Zondag 22/09/2019

El Paso

Een maand na het bloedbad in El Paso: ‘Mijn wereld is tot stilstand gekomen’

De nicht, moeder en zus van Mario De Alba bezoeken hem in het ziekenhuis in El Paso. Beeld NYT

Tijdens het bloedbad in een Walmart in El Paso, Texas, raakte Mario De Alba gewond. Een maand later ligt hij nog steeds in een ziekenhuisbed. Zijn familieleden hebben hun leven moeten omgooien om toch maar bij hem te kunