Zaterdag 06/06/2020

Een onderhoudend, universeel verhaal over verlangen

theater

verdienstelijke regie van paula bangels bij publiekstheater gent

Gent / Van onze medewerkster

Sally De Kunst

Voor De tramlijn die verlangen heet, haar eerste regie bij Publiekstheater Gent, sprak Paula Bangels de intentie uit om een toegankelijk stuk te maken over hunkering en gevoelens. Dat is gelukt. Hoewel haar enscenering van Tennessee Williams' klassieker aanvankelijk wat aan de oppervlakte blijft slepen, slijt de voorstelling zich door een hecht spel gaandeweg in tot een onderhoudende avond.

Tennessee Williams' A Streetcar named Desire (1947) is onlosmakelijk verbonden met de gelijknamige verfilming van Elia Kazan uit 1951, met in de hoofdrollen Marlon Brando en Vivien Leigh. Brando, toen nog een mooie jonge god, wàs Stanley Kowalski, de animale, slecht communicerende Pool. Wanneer Blanche Dubois, de geruïneerde zus van zijn vrouw Stella, bij hen komt logeren, kookt Stanley over. De frivole Blanche kijkt neer op de ruwe arbeider, die het geweld niet schuwt en hij vreest dat ze een wig zal drijven tussen hem en Stella. De spanningen komen boven als Blanche het aanlegt met zijn kameraad Mitch. Stanley licht hem in over haar promiscue verleden en wanneer hij ten slotte zijn schoonzus verkracht, duwt hij haar finaal de emotionele afgrond in.

In vergelijking met de grimmige sfeer van armoede, geweld en alcoholverslaving, waarin Kazan deze tragedie met de nodige pijn en passie filmisch wist te evoceren, wordt De tramlijn die verlangen heet in Publiekstheater Gent bijna opgewekt ingeluid. Op een tot een paar vierkante meters gereduceerd speelvlak dobbelen Stanley (Mathias Sercu) en zijn maats terwijl het bier rijkelijk vloeit, uit de boxen knallen opzwepende Latijns-Amerikaanse hitjes, de belichting is exuberant, in felle zuurtjeskleuren. Aanvankelijk lijken ook de vertolkingen op eenduidige contrasten te zullen drijven. Sercu is de hanige macho. Hilde De Baerdemaeker speelt gemaniëreerd en geeft zich over aan een overijverig gekoketteer met haar outfits om zo de aanstellerige Blanche te typeren, die krampachtig de schijn van haar aristocratische leven wil ophouden. Met haar franke naturel probeert Jits Van Belle als Stella de kloof tussen de twee te dichten. In hun enthousiasme gaan de acteurs soms licht over de tekst heen, vijlen de wrange kantjes eraf. De geladen familiesituatie blijft zo een tijdje aan de oppervlakte sudderen, maar gaandeweg wordt het spel hechter, komt er elektriciteit in de lucht, tot De tramlijn die verlangen heet op het einde zelfs een beetje pijn doet.

Dat is een verdienste, want met haar jonge cast waagt regisseur Paula Bangels zich op glad ijs. Als de blakende, 24-jarige De Baerdemaeker bijvoorbeeld schertsend opmerkt: "In mijn jeugd had ik nogal wat bewonderaars, kun je je dat nu nog voorstellen?", hapert de geloofwaardigheid, de herkenbaarheid die Bangels nastreeft in haar enscenering. Algemeen slaagt ze er echter in het publiek meer dan twee uur te onderhouden met een universeel verhaal over verlangen, gestuwd door het spelplezier van haar acteurs.

WAT: De tramlijn die verlangen heet WIE: Publiekstheater Gent WAAR EN WANNEER: Nog tot en met 1 juni, telkens om 20 uur in het Groot Huis, Sint-Baafsplein, Gent. Info: 09/225.01.01 of www.publiekstheater.beONS OORDEEL: Een waardige seizoenafsluiter.

Op het einde doet 'De Tramlijn die verlangen heet' een beetje pijn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234