Woensdag 26/06/2019

Column

Eén mocht de ontwenningskliniek niet uit. Gelukzak

Beeld Stefaan Temmerman

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

En dit was hun jongste. Hendrik had het tweede leerjaar mogen overslaan en was ook op de muziekschool de beste. Bij het klasconcert had hij zelfs een solo mogen spelen op zijn dwarsfluit.

Op de foto stond een bleek ventje dat op school werd gepest omdat zijn moeder hem een dwarsfluit had opgedrongen. Maar wel briljant, jaja. Net Sartre, met dat luie oog.

Van de tweeëntwintig genodigden waren er zes komen opdagen. De meesten hadden al plannen, de rest gaf niet om jeugdsentiment. Eén mocht de ontwenningskliniek niet uit. Gelukzak. Ze had zelf ook liever drie uur in een recreatiezaal naar een puzzel zitten staren.

De lul die vroeger per se altijd de bordvegers wilde uitkloppen en nu eindredactie deed voor een krant, verslikte zich in een olijf. Heelder dagen zeiken over cursiveren en interpunctie, maar nog geen olijf de baas kunnen. Geen wonder dat niemand nog gazetten las.

Ze viste het tweede haar van de avond uit de pasta.

Haar toenmalige beste vriendin wilde altijd lerares worden, maar werkte nu voor een bank. Met kinderen leren lezen kocht je immers geen Louboutins op het einde van de maand, girl. Groot gelijk, vond de vetzak die ooit zijn examen Frans had ondergebraakt. Hij was in de gemeentepolitiek gegaan en zat al een halfuur in wijn gedrenkte partijstandpunten te verdedigen. Vooral wat negers betrof. Zijn vrouw droeg ook Louboutins als ze naar haar minnaar ging. Hij barstte in tranen uit.

Haar blik dwaalde af naar een hoek van het restaurant, waar een koppel druk bezig was niet langer een koppel te worden. Wellicht had de man een openbare locatie gekozen om scènes te vermijden. Tevergeefs. En toch had ze liever aan dat tafeltje gezeten dan hier tussen Imelda Marcos en de Hermann Göring van de Denderstreek.

Voornemens, haar kloten; deze avond schreeuwde om een sigaret. De stille van het gezelschap ging mee naar buiten. En, wat had hij de afgelopen jaren zoal gedaan, vroeg ze, terwijl ze hem zijn aansteker teruggaf. Voornamelijk in de bak gezeten, zo bleek. Zedenfeiten. Beiden zwegen. Drie lange minuten kropen voorbij. De viespeuk doofde zijn sigaret en ging weer naar binnen. Ze stapte naar haar auto.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden