Maandag 13/07/2020

Een magische teleurstelling

Je zag het meteen toen je het Antwerpse Sportpaleis binnen stapte: Fleetwood Mac is weer hip. Naast de generaties die met de muziek van de Brits-Amerikaanse band zijn opgegroeid hadden ook opvallend veel twintigers, dertigers en veertigers een afspraak met de muziekgeschiedenis.

Soms is een nummer veel meer dan gewoon maar een songtekst en een paar akkoorden. Dat was het geval toen Stevie Nicks en Lindsey Buckingham in een afgeladen Sportpaleis samen 'Landslide' inzetten, een hartverscheurende lovesong die zij halfweg de jaren zeventig over hem schreef, lang voor hun relatie op de klippen liep. Nadien vormde hun onderlinge conflicten de basis voor het iconischeRumours, een plaat waar inmiddels vijfenveertig miljoen exemplaren van over de toonbank zijn gegaan. Tussendoor had Nicks nog stiekem een affaire met drummer Mick Fleetwood en uiteindelijk liepen de spanningen zodanig op dat het voormalige droomkoppel uit de groep stapte. De symboliek om hen nu - bijna veertig jaar later - na dat nummer hand in hand te zien staan was van die aard dat je er spontaan tranen in de ogen bij kreeg, ook al omdat de uitvoering niets aan intensiteit had ingeboet.

Cultclassic

Zulke magische momenten waren er nog. Toen al vroeg het donkere, bluesy 'The Chain' werd ingezet, of even later, wanneer die overbekende drumroffel van 'Dreams' het hele publiek terug naar de Amerikaanse westkust van zonovergoten seventies katapulteerde. De klassieke line-up van Fleetwood Mac - een van die zeldzame bands waar elk groepslid een uitgesproken persoonlijkheid heeft - wist welk talent er in de rangen leefde, en speelde die troeven jarenlang met een aan de perfectie grenzende precisie uit. De mysterieuze Stevie Nicks schreef de prachtigste ballads, Lindsey Buckingham was niet alleen de drijvende kracht, maar profileerde zich op de koop toe als de muzikale avonturier in de groep. Dat hij daarnaast ook als een van meest verbluffende gitaristen ter wereld geldt - iets wat in Antwerpen vaak tot bloedstollende solo's leidde - was in dat kader haast een detail.

Achter hen vormden bassist John McVie en showdrummer Mick Fleetwood de onverwoestbare ruggengraat, en zorgde de in 1998 opgestapte Christine McVie voor de meer gepolijste passages. In Antwerpen wandelde Fleetwood Mac, met vier extra krachten, door dat tijdloze repertoire. Hoogtepunten zat. De akoestische soloversie van 'Big Love' door Buckingham was om duimen en vingers bij af te likken, 'Rhiannon' genereerde kippenvel tot op de laatste rijen, en zeg nu zelf: hoe slecht kan een optreden zijn waar 'Go Your Own Way', 'Sara', en 'Don't Stop' op de setlist staan? Knap ook dat de band het aandurfde om vier songs na elkaar uitTuskte spelen. Destijds afgebrand en geflopt wegens te experimenteel, maar inmiddels terecht een cultclassic geworden. Mick Fleetwood slaagde er zelfs in om van zijn drumsolo - doorgaans het uitgelezen moment om bier te halen - tot een heuse happening om te bouwen.

En toch. Tussen al die uitstekende passages doemden een aantal kanttekeningen op. Vooreerst ergerde je je purper aan het affreuze geluid. Goed dat er afgelopen zomer zwaar gewerkt is aan de verouderde infrastructuur van het Sportpaleis, maar als Fleetwood Mac - het eerste popconcert sinds de heropening - een graadmeter mag zijn is de zaal voorlopig beter geschikt voor eroticabeurzen en wereldkampioenschappen turnen. De klank botste tegen alle mogelijke muren aan, en vaak werden de stemmen overstemd door doffe drums of een alles overheersende bas.

Maar ook de groep zelf haalde regelmatig het tempo uit de set met ontstellend lange monologen over de liefde, de charme van Antwerpen en de goedhartigheid van het publiek. Nog het ergst van al bleek Stevie Nicks, die er meer dan tien minuten over deed om uit te leggen dat 'Without You' een vergeten eigen nummer was dat ze veertig jaar na datum via Youtube hadden herontdekt. Ook 'Gold Dust Woman' werd langer uitgesponnen dan de song verdragen kon, en na twee en een half uur had die tweede bisronde, met opnieuw een hele uiteenzetting door Nicks en Fleetwood, evenmin gehoeven.

Wat bizar ook, dat de podiumbrede videomuur pas het laatste half uur de muzikanten in beeld bracht. En zo kwam het dat je ondanks het zichtbare spelplezier, de royale dosis classics, én het feit dat je net een hele avond in het gezelschap van je persoonlijke helden had vertoefd, achteraf toch nog ontgoocheld naar huis ging. Komt ervan, als de lat door dat mythische repertoire zo hoog ligt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234