar zijn familie stuurde een sms'je. Dat ze het toch niet zo'n geweldig idee vonden.

"Na Beverleys dood zeiden wij tegen elkaar: afvoeren, die hele pagina 3. Het had jaren geleden al moeten gebeuren, al was het maar uit respect voor hoe het ooit is geweest."

Susie Juul was een Brits icoon van 1975 tot 1977. Haar foto's worden af en toe nog aangeklikt op vintage-erotica.com. Ze werd page 3 girl op haar zeventiende. Haar eerste verschijning in The Sun zouden vandaag wellicht worden beoordeeld als pedofilie, en een reden om de krant uit de rekken te laten halen. Ze schrikt op bij die gedachte.

"Ja, gek. In die tijd voelde het zo anders aan. Je was ergens een symbool van seksuele bevrijding. Andere meisjes hadden gêne, een vriendje of strenge ouders. Ik had niets van dat alles. Mijn ouders bleven nooit lang op dezelfde plek wonen. We hebben in Denemarken gewoond, in Nederland en in Portugal, en op mijn zeventiende belandden we in Londen. Een vriendin met wie ik in de zomer van 1975 naar de Caraïben trok, bracht me in contact met haar agent, het ging allemaal vanzelf. Voor ik het wist zat ik in de studio van Beverley, op de hoek in Fleet Street. Hij had zijn studio boven een pub waar over de middag arbeiders biertjes kwamen hijsen en staren naar de meisjes die in en uit liepen.

"Ik ben het drie jaar blijven doen, eind 1977 ben ik gestopt. Ze wilden me voor de naaktkalender van The Sun. Daar had ik geen zin in. Ik wou model worden, pagina 3 opende deuren. Verder hoefde het voor mij niet te gaan. In mijn periode waren we met een stuk of dertig page 3 girls. We roteerden de hele tijd. Je stond er eens om de twee, drie weken in, je wist nooit op voorhand wanneer. Je werkte voor zowelThe Sun als The Mirror, dat maakte niets uit. We kenden elkaar. Je kon in en uit wandelen op de fotoredactie van The Sun en vragen om een betere afdruk van je foto. Dat deden ze dan gratis. Er hing altijd een heel vriendelijk sfeertje rond. Overal waar je kwam, werden mensen vrolijk."

Groot-Brittannië was nog erg preuts toen de Australische tycoon Rupert Murdoch bij de herlancering van The Sun op 17 november 1969 op pagina 3 een foto plaatste van het Zweedse Penthouse-model Ulla Lindstrom. Dag na dag, millimeter na millimeter, werd Beverley Goodway gevraagd een stapje verder te gaan. De oplage van The Sun verdubbelde.

"Je zat in de metro en aan de overkant sloeg een man de eerste pagina van The Sun open. Je voelde een paar ogen langzaam in jouw richting draaien. Tot hij je aankeek. Betrapt. Dan gaf je hem je breedst mogelijke glimlach. Die man sloeg dan de ogen neer. Je kreeg ook fanmail, via The Sun. Maar dat was allemaal erg lief, ondeugend. In de poses die Beverley ons vroeg, zat altijd een knipoog. Je kon het, vind ik, absoluut geen porno noemen.

"Ik had helemaal geen probleem met borsten. In Portugal had ik altijd zo op het strand gelegen. No big deal. Toch was het heel anders. Je maakte deel uit van een nieuwe wereld, van seksuele bevrijding. Je mocht opeens mee naar Saint-Tropez voor een shoot. Je kwam op plekken waar je anders nooit was gekomen. Ons werd ook alles vergeven. Je moest wel eens opdraven voor korte tv-spotjes. Je droeg enkel een bikini en je hield de krant vast: 'Dit weekend in The Sun!' Dan moest je opsommen wat er allemaal in de krant stond. Op een dag hadden ze me per ongeluk dubbel geboekt. Ik deed zowel het spotje van The Sun als dat van The Mirror. Ik zie de cameraman nog: 'Weten ze dat hierboven wel?' Eén ploeg deed beide commercials."

