Donderdag 13/05/2021

Een ondeugdelijke feministische test

Maureen Dowd meet het effect van grappen over de 'White Bitch Month'

@5 INFO Opinie:Maureen Dowd is columniste van The New York Times.

@4 DROP 2 OPINIE:Russell Berman, een jonge reporter van The New York Sun, volgde Bill Clinton zondag een dag lang door Maryland. De voormalige president was helemaal zichzelf en irriteerde de pers. Na de speech van Bill in het bejaardentehuis Leisure World in Silver Spring interviewde Berman twee vrouwen uit het publiek. De 77-jarige Elaine Sirkis, een Obama-aanhangster, vertrouwde hem toe dat ze niet zeker is of ze wel klaar is voor een vrouwelijke president. Betty Conway, 83 jaar oud en een Hillaryfan, vertelde hem dat ze niet zeker is of ze wel klaar is voor een zwarte president. Terwijl Conway wegwandelde, glimlachte Sirkis schaapachtig. "Het spijt me", zo excuseerde ze zich liefdevol tegen Berman voor haar vriendin. "Maar ze is een beetje bekrompen."

Dit zijn niet alleen de duizelingwekkendste verkiezingen van ons leven. We zitten midden in een nieuwe nationale cursus over gender en ras die ons leert wie we zijn naarmate we erachter komen welk Amerika we willen. Het is niet helemaal duidelijk welk vooroordeel de presidentsrace het meest zal beïnvloeden, misogynie of racisme.

Vele vrouwen met wie ik praat, zelfs degenen die Hillary niet bepaald een warm hart toedragen, voelen empathie voor haar, goed wetende dat elke vrouw in een door mannen gedomineerde wereld moet schipperen tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid, tussen kwetsbaarheid en kracht. Ze zien dubbele maatstaven als reporters Hillary's lach als 'kakelend' en haar stem als 'irritant' omschrijven, als Rush Limbaugh uitweidt over haar rimpels of wanneer het lijkt dat mannelijke waarnemers ernaar uitkijken om haar in memoriam te schrijven. Verschillende vrouwen die ik ken en die met hun echtgenoten over Hillary discussiëren, hebben het huiverend over het 'dood de heks'-syndroom.

In een webcasting vertelt goochelaar Penn Jillette over een mop die hij al een poosje in zijn show verwerkt. Volgens hem bewijst de overdonderende reactie van het publiek dat Hillary afgedaan heeft. De grap gaat als volgt. "Obama veegt de vloer aan met Hillary. Je weet wel, al die primary's en zo. En Hillary zegt, het is niet eerlijk, want ze worden in februari gehouden, en februari is Black History Month (herdenking van mensen en gebeurtenissen die belangrijk waren voor de zwarte zaak, red.). Jammer genoeg voor Hillary bestaat er geen White Bitch Month."

Natuurlijk zijn moppen als deze - zelfs Jillette geeft toe dat de bovenvermelde grap beledigend is - precies wat Hillary nodig heeft om toch nog kans te maken. Als de doorgaans zo onkwetsbare Hillary plots kwetsbaar lijkt, dan gruwen vele vrouwen, zelfs degenen die niet willen dat ze wint, van de gedachte haar opnieuw publiekelijk vernederd te zien. En aangezien vrouwen - en sommige mannen - een beschermende reflex vertonen als het slecht met haar gaat, mag je een heropleving zeker niet uitsluiten. Vooral als de kiezers Obama na zijn acht overwinningen op rij beginnen te beschouwen als die verschrikkelijke archetypische figuur: de glibberige succesboy die er zich doorheen slaat met zijn charme en glimlach.

Mensen die Hillary een beetje kennen, zeggen dat ze zich droevig voelt. Het is een ondraaglijke speling van het lot om al die jaren in het zog van dat ene prijspaard te lopen om dan voorbijgesneld te worden door een ander als de eindstreep in zicht is.

Ik weet dat de aanvallen tegen machtige vrouwen venijnig, persoonlijk en onfair kunnen zijn, in die mate zelfs dat ze iedereen aan het wenen krijgen. Maar Hillary is niet het beste proefkonijn voor vrouwen. We zullen nooit weten in welke mate die weerstand er is omdat ze een vrouw is of omdat ze déze vrouw is of omdat de mensen gewoon niet meer terug willen naar de Clintontijd.

Terwijl Obama het rassenthema probeert te overstijgen, tracht Hillary de genderkwestie vaak in haar voordeel te gebruiken of als excuus voor vergissingen. In 1994, na haar onverzettelijkheid en haar plan voor de gezondheidszorg dat tot mislukken gedoemd was, vertelde ze aan The Wall Street Journal dat ze een "gender-Rorschachtest" was. "Als iemand voor het eerst een vrouwelijke baas heeft en dat nog nooit meegemaakt heeft", zei ze, "dan kunnen ze hun vijandelijkheid misschien niet op haar afreageren, en dus keren ze zich tegen mij."

Als mogelijke eerste mevrouw de president is Hillary een ondeugdelijk wetenschappelijk experiment, omdat je Bill niet uit de vergelijking kunt halen. Haar verhaal is verpakt in haar huwelijk, en haar huwelijk is verpakt in een reeks onsmakelijke compromissen en afspraken. In plaats van een aparte identiteit voor zichzelf te boetseren is ze meer dan ooit verstrengeld geraakt met Bill. Haar campagne drijft op zijn staat van dienst en zijn spierkracht. Ze koketteert met haar ervaring als first lady, ook al schatte ze in die jaren thema na thema verkeerd in. Ze zegt dat ze uit haar fouten geleerd heeft, maar heel overtuigend is dat argument niet. Als senator was ze geen toonaangevende stem bij belangrijke materies en haar stemgedrag over Irak had te maken met haar politieke levensvatbaarheid.

Ze zei tegen John Heilemann van New York Magazine dat ze, nog voor Iowa haar leerde dat ze haar zachte kant moest tonen, "echt geloofde dat ze in de race vanaf het begin moest bewijzen dat een vrouw president kan zijn en dat een vrouw het hoogste gezag kan zijn. Ik vond dat mijn belangrijkste missie."

Als Hillary mislukt, dan is dat haar mislukking, niet die van ons.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234