Zondag 23/02/2020

Een nieuw boek vol oude koek

Waarom blijft het in België zo stil rond de onthullingen van Jean Nicolas? Hij heeft een boek geschreven waarin hij 'aan de hand van gerechtelijke stukken' zal aantonen dat koning Albert II een pedofiel is, die banden heeft met Marc Dutroux. Douglas De Coninck trok op onderzoek.

Beste redactie, Volgens een bericht in de Duitse pers zou onze Koning AlbertII aanwezig zijn geweest op seksfuiven met minderjarigen. De Belgische pers zou dit bericht stilhouden onder druk van het Koningshuis. Klopt dit? Beste redactie, Een Duitse krant publiceert harde uitspraken over koning Albert, naar aanleiding van de nakende verschijning van een boek over de connecties tussen Albert en Dutroux. Kolder of werkelijkheid, wie zal het zeggen? Hoe dan ook zou volgens sommige bronnen de Belgische pers globaal beslist hebben dit dood te zwijgen. Wel, in dat geval moet het internet zijn werk doen! Stuur deze link rond, zodat iedereen zelf kan lezen!

En zo ontvangen we er sinds half augustus gemiddeld een stuk of tien per week. Op de redactie van Humo is sprake van "inmiddels al tientallen van die mails". Nu en dan kondigt een boze lezer aan "uw krant nooit meer te kopen" als er niet onmiddellijk een verhaal verschijnt over hoe en waar Albert II zich heeft vergrepen aan minderjarigen of - minstens - waarom de pers zich schikte naar de oekaze van het koninklijk paleis. Nadat de Duitse krant Welt am Sontag op 19 augustus uitvoerig uitgepakt had met de 'nieuwe onthullingen' over Albert II en Dutroux, meldde De Antwerpse faxkrant 't Scheldt: "De hoofdredacties van de Franstalige kranten in dit land beslisten reeds vroeg zondagmiddag dat zij het verhaal niet zouden brengen. De directies van VRT en VTM namen dezelfde beslissing. De Vlaamse krantenhoofdredacteurs pleegden overleg."

Klopt dat?

Rudy Collier, hoofdredacteur De Morgen: "Daar weet ik niets van af. Als zoiets zich zou voordoen, zou ik overleg plegen met de journalist die het dossier-Dutroux bij ons opvolgt."

Maar dat ben ik!

"Inderdaad. Zoek het verder zelf maar uit."

Eenvoudiger kon een journalistieke taak niet zijn. Zo leek het toch. Welt am Sontag bracht een soort voorpublicatie uit het op maandag 10 september verschijnende boek Le dossier Dutroux est une affaire d'Etat van Jean Nicolas en Frédérique Lavacherie. Aan de hand van "authentieke gerechtelijke stukken" zullen zij aantonen dat de koning banden heeft met Marc Dutroux en zich zelf geregeld vergreep aan minderjarigen.

Nicolas is de man die vorige zomer alle voorpagina's haalde met de publicatie van 'een lijst van pedofielen'. Tot dat grandioze idee was hij gekomen nadat News of the World in Engeland iets soortgelijks had gedaan en een van de met naam en adres vermelde verdachten zelfmoord had gepleegd. Met de 'lijst' waarmee Nicolas uitpakte in zijn blad l'Investigateur berokkende hij niet zoveel schade. Bij nader inzicht bleek het te gaan om enkele prints van de zogeheten Neufchâteau-diskettes, die medio 1997 werd gekopieerd door een lid van de antenne-Neufchâteau (BOB Brussel). De Morgen en het weekblad Télémoustique bezigden deze database, met daarop een vele duizenden pagina's tellende samenvatting van het complete dossier-Dutroux en de nevendossiers, als bronnenmateriaal.

De fameuze 'lijst' was bij insiders al drie jaar bekend. Het was in werkelijkheid een grap. Een lid van de BOB had voor de aardigheid een lijst gemaakt van de niet behandelde tips die vanaf eind 1996 waren binnengelopen op de groene lijn van onderzoeksrechter Connerotte. Niet behandeld: wegens te dol voor woorden. Memorabel was de aangifte van de buurvrouw die justitie vol passie had gemeld dat een bewoner van haar straat "homofiel" is.

Maar nu, en tenminste als je kunt afgaan op wat voor ernstig doorgaande buitenlandse bladen melden, is Nicolas dus aan het serieuze werk toe.

Zoals dat wel vaker gaat met spectaculaire boeken, krijgen journalisten enkele dagen of weken op voorhand het manuscript in handen, zodat ze zich op de dag van de lancering alvast een eerlijk beeld hebben kunnen vormen van waar dat over gaat. Wat we moeten hebben, is met andere woorden dat explosieve manuscript. Dat kan normaal geen probleem zijn, want begin september hebben inmiddels ook al het Franse VSD, het Duitse Der Spiegel en enkele andere buitenlandse bladen passages gepubliceerd. En terwijl we nog zitten te wachten op een antwoord van uitgeverij Flammarion, worden we gecontacteerd door de NOS Radio: "Wij hebben een manuscript ontvangen van dat boek van Jean Nicolas. Wij zochten nu iemand die dat bij ons in de uitzending even kon komen duiden. Wij dachten aan u."