'Zo vorige eeuw'

In Groot-Brittannië worden jaarlijks 60.000 vrouwen verkracht. Volgens recent onderzoek werd één op de vier ooit lastiggevallen. Dat kan alleen komen door een cultuur die de vrouw reduceert tot seksobject, luidt het in de oproep van Lucy Anne Holmes. De directe aanleiding tot haar campagne was een toevallig in haar schoot belande editie van The Sun de dag na het goud voor Jessica Ennis in de zevenkamp op de Olympische Spelen in Londen. De tabloids waren ook extatisch. Holmes bladerde door The Sun en wist niet wat ze zag. Geen blote borsten op pagina 3 voor één keer, alleen olympisch nieuws. Toen kwam ze bij pagina 13. Daar stond ze dan toch weer, het blondje van de dag. "Het maakte mij ongelofelijk triest. Haar foto was groter dan die van welke andere vrouw ook in dit nummer. Groter ook dan die van Jessica Ennis."

Nadat Labourleidster Harriet Harman aangaf dat blote borsten op pagina 3 van 's lands grootste krant "niet het goede ding is om te doen in de 21ste eeuw" en speelgoedfabrikant Lego alle advertenties terugtrok uit The Sun, was er eerder dit jaar opeens die tweet van Rupert Murdoch hemzelve, in een onverwachte repliek op iemand die pagina 3 "zo uit de vorige eeuw!" noemde. Murdoch: "Je hebt misschien gelijk, weet het niet, maar denk erover."

Voorstanders beargumenteren de page 3 girl als zijnde een Brits instituut, naast de bobby, de Londense dubbeldeksbus en fish and chips. Maar de strijd lijkt verloren sinds de borsten eerder deze maand verdwenen uit The Irish Sun en de verwachte reacties van teleurgestelde lezers uitbleven. Met haar collega's van toen neemt Susie Juul met genoegen afscheid van het instituut dat ooit was.

"Het is ergens weggegaan van dat vrolijke, dat ondeugende. Valse borsten. Poses die eigenlijk in een pornoblad thuishoren. Elke dag een ander meisje ook, de nieuwste winnaar van een zoveelste Page 3 Idol-wedstrijd. Vraag vandaag in een Britse school aan meisjes wat ze willen worden en je hoort twee dingen. 'Ik wil beroemd worden.' Of: 'Ik wil trouwen met een voetballer.' Wij waren allemaal heel girl next door, je werd wel herkend, maar verder ging het niet. Vandaag verwachten de meisjes op pagina 3 dat, hoe ranziger ze worden afgebeeld, hoe sneller de roem zal volgen. Pagina 3 is niet langer een opstapje naar een leuk leven, het is een doel op zich. Het is: celeb worden zonder een klap uit te voeren. Doordat wij zo'n beperkte en hechte groep vormden, hadden wij het gevoel dat wij de media gebruikten. Nu zijn de rollen helemaal omgedraaid."

Een van de vriendinnen van toen die ze dit weekend gaat terugzien, is Nina Carter, een page 3 girl die in 1979 samen met collega Jilly Johnson het popduo Blonde on Blonde vormde en in Japan een nummer 1-hit scoorde. "Ik situeer het kantelmoment ergens in de jaren tachtig", zegt ze. "De verhuizing van al die krantenredacties weg uit Fleet Street en naar Canary Wharf, de rand van de stad. En ook Samantha Fox. Er is een voor en na Samantha Fox. Het werd opeens porno, page 3 girl was opeens een stigma. Mijn laatste opdracht dateert van 1977, maar het hele land blijft mij in de eerste plaats daardoor kennen. Ik heb drie kinderen, de oudste is achtentwintig. Ze zijn er hun hele schoolloopbaan lang op aangesproken.

"Ik ben nu 55 en heb nog steeds mijn werk als model. De eerste opdrachten om oma's te gaan doen, zullen niet lang meer op zich laten wachten. Er komt een tijd waarin ik reclame zal doen voor van die mechanische trapliften voor hoogbejaarden. Ik neem het zoals het komt."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234