Vrijdag 03/12/2021

Opinie

Een op muziek gezette afscheidsbrief

David Bowie in 'Lazarus'. Beeld rv
David Bowie in 'Lazarus'.Beeld rv

Stef Selfslagh schrijft voor De Morgen.

David Bowie had al achttien maanden kanker en overleefde de voorbije jaren zes hartaanvallen, kwamen we gisteren te weten. De verleiding is dan ook groot om in zijn recente songs op zoek te gaan naar aanwijzingen dat hij zijn eigen sterfelijkheid schuifelend dichterbij voelde komen. Hints genoeg. In de videoclip van 'Blackstar' ligt hij in een ziekenhuisbed terwijl hij zingt: 'Look up here, man, I'm in danger / I've got nothing left to lose'.

En ook 'Where Are We Now?', mijn favoriete Bowie-nummer aller tijden en de single die twee jaar geleden zijn comeback inluidde, kan makkelijk beluisterd worden als een op muziek gezette afscheidsbrief. In die song klinkt Bowie nog fragieler dan de Johnny Cash van de American Recordings en nog kwetsbaarder dan de Anthony van Anthony and the Johnsons. Hij omschrijft zichzelf croonend als 'a man lost in time' en heeft het herhaaldelijk over 'walking the dead': woorden die wel eens verwijzen naar de mentale voorbereiding die aan de eeuwige oversteek voorafgaat. Ook in de tekstregel 'the moment you know, you know' weerklinkt het besef van zijn nakende einde. Tel daarbij nog de referenties naar Berlijn - zijn geadopteerde hometown waar hij zijn beste nummers schreef - en het wordt moeilijk om 'Where Are We Now?' niét te zien als het muzikale equivalent van zijn memoires.

En toch is dat breekbare Bowie-lied één brok levenskracht. Daar is het tweede, in aanzwellend optimisme getoonzette deel van de song verantwoordelijk voor. 'As long as there's sun', zingt Bowie na een minuut of twee. 'As long as there's rain / As long as there's fire / As long as there's me / As long as there's you.' Vrij geïnterpreteerd: zolang de wereld niet vergaat en de herinnering aan onze liefde intact blijft, is alles goed. Zolang de eeuwigheid niet onderbroken wordt en ik in jouw hart blijf nagloeien, kunnen we verder. Het leven na de dood, maar dan zonder de kommetjes met rijstpap. Ik heb mijn vrouw al gevraagd om 'Where Are We Now?' op mijn eigen begrafenis te spelen. Met een beetje geluk helpt het mijn dearly beloved om na het deppen van hun tranen met een berustende glimlach huiswaarts te keren.

Where are we now, mister Bowie? U hopelijk in een hemeldeel bevolkt door sensuele, androgyne wezens. En wat ons betreft: as long as there's your music.

Stef Selfslagh. Beeld rv
Stef Selfslagh.Beeld rv
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234