Donderdag 19/09/2019

'Een mooie filmoogst. Alleen spijtig dat er niet meer komedies waren'

Acteur-regisseur Sean Penn blikt terug op voorzitterschap van Cannesjury 2008

In 1997 kreeg hij in Cannes de prijs als beste acteur voor zijn vertolking in She's So Lovely van Nick Cassavetes. En in 2001 nam hij (als regisseur) deel aan de officiële competitie met zijn film The Pledge. Dit jaar was Sean Penn de voorzitter van de jury, die een mooi uitgebalanceerd palmares afleverde.

door Jan Temmerman

CANNES l Toen hij zondagavond in Cannes op het podium werd geroepen om het palmares bekend te maken, zei Sean Penn dat hij nog altijd niet bekomen was van de verrassing dat men hem de verantwoordelijkheid als 'président du jury' had toegewezen. En dan: 'Maar er zijn wel meer Amerikaanse presidenten die zich die vraag zouden moeten stellen.'

Toch blijft Sean Penn (°1960) het idee van een 'competitie' tussen films gênant vinden. Hij kan zich dan ook helemaal vinden in de uitspraak van regisseur David Lynch die in 2002 juryvoorzitter was en toen op voorhand verklaarde: "Wij gaan de films niet kiezen. Het zijn de films die ons zullen kiezen." Dat vertelde hij op de vooravond van de beraadslaging in een interview met Le Monde. Er bleven toen nog twee competitiefilms te bekijken, het egotrippende Palermo Shooting van Wim Wenders, die met lege handen huiswaarts moest, en... Entre les murs van Laurent Cantet, die Frankrijk na 21 jaar eindelijk nog eens een Palme d'or zou bezorgen.

Over de competitiefilms kon/mocht de krant uiteraard geen vragen stellen (als voorzitter had Sean Penn zijn juryleden zelfs gevraagd om tijdens het festival geen filmrecensies te lezen) maar een algemene indruk wilde hij wel kwijt: "Ik heb het gevoel dat het om een zeer mooie filmoogst gaat. Ik vind het alleen spijtig dat er niet meer komedies in de competitie zaten. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het wantrouwen van de filmverdelers, die vrezen dat de vertoning in Cannes schadelijk voor hun films zou zijn. En dat is jammer.

"En er is natuurlijk ook het snobisme dat wil dat een komedie geen grote film kan zijn. Maar dat is fout. Er is tegenwoordig sprake van een bloei van ongelooflijke komedies, althans in de VS. Ik had graag willen ontdekken wat de rest van de wereld in dit genre produceert."

Over de Gouden Palm die juryvoorzitter Quantin Tarantino in 2004 aan Michael Moore overhandigde voor zijn documentaire Fahrenheit 9/11 heeft Sean Penn zo zijn bedenkingen: "Ik ben zeer opgelucht dat ik toen niet in de jury zat. Het zou een verscheurende situatie geweest zijn. Het is volgens mij een zeer belangrijke film, die op lange termijn, als historisch archief, een impact zal hebben. Maar tegelijk heeft het niets te maken met de redenen waarom ik zo van film hou. Uiteindelijk heeft Michael Moore zijn gevecht verloren, net als iedereen die gevochten heeft tegen de oorlog in Irak, ikzelf inbegrepen."

De grootste verrassing die zijn werk als juryvoorzitter hem heeft opgeleverd, was het feit dat hij op een en dezelfde dag zoveel films moest bekijken. "De dag van de vertoning van Che (de film van Steven Soderbergh, die bijna 4,5 uur duurt, JT) heb ik negen uur in een bioscoopzetel doorgebracht. En ik ben niet echt een cinefiel. Ik ga trouwens niet zo vaak naar de bioscoop."

Op de vraag hoe hij het jurywerk benaderd heeft, antwoordde Sean Penn: "De beste manier om eerlijk te zijn, is te proberen afstand te nemen van allerlei mode-effecten en te proberen uit te vissen welke film een onuitwisbare indruk zal nalaten. We moeten net het omgekeerde doen van wat de Oscaracademie doet. Dat palmares getuigt van een uitgelezen kunst om te manipuleren, van een zeer goede marketing."

Een van de juryleden was de Franse actrice Jeanne Balibar, de ex van regisseur Arnaud Desplechin, die in de competitie aanwezig was met Un conte de Noël. Van zijn kant had Sean Penn samengewerkt met acteur Benicio Del Toro in The Pledge en werd hij zelf geregisseerd door Clint Eastwood in Mystic River, waaraan hij toen trouwens een Oscar als beste acteur heeft overgehouden. Volgens de voorzitter hoeft zoiets geen probleem te zijn: "De persoonlijke relaties tussen de juryleden en de regisseurs of acteurs in de competitie zijn in origine terug te brengen tot hun gemeenschappelijke liefde voor film. Het zijn de films die aan de basis liggen van mijn vriendschap met Eastwood. Het is dus niet meer dan natuurlijk dat het de films zijn die bekroond worden."

De beste herinnering aan Cannes bewaart Sean Penn aan zijn allereerste bezoek in 1984, het jaar dat Harry Dean Stanton naar de Croisette kwam om Paris, Texas te presenteren. "Ik heb hem gevraagd of hij niet ergens een sofa had waarop ik zou kunnen kamperen en hij heeft ja gezegd. Dezelfde dag heb ik een vliegtuigticket gekocht. Niemand kende mij. Ik heb veel gedronken en een enkele film gezien, namelijk Once Upon a Time in America. Ik heb mij geamuseerd als een gek, heb veel rondgewandeld. Het was mijn eerste reis naar Europa en ik ben toen een tijdje blijven rondhangen."

Sean Penn:

We moesten hier het omgekeerde doen van wat de Oscaracademie doet. Dat palmares getuigt van de kunst om te manipuleren en van een zeer goede marketing

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234