Vrijdag 27/11/2020

'Een ongelukkige jeugd'

nieuw

les diables HHHII

Regie: Christophe Ruggia

Brussel

Eigen berichtgeving

Jan Temmerman

Net zoals men in het Nederlands soms van een duivelskind spreekt, wordt een straatjongen of kleine bandiet in het Frans soms omschreven als un bon petit diable. Het is geen toeval dat die ietwat vergoelijkende adjectieven verdwenen zijn uit de titel van deze harde, confronterende film van de Franse regisseur Christophe Ruggia. Zijn hoofdpersonages zijn Joseph (rol van Vincent Rottiers) en zijn zusje Chloé (rol van Adèle Haenel), twee jonge tieners die vanaf hun geboorte aan hun lot werden overgelaten. Sindsdien zijn ze begonnen aan hun eigen 'lange mars door de instellingen', van het ene pleeggezin naar het andere opvangtehuis. Als Les Diables begint zijn ze nog maar eens op de vlucht, wat impliceert dat ze al stelend aan eten moeten zien te komen. Joseph is misschien amper twaalf, maar hij gedraagt zich reeds als de Grote Verantwoordelijke, de beschermer van hun 'minigezinnetje'. Dat moet ook wel, want Chloé vertoont autistische trekjes. Ze zegt nauwelijks een woord en als ze ergens onder een douche wordt gezet, moet Joseph eraan denken haar daar weer weg te halen, want anders blijft ze gewoon staan. Ze weigert ook elke aanraking, tenzij zo nu en dan van Joseph.

De film is een opeenvolging van hun omzwervingen en confrontaties met de rest van de samenleving. Hun tocht lijkt ook wel een specifiek doel te hebben. Chloë's grootste schat is een zakje vol kleurrijke glasscherven; daarmee maakt ze regelmatig met razendsnelle vingertjes steeds weer hetzelfde huisje. Dat willen die kleine duivels blijkbaar vinden, want Joseph gelooft dat dit het huis is waar ze ooit vandaan kwamen. En dat dit ook de plaats is waar Chloé zal kunnen genezen. Les Diables wordt verteld vanuit het standpunt van de twee jonge (erg goed vertolkte) tieners. Het is dan ook een film vol harde, soms schokkende tegenstellingen geworden. Tegenstelling tussen hun op zichzelf teruggetrokken en getraumatiseerde universum en de maatschappij, tussen de stedelijke omgeving van Marseille en de natuur waarin zij regelmatig wegvluchten, tussen gebaren van immense tederheid enerzijds en agressief geweld anderzijds, tussen de lyrische schoonheid van het weidse Cinemascope-formaat en de claustrofobische intimiteit van hun 'enfance malheureuse'. Ja, we zetten die 'ongelukkige jeugd' bewust tussen haakjes omdat die uitdrukking inmiddels door te veelvuldig en te onzorgvuldig gebruik veel van haar betekenis heeft verloren, want te vaak gehanteerd als makkelijk alibi of flauw excuus. De hardheid van de film heeft trouwens veel te maken met het feit dat het explosieve gedrag van Joseph soms voor gewelddadige situaties zorgt, waarbij onschuldigen in de brokken delen. Maar in dit geval is het wel degelijk zo dat Joseph en Chloé alleen maar elkaar hebben; zelfs als dat objectief niet zo is (want er is wel degelijk sprake van helpende handen), dan nog is dat hun subjectieve, diep doorvoelde overtuiging. En in zo'n geval wordt het inderdaad een uitzichtloze situatie van 'wij' tegen de rest van de grote, boze wereld. We hoeven dan ook geen happy end te verwachten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234