Donderdag 21/11/2019

Eén oog op ons aller toekomst

Er staat een nieuwe rubriek in Het Laatste Nieuws waarin mensen vertellen over hun inkomen, en wat ze met het geld doen. Laatst kwam er een koppel-met-kind aan het woord dat zo'n 4.000 euro netto verdiende. Een onthutsend groot deel van dat geld ging naar hun drie bullterriërs, de woning nam een forse hap uit het budget, en voorts kreeg de 9-jarige dochter alles wat ze maar durfde te verlangen. "Op eten probeer ik zoveel mogelijk te besparen", zei de moeder. Daar had ze maximaal 250 euro per maand voor over.

Ze zegt dat ze bewust maar één kind heeft, om het alles te kunnen geven, zei mijn vrouw. Alles wat de dochter wil, mag ze of krijgt ze, staat er. Behalve voedsel dan - veel méér dan elke dag een Panda-worst en wat vlokkenpuree kan daar toch niet op tafel komen, voor twee euro tachtig per kop?

Vlokkenpuree! zei ik. Dat is lang geleden.

Wij zijn helemaal gek aan het worden, zei mijn vrouw. We zijn zó welvarend dat we er stekeblind door zijn geworden. Het liefst van al zouden we iedereen die de Middellandse Zee oversteekt, zien verzuipen, en dat de aarde maar rustig voort blijft opwarmen, zolang wij maar op onze iPad prutnieuwtjes kunnen lezen, het Panda-worstenvet op onze kin. Wij geven nergens om. Niet eens om onszelf. Of toch: we zijn zó vervet dat we denken dat we onkwetsbaar zijn. Dat niemand ons kan raken in onze veilige burcht - met een lui oog loeren we weleens over de kantelen heen naar het gewoel aan de poorten, en als we goedgezind zijn, gooien we het eindje van onze Panda-worst naar beneden.

Zij heeft van die dagen.

Dat krijg je in deze tijden toch niet meer aan jezelf uitgelegd, zei mijn vrouw, voortlezend, dat je 1.000 euro per maand uitgeeft aan hypoallergene glutenarme osteoartritisbestrijdende brokken voor je honden? Natuurlijk houd je van die dieren, maar het hoeft niet pervers te worden. Luna eet gewoon tafelresten, en die blínkt van gezondheid - wat zouden ze dáár in de Laboratoires Royal Canin over te zeggen hebben?

Ik bracht de kranten naar onze buurman Eddy, die er zijn Nederlands mee verbetert.

Wat er laatst instond over jullie Boskaart, zei Eddy, dat begreep ik niet helemaal.

Ik antwoordde dat het ingewikkeld was. Dat iedereen in Vlaanderen meer groen wil, maar dat dit een rare vorm van not in my backyard was: we willen het groen níét op onze eigen percelen. Toch niet te veel. Ik zei dat het de bedoeling was dat de Boskaart voor meer bos zou zorgen, maar dat het resultaat zal zijn: mínder bos. Omdat iedereen nu snel snel de bomen op z'n onbebouwde gronden gaat kappen. Wij zijn al een en ander gewend, wij hebben Kris Peeters, maar zelden zagen wij politici zó als windhanen tekeergaan als in het Boskaart-dossier. Behoudzuchtig en kortzichtig.

Juist zíj zouden immer één oog op ons aller toekomst moeten houden, zei Eddy, die een zeer elegant soort Nederlands spreekt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234