Maandag 06/12/2021

Een nieuwe thuis

In de Bleekweide in Gent begeleidt Anna Van der Cruyssen jonge mensen. Maar ook deze mama. Voor het eerst sinds de dood van haar man laat ze een nieuw iemand toe in haar leven. 'Soms moet je verder, ook al ben je bang.'

"Sorry dat ik wat later ben." Ze gooit bij wijze van verontschuldiging haar armen in de lucht. Buiten adem en snel stapt ze naar mijn ruimte.

Ingetogen moet ik lachen. Er is niks zo vreselijk als net voor een gesprek vast te komen zitten in een wachtruimte. Sommigen verbergen zich, anderen knopen een gesprek met iemand aan, nog anderen komen te laat. Het zijn de momenten van stilte die men dikwijls uit de weg gaat. Omdat ze ons confronteren met wie we werkelijk zijn. Een confrontatie ook met de wetenschap dat 'de weg vooruit' niet alleen voor hen plotseling is gestopt. Ik vertel het vaak, dat ik niet bang ben voor stiltes, dat er ook tijdens stille momenten wordt gepraat. In ons hoofd.

Eenmaal binnen vliegt haar jas met haar handtas in een hoek.

"In deze ruimte geen overbodige ballast." Een lichte grijns verschijnt op haar gezicht terwijl ze naar me knipoogt. Haar helderblauwe ogen zijn opvallend, net zoals haar pikzwarte haren. Efficiënt vastgebonden met een elastiek.

Uiteindelijk nemen we plaats op onze vertrouwde plek. Die is op de grond, steeds naast elkaar, met onze rug tegen de verwarming aan. Het helpt altijd om je gesteund te voelen. Je letterlijk en figuurlijk te laten omringen door warmte. We kennen elkaar al een tijd. Ik weet nog goed onze eerste ontmoeting. Zo herinner ik mij haar symbolische rugzak volgeladen met schuld. Ooit was dit de enige plek waar hij even van haar schouders mocht. Nog steeds doet niemand een poging om haar te laten weten dat de inhoud ervan niet meer tot het heden behoort.

De zorgzame vrouw van toen is er vandaag allang niet meer. Dat is iets wat ze nog steeds moeilijk kan geloven. Maar ze is niet blind voor haar evolutie en stap voor stap komt ze dichter bij herstel. Wantrouwen is vervangen door vertrouwen en last wordt langzaam omgezet in kracht.

"Ik maak me zorgen over mijn kinderen." Ze staart naar haar handen en toont me de ring. Nog een symbool uit het verleden dat haar in het heden gevangen houdt.

"Het is de eerste maal dat ik een man toelaat na de dood van hun papa."

Ik kijk haar aan. Dat is een grote stap.

Ze zucht. "Ik zal hem nooit vergeten, maar het is tijd, dat is wat ik voel. Soms moet je nu eenmaal verder, ook al ben je bang.

Hebben ze hem al ontmoet? "Het klikt super tussen hen. Dat had ik nooit gedacht. Hij geeft ze de tijd die ze nodig hebben en zij zoeken hun weg.

"Het voelt vreemd na al die jaren. Plots is die lege stoel aan tafel weer ingenomen, staan er mannenproducten in mijn badkamer en slingeren zijn kousen achteloos in de gang."

Wat het moeilijkste voor haar is? "Opnieuw leren slapen, samen, niet meer alleen. Eindelijk rust."

Volgens haar ligt het in de kleine dingen. Want maakt klein, fantastisch, niet groot? Zijn twee armen om haar heen, ze was vergeten hoe geruststellend deze kunnen zijn.

"Mag ik dat, Anna, verder gaan? Mag ik eindelijk een nieuwe thuis bouwen?"

De dood is zo lang aanwezig geweest en hoort bij het leven geen kloppend hart?

Nog niet zo lang geleden deed zij met haar kinderen een ritueel. Ze hadden zich verzameld in de kamer waar hij hen voor de laatste keer zag. Alle kinderen hadden voor hem een tekening gemaakt, die zij verstopten, één voor één onder het oude ziekenhuisbed. Herinneringen werden door de tranen nog even met elkaar gedeeld. "Dag papa", zei haar jongste zoontje, "het is niet omdat ons huis opnieuw een thuis zal worden, dat we je daarom zullen vergeten."

En voor de eerste maal sinds lange tijd bleef het in huis niet meer stil.

"Als ik moet kiezen tussen niks of verdriet? Dan kies ik voor verdriet." Dit zijn de woorden van een jongeman. Hij las ze ooit in een boek en sindsdien zijn ze zijn levensmotto. Zijn we met zijn allen te bang voor het 'niks'? Om verdriet los te laten? Houden we verdriet niet te veel vast? Omdat het veilig en herkenbaar is. Vaak koesterend als een oude vriend. Omdat we denken dat het zo hoort, dat geluk niet voor ons is weggelegd of we niet waardevol genoeg zijn. Kan een bodem vol verdriet echte blijdschap brengen? En is de bodem van het 'niks' niet alleen kneedbaar, maar ook bewerkbaar? Is het niet zo dat elk einde ook een nieuw begin kent?

Sinds deze week ligt het boek Ik wil niet meer. Waarom we met elkaar moeten praten van Anna Van der Cruyssen in de winkel. De Bezige Bij, 19,95 euro.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234