Dinsdag 17/09/2019

Een medicijn voor de ziel

Bent Sæther is de belangrijkste songleverancier en zanger van Motorpsycho. Samen met Håkon Gebhardt en Hans Magnus Ryan vormt hij al zo'n tien jaar dit trio uit Trondheim. De drie heren doen uitsluitend waar ze zin in hebben en zijn uitgegroeid tot een van de beste rockbands van het Europese vasteland. Een gesprek naar aanleiding van de nieuwe cd Phanerothyme.

Brussel / Van onze medewerker

Christophe Verbiest

Motorpsycho is nooit voor één gat te vangen geweest. Maar toch kun je stellen dat de Noorse groep in het begin van haar muzikale leven voornamelijk geïnteresseerd was in het hardere gitaarwerk. En als het drietal ook maar enigszins de mogelijkheid zag om lange, epische nummers te bedenken, dan deed het dat ook, ongeacht of een van de muzikanten nog de laatste trein moest halen. De vorige cd, Let Them Eat Cake, betekende echter een duidelijke koerswijziging. De popgevoeligheid die voordien al sporadisch de liedjes van de drie kenmerkte, had voor het eerst een hele cd besmet. En nu is er dus een nieuwe cd, Phanerothyme, nog poppier dan zijn voorganger.

Bent Sæther: "Toen we Let Them Eat Cake hadden voltooid, hadden we het idee dat we een totaal nieuwe richting waren ingeslagen. Maar nu besef ik dat er nog flink wat ideeën van de oude Motorpsycho in die plaat zaten. Ik denk dat de cd de verandering heeft ingeluid en dat we onze nieuwe werkwijze met Phanerothyme uitwerken: we concentreren ons meer dan vroeger op het schrijven van de liedjes. Het is een ware queeste naar de perfecte popsong. We zijn rusteloze muzikanten. Als we eenmaal merken dat we iets onder de knie hebben, verdwijnt onze interesse als sneeuw voor de zon. De volgende plaat zal vast weer anders klinken. Let wel, we werken niet volgens een tot in de puntjes uitgewerkt vijfjarenplan dat aangeeft dat we, ik graai maar even, over twee jaar reggae zullen spelen. Wel integendeel, onze carrière reflecteert simpelweg onze evolutie als mens en muzikant.

"Wij zijn ook niet bezig met de verschillende stijlen. Uiteenlopende genres kun je vergelijken met diverse talen: met elk ervan kun je allerhande zaken vertellen. Vandaar dat we stilistisch zo open zijn. Alles wat we met zijn drieën maken noemen we Motorpsycho, van hardcore over heavy metal of van een lieflijke ballad tot een countryliedje. Ik denk dat weinig artiesten zichzelf die vrijheid gunnen. Omdat het taalgebruik van meeste bands zo beperkt is, is de mainstream muziek zo strontvervelend. Ik denk dat onze nummers steevast weerspiegelen wie we zijn en hoe we ons voelen als we die songs maken."

Als u het woord phanerothyme niet in uw woordenboek vindt, dan hoeft u nog niet meteen de kachel aan te maken met uw dictionaire. Want het is niet bepaald een gangbaar begrip. "Phanerothyme is in de jaren vijftig bedacht door Aldous Huxley om een psychedelische ervaring te omschrijven. We hebben het als titel gekozen omdat het zo'n mooi woord is. Het klinkt ook een beetje als een geneesmiddel en misschien is onze plaat wel een medicijn voor de ziel, eentje om de banaliteit van de wereld even te vergeten."

Het is uiteraard, zoals de Engelsen zeggen, too obvious a question, maar toch: hebben de heren psychedelische drugs gebruikt om de muziek te maken? "We hebben vroeger al tot onze scha en schande ondervonden dat je alleen far out muziek kunt maken als je bloednuchter bent. Het klinkt vast paradoxaal, maar toch: pas als we ons totaal concentreren kunnen we ons helemaal verliezen in de muziek."

De song 'B.S.' draagt de initialen van onze gesprekspartner, maar om nu te zeggen dat het daarom het verhaal van Bent Sæther is, neen, dat is te simpel. "B.S. kan ook staan voor bullshit. Maar de song gaat over hoe ik me soms Barbra Streisand voel. Ik sta slechts zelden stil bij hoe anderen mij beschouwen. Maar soms kun je niet anders, bijvoorbeeld omdat je iets over jezelf leest waaruit je leert wat andermans perceptie van jou is. Op zulke momenten besef je dat het geen grote stap is om je even Barbra Streisand te voelen. Daarenboven vertelt het liedje ook hoe je in de muziekwereld soms wel een hoer móét zijn."

Wanneer heeft hij zich voor het laatst een hoer gevoeld? "Dat vertel ik niet, want misschien is het wel je favoriete liedje. Maar de enige momenten waarop ik mezelf echt haat is als ik me tijdens een concert niet kan voldoende kan concentreren en ik mezelf als het ware bezig zie. Dan is muziek spelen slechts een baantje of een circusact. Gelukkig gebeurt dat maar zelden. Overigens kan ik me perfect terugvinden in de uitspraak van David Crosby, die zich vergeleek met een guerrillastrijder die kleine goudklompjes verstopt in een enorme mestvaalt."

'B.S.' onthult ook op een nieuwe muzikale invloed: Motown, vooral dan de hartslag die in die soulsongs klopt. "(duidelijk opgelucht) Nou, iemand heeft me proberen wijs te maken dat het klinkt als George Michael. Feit is dat er op stilistisch vlak heel veel gebeurt in dat liedje. Daardoor lijkt het een beetje als een minisymfonie. Ik denk dat sommige andere songs meer Motown klinken, 'The Slow Phaseout' bijvoorbeeld, waarvan de groove deels gemodelleerd is op 'Dancing in the Street'. Dit gezegd zijnde, ik heb de voorbije tijd veel naar Motown geluisterd, die muziek blijft fantastisch, dus als dat hoorbaar is, so be it." Phanerothyme bevat een aantal nummers die op het eerste gehoor zonnig zijn, maar op het tweede al heel wat minder. De enige uitzondering is de meebrulbare feel good-song 'Go to California'. Maar om te tonen dat de drie motorpsychoten geen hersenloze positivo's zijn, bevat de cd ook 'Painting the Night Unreal'. "Dat liedje is de James Ellroy-versie van 'Go to California', het belicht de achterkant van de American dream. De leegte daarvan kun je zien in Californië. Denk aan Disney. (windt zich een beetje op) Kijk, je neemt een onderwerp, legt er een laagje glazuur over, je haalt de kern weg en je houdt alleen het glazuur over, dat je vervolgens als de essentie presenteert. Dat is de Disney-tactiek, onuitstaanbaar gewoon."

Motorpsycho heeft haar naam gehaald bij Motor Psycho, de prent van Russ Meyer, de regisseur die zijn cultstatus op de eerste plaats te danken heeft aan de borstomvang van zijn actrices en pas vervolgens aan de kwaliteit van zijn films. Overigens moeten we de borstfetisjisten nu al waarschuwen: Motor Psycho is voor de verandering geen film die het moet hebben van de big boobies. "De keuze voor de naam had niets met de film te maken, die hebben we pas gezien toen de band al vier jaar bestond. Het is vooral een prachtig woord, een dat perfect onze wereld samenvat. Als is het wel grappig om achteraf te moeten vaststellen dat de film gaat over drie kerels die op hun motoren door de woestijn dolen. Maar eerlijk gezegd, Motor Psycho is oersaai." Dán komen we alleen naar het concert.

Phanerothyme is verschenen op Stickman en wordt gedistribueerd door Bang! Motorpsycho speelt vanavond in de Ancienne Belgique, Anspachlaan 110, Brussel. De avond begint om halfzeven met de projectie van de film Motor Psycho. Vervolgens is het de beurt aan Gore Slut en Motorpsycho. Melt-Banana verzorgt een aftershow. Kaartjes: 600 frank (14,87 euro). Info: 02/548.24.24.

'We verstoppen goudklompjes in een mestvaalt'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234