Donderdag 26/11/2020

Een nuchtere Limburgse jongen

Een glaasje prosecco, dan nog een, en dan een diner met de ploeg. Een verkenning van Milaan by night hoefde voor Tom Dumoulin zondag niet meer. Ook niet nadat hij net de Giro had gewonnen. Nuchterheid is het woord dat wellicht het beste bij de Nederlander past. In de koers en daarbuiten.

Tom Dumoulin groeide op aan de boorden van de Maas in Maastricht. Maastricht, zal elke Nederlander vertellen, is de stad waar carnaval wordt gevierd. Aalst, maar dan in Nederlands Limburg. Maastricht is niet de plek waar toekomstige Giro-winnaars worden gekweekt.

Arts zou Tom Dumoulin worden. Zoals zijn vader. Hij was achttien en had toen al afscheid genomen van zijn voetballende jeugd, een sport waarin hij nooit de hoogste toppen zou scheren. Wielrennen, dat vond hij wel wat, sinds die keer, drie jaar eerder, dat hij met zijn vader naar de Amstel Gold Race was gaan kijken.

Als voetballen niet lukte, wilde hij wielrennen wel proberen. Maar een carrière als profwielrenner, neen, daar dacht hij helemaal niet aan. Hij zou zich inschrijven voor de opleiding geneeskunde. Alleen werd de jonge Tom niet ingeloot. Het aantal studieplaatsen in Nederland is beperkt. In de plaats daarvan begon Dumoulin aan een opleiding bewegingswetenschappen.

"Tom heeft dat twee jaar gedaan. Dan is hij ermee gestopt. We wisten het toen nog niet, maar het was een zegen voor het Nederlandse wielrennen." Dat zegt Adriaan Helmantel. Helmantel zou in 2012 de trainer worden van de jonge neoprof Tom Dumoulin bij het toenmalige Argos-Shimano. Hij bleef dat tot de winter van 2016, toen Helmantel trainer-coördinator werd bij de ploeg die inmiddels Sunweb heet.

Tijdrijden was het wapen van Dumoulin. Voor Helmantel was het al snel duidelijk dat hij ook meer in zijn mars had. "Op bepaalde vlakken was hij exceptioneel goed. Maar zijn belastbaarheid kon beter en hij had moeite met langere koersen." Wat Helmantel bij Dumoulin ook snel opviel: zijn gedrevenheid en zijn wil om te winnen.

Stonden daar nog tegenover: het feit dat Dumoulin ook echt zou moeten gaan leven als een profwielrenner. Dat een skivakantie niet belangrijker was dan een trainingskamp met de ploeg. Dat hij niet naar believen hamburgers kan eten. Tot dat inzicht is hij maar mondjesmaat gekomen. Vooral na dat verbluffende seizoen 2015, toen hij twee ritten won in de Ronde van Zwitserland en vervolgens tot de voorlaatste dag in de rode leiderstrui reed in de Ronde van Spanje.

In plaats van winnen, zou Tom Dumoulin pas zesde worden in die Vuelta. Helmantel: "Het was een grote teleurstelling. Maar aan de andere kant: het was ook een Vuelta waarin we helemaal niet hadden verwacht dat Tom zou meedoen voor de eindzege. Eigenlijk was hij pas op het laatst aan de selectie toegevoegd. Als je dan zesde wordt, geeft het ook wel vertrouwen dat een grote ronde winnen kon, als we er echt voor zouden gaan."

In de voorbije vier jaren werd werken met Dumoulin ook steeds gemakkelijker, zegt Helmantel. "Hij is een felle jongen met een eigen mening. Hij neemt niet alles voor lief aan en gaat graag in discussie. Hij is een uitdaging om mee te werken."

Waar er met Helmantel niet meer over moet worden gediscussieerd: dat gewicht belangrijk is voor een profwielrenner. "Ik ben op een punt gekomen in mijn carrière dat die ene hamburger wel degelijk telt", zei Dumoulin afgelopen winter.

Toen woog hij tussen 69 en 70 kilo voor 1,86 meter lang. Dumoulin zat dan al niet meer ver boven zijn minimumgewicht. Niet dat hij het prettig vond. En leven als een monnik deed hij ook nog niet. Zijn vetpercentage zegt hij niet te willen kennen. 's Avonds drinkt hij nog wel een glas wijn. En een restaurantbezoek één keer in de week slaat hij ook niet af. Dumoulin: "Ik blijf natuurlijk wel een Maastrichtenaar."

Wat Dumoulin de voorbije drie weken liet zien, met de slottijdrit in Milaan als het hoogtepunt, daar heeft hij vriend en tegenstander mee verbaasd. Helmantel: "Dat hij deze Giro zou winnen, op dit parcours, met deze tegenstand, dat hadden we niet verwacht. Hij ligt voor op schema. Nu gaat de lat weer hoger liggen. Dat kan de Tour zijn, in 2018, of opnieuw de Giro."

En ondertussen probeert Tom Dumoulin zijn gewone leven weer op te pikken. In het Belgische dorpje Kanne, waar hij een huis heeft gekocht. En waar hij graag een wandeling gaat maken, met zijn vriendin en met de hond. Kanne, in Limburg dus. En niet Monaco. Waar hij nu ook wel een optrekje zou kunnen kopen. Maar dat gaat niet gebeuren. "Met een verhuis naar Monaco zou ik misschien 5 procent fysieke winst boeken. Maar ik zou 10 procent ongelukkiger zijn."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234