Ik ben zeer vereerd, maar ik moet u bekennen dat ik het manuscript zelf nog niet te pakken hebben gekregen.

"Nou, volgens mij hoeft u enkel de uitgeverij even te bellen. Wij kregen het trouwens ongevraagd in de bus."

Ik heb al gebeld, maar de verantwoordelijke in Parijs laat weten dat hij me voorlopig niet kan helpen.

"Nou, da's vervelend."

We sturen nog een paar mails naar Flammarion, maar er komt geen antwoord. Na lang aandringen kunnen we uiteindelijk vernemen dat het uitsluitend Jean Nicolas is die beslist wie wel of niet de avant-première van de nakende constitutionele storm mag beleven. We schrijven nu maandag 3 september.

Dag mijnheer Nicolas. Ik wil een exemplaar.

"Hm, dat zal niet gaan. Met de uitgeverij is afgesproken dat het boek pas op 10 september onder de journalisten wordt verspreid. Ik kan begrijpen dat u nieuwsgierig bent (lachje). Maar u zult nog even moeten wachten. Afspraken zijn afspraken."

Die gelden dan blijkbaar niet voor onze Duitse, Franse en Nederlandse collega's.

"Toch wel hoor. Zij hebben evenmin een kopie van het manuscript gekregen. U moet begrijpen dat het allemaal erg gevoelig ligt. Wij willen vermijden dat de Belgische justitie een gelegenheid krijgt om het boek voortijdig uit de handel te halen. Het zou me niet verbazen als ze dat gaan doen."

En kwartier verstrijkt, en daar hangt alweer een Duitse journaliste aan de lijn. Alexandra Vinocure is de naam en het bijbehorende tv-station is Focus TV: "Jeetje zeg, ik heb me eindelijk door die 450 pagina's geworsteld en ik weet nog altijd niet goed wat ik hiemee aanmoet. Kun jij me helpen?"

Ik wil ook zo'n manuscript!

"Dat zal niet gaan. Ik heb Nicolas moeten beloven aan niemand een kopie te geven."

Mijnheer Nicolas, u houdt ons voor de gek.

"Tja, het ligt ook allemaal zo gevoelig. Ik vrees acties van het gerecht, weet u."

Maar waarom maakt u de mensen wijs dat de Belgische pers zich laat muilkorven door het paleis, als u halsstarrig weigert om in eigen land het manuscript vrij te geven? Hoe wilt u dat we een boek bespreken dat we niet mogen lezen?

"Oh, maar dat van die tussenkomst van het paleis, dat heb ik niet gezegd hoor. Ik weet niet waar dat gerucht vandaan komt."

Ik wel. Dat staat in de diverse Duitse kranten boven interviews met u.

"Zeg, maar u bent toch een van de auteurs van De X-dossiers? Eigenlijk is mijn boek een soort vercommercialiseerde uitvoering van uw werk. Wij verwijzen in het boek meer dan veertig keer naar uw fantastische werk."

Nou, een reden te meer om mij het voorrecht te gunnen.

"(zucht). Het is eigenlijk tegen de afspraken, maar goed. Geef me uw mailadres. Vanavond vindt u het manuscript in een Word-bestand in uw mailbox."

Zal dat lukken, zo'n zwaar bestand?

"Ja hoor, ik heb het zo ook al naar andere journalisten verstuurd."

Een volle week verstrijkt. Niets in de mailbox. Jan Nicolas is niet meer bereikbaar. Collega Annemie Bulté (Humo) is al even driftig op zoek naar Het Manuscript, dat haar eveneens per e-mail is beloofd: "Niks, niks, nougabollen. Nicolas verwijst me door naar de uitgeverij en de uitgeverij naar Nicolas. En mijn deadline komt steeds dichterbij."

Hallo, mijnheer Nicolas?

"Die is momenteel helaas niet te bereiken. Probeert u het morgen nog eens."

Shit.

Annemie Bulté: "Ik heb Nicolas élke dag gebeld. De hele week lang. Als je hem aan de lijn krijgt, zegt hij ofwel dat er iets mis is met zijn computer, ofwel dat ik naar de uitgeverij moet bellen. Ik word er stilaan zot van."

Er is natuurlijk een andere oplossing: de website van het weekblad l'Investigateur. Daar plaatsen Nicolas en zijn redactie vol trots de lovende knipsels uit de buitenlandse bladen en brengen ze ook alvast enkele topics uit het nieuwe boek. We lezen over het dossier-Pinon. Dat is journalistieke archeologie. Het gaat over de Brusselse dokter André Pinon, die in 1979 in een echtscheiding is verwikkeld en er met de hulp van een journalist van Pour en een privé-detective in slaagt bandopnamen te maken van wat zijn echtgenote hem vertelt. Zij heeft het over seksfuiven. Een andere getuige zegt dat ook prins Albert daarop aanwezig is. Het dossier komt vast te zitten in het bureau van de Nijvelse procureur Jean Deprêtre, waarop twee parlementaire onderzoekscommissies zich binnen het kader van het Bende-onderzoek in de zaak vastbijten.

Maar dat weten we dus allemaal al twintig jaar. Er stierven twee getuigen, de redactie van Pour ging in vlammen op, dat was een streek van het Front de la Jeunesse. En er was ook nog de dood van WNP-man Paul Latinus, waarvan werd vermoed dat 'in hoge kringen' chantage wou plegen met het dossier-Pinon. Allemaal heel schokkend, maar dat is kennis die je in de jaren tachtig meekreeg nog voor je je rijbewijs kon halen. Op de website stoten we op een link die ons toegang zal verschaffen tot 'het dossier-Pinon'. Dat is heel sympathiek, maar we kunnen het gerechtelijke dossier ook gewoon thuis uit de kast halen, ook al moet er een laag stof van worden afgeblazen.

We doorbladeren VSD, Welt am Sontag en Der Spiegel. Allemaal dezelfde ouwe koek. Dossier-Pinon hier, dossier-Pinon daar. En inmiddels de al door de handen van tientallen journalisten gegane processen-verbaal over Neufchâteau-getuige X3, die het had over sadisten die kinderen opaten, leden van het hof van vreselijke dingen beschuldigde en achteraf liet acteren dat ze daar eigenlijk allemaal niet zo zeker van was. X3 werd geïnterviewd in Le Soir en zag haar getuigenis uitvoerig besproken in De X-Dossiers, in Humo en in deze krant. Nog steeds niks nieuws onder de zon. Niets uit de getuigenis van X3 - hoe discutabel die volgens beide door de X-saga gevormde kampen ook is - wijst in de richting van enig verband tussen haar gruwelijke verleden, dat zich afspeelde in de jaren vijftig, en Marc Dutroux of andere in diens strafdossier vermelde namen.

Alexandra Vinocure (Focus TV) hangt weer aan de lijn: "Wat ik het sterkste vond in dat boek, waren de onthullingen over de zaak-Pinon. Dat dat nu pas, na twintig jaar, boven water komt."

U hebt het boek gelezen! U gaat ons nú vertellen waar we ons buiten het dossier-Pinon en X3 nog aan mogen verwachten.

"Nou, dat was het ongeveer hoor. Voor de rest stond er ook voor mij niks nieuws in. Maar ik heb de zaak-Dutroux hier in Hamburg natuurlijk maar van op een afstand gevolgd."

Bij het ter perse gaan bereikt ons het bericht dat de Belgische ambassadeur in Parijs deze week met een reeks dreigementen en de bede het boek in België "niet op de markt te brengen" is binnengestormd bij uitgeverij Flammarion in Parijs. Maar het hele scenario herhaalt zich. Na een uitputtende reeks telefoontjes blijft niemand over die kan vertellen "waar dat gerucht vandaan komt".

Het is natuurlijk een prachtige manier om een boek rendabel te maken, maar het is niet eens zeker of het bij Jean Nicolas enkel daarom draait. Nicolas associeerde zich in het verleden met Julien Pierre, de advocaat van Marc Dutroux. Een van zijn vorige boeken eindigde met een dankwoord aan het adres van Pierre, in wie Nicolas een bondgenoot vond bij het opzetten van een lastercampagne tegen onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte. Die moeten we volgens hem zien als de beschermheer van al wat in dit land vies, pedofiel en/of misdadig is.

De stunt met de 'lijst van pedofielen' had alvast tot gevolg dat het hele land plots van het bestaan van l'Investigateur en Nicolas zelf afwist. Het blad publiceert sindsdien aflevering na aflevering prints van de Neufchâteau-diskettes. Die kreeg Nicolas in handen door toedoen van zijn coauteur Frédérique Lavacherie. Hij kreeg ze dan weer te pakken door zich jarenlang te manifesteren binnen allerlei witte comités, waar hij uiteindelijk werd uitgesloten.

De prints in l'Investigateur zijn een procedureel godsgeschenk voor Julien Pierre en Marc Dutroux, wanneer die straks voor het assisenhof willen aanvoeren dat 'het geheim van het onderzoek geschonden is'. Dutroux diende al klacht in tegen Nicolas, met als voornaamste gevolg dat niemand naast de bewijzen van de 'lekken' zal kunnen kijken.

De buitenlandse media zijn wild enthousiast over het nieuwe boek van Jean Nicolas, zeker na het bijbehorende 'gerucht' als zou het koninklijk paleis in Laken de landelijke pers het zwijgen hebben opgelegd. Maar klopt daar ook iets van?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234