Zaterdag 10/12/2022

Een onberispelijk visitekaartje

'Het moet wel verrassend zijn, pas tien maanden open zijn en al meteen een Michelinster krijgen'

Het was een snipperdag en mijn compagnon van de dag keek niet op enkele kilometers, dus alle omstandigheden waren gunstig om ons eens iets verder van huis te begeven. Hof Ter Hulst heeft dit jaar zijn eerste Michelinster gekregen en schijnt sindsdien altijd vol te afficheren. Mijn gezel heeft al tweemaal vruchteloos geprobeerd te reserveren, deze keer lukt het wel.

Hof Ter Hulst ligt in de gemeente Hulshout, vanwege wegenwerken moeten we langs kleine binnenbaantjes die ons brengen langs exotisch klinkende plekken als Itegem, Wiekevorst, Booischot en Morkhoven. Voor wie nu nog niet weet waar het ligt: ergens tussen Lier en Heist-op-den-Berg, au fin fond van de Antwerpse Kempen. Het is daar dat Johan Schroven en zijn Franse echtgenote hun oog lieten vallen op een bestaande uitspanning. Het fermette-achtige gebouw hebben ze volledig gestript en in een heldere, landelijke stijl met veel bloemen en zacht licht heringericht. De eerste indruk is ontspannen gastvrij. De gastvrouw ontvangt ons in verbazend goed Nederlands.

Het aperitief kunnen we gebruiken in het salonnetje, zegt ze, dat blijkt een zijkamertje met twee tafels met clubzetels eromheen, tussen geboende kasten en kamerplanten. We bekijken de kaart: nogal klassiek, met rundsfilet, tarbot, jonge duif, griet. Het voorgerecht waarop mijn keuze valt, een taartje van tonijn met avocado, mozzarella, tomaat en vinaigrette van kokkeljus (22 euro), zit ook in het lunchmenu. Het hoofdgerecht daarvan is Mechelse koekoek met seizoengroentjes. Ik had mijn gedachten op vis gezet, maar omdat het voorgerecht toch al bevalt, en ik probeer om binnen een redelijk budget van ongeveer 100 euro te blijven, wordt het toch de zakenlunch. Als we die nemen met aangepaste wijnen, kost ons dat 32,5 euro per persoon. "Tenslotte is zo'n lunch het visitekaartje", zeggen we, "als die in orde is, zal de rest het zeker zijn."

Nieuwsgierig als we zijn neuzen we toch in de wijnkaart, die nog vrij beperkt is - logisch voor een beginnende zaak - en met een zwaar Frans accent, maar toch ook voldoende wijnen bevat uit bijvoorbeeld Italië en Spanje. Er staat geen enkele wijn boven de 100 euro op en dat is ook al een geruststelling, helemaal gepluimd kun je hier niet buitenkomen. De eetzaal is ruim en licht, we worden bovendien niet te dicht gezet bij de twee overige tafels die bezet zijn, waardoor we alvast geen last hebben van de vier heftig rokende zakenmannen in de hoek. De attente gastvrouw heeft al gemerkt dat er bij ons geen sigaretten of aansteker op tafel liggen, en vraagt of ze de asbak mag verwijderen. Het is al bij al een galante oplossing: hij staat er, voor wie wil, maar hij wordt zo snel mogelijk verwijderd.

Het moet wel verrassend zijn, bedenk ik, pas tien maanden open zijn en al meteen een Michelinster krijgen. In een interview gaf de chef onlangs toe dat het voor hem best wat langzamer had mogen gaan. Een kersverse ster lokt immers altijd een hoop nieuwe klanten en nieuwsgierigen met hoge verwachtingen, zodat er meteen op volle toeren moest worden gedraaid en er weinig tijd overbleef om veel nieuws uit te proberen.

Nu had Johan Schroven al wel een mooi curriculum in de keuken. Zoals zovelen begon zijn carrière bij Roger Souvereyns in Scholteshof. "Samen met Pierre Wynants is Roger de chef voor wie in het buitenland alle deuren opengaan", weet mijn tafelheer. Wie ooit bij hem heeft gewerkt, neemt ook altijd iets mee van zijn stijl. Ik kan het zo herkennen." Wat deze chef duidelijk heeft meegekregen is de aandacht en de zorg voor het decor, al is de stijl veel huiselijker dan in Scholteshof en in de andere sterrenzaken waar Schroven daarna dankzij Souvereyns terechtkwam: bij Alain Ducasse, Michel Guérard en Fredy Girardet. Op een ruwhouten tafel, op een kelim, staat een vaas met gladiolen, ook elders prijken er overal boeketten, kookboeken in een vitrinekast en mooi gedekte tafels. Wit en beige linnen, glimmende glazen, een klein warm broodje op het zijbordje.

Als extraatje bij het menu krijgen we een kopje warme preisoep, dat scherpt de honger. En dan het taartje: een gekarteld bodempje van dun bladerdeeg, daarop laag om laag mozzarella, avocado en tomaat, en erbovenop een dakje van rauwe tonijn. In de jus eromheen liggen enkele kokkels en komkommerballetjes. Een originele en frisse creatie, zuiver van smaken en perfect voor een zomermiddag. In het glas krijgen we een bevallige sauvignon-semillon.

Omdat we kenbaar hebben gemaakt dat we niet ál te veel tijd hebben, volgt het hoofdgerecht precies op tijd: het is een vierkant bord waarop een bijzonder sappige, smakelijke kipfilet ligt, met dunne groene boontjes, worteltjes en enkele gebakken krieltjes. Uitstekend in zijn eenvoud, en als we dan toch iets kritisch moeten bedenken, dan is het dat er wel énige frivole sprankel mocht aanzitten, al is het een tak rozemarijn ter versiering. Tot slot is er nog huisgemaakt vanille-ijs met een dak van aardbeien, en bij de koffie een schoteltje met zelfgebakken koekjes. We hebben met twee licht en lekker gegeten en gedronken voor 88 euro (aperitief en 1 koffie inbegrepen), dat is een prestatie. Misschien moeten we eens terugkomen om à la carte uit te vinden of de chef ook gewaagdere paden durft te bewandelen. Het visitekaartje is in ieder geval onberispelijk.

Hof Ter Hulst

Kerkstraat 19

2235 Hulshout

Tel 015/25.34.40, fax: 015/ 25.34.36

Zaterdagmiddag en dinsdag gesloten

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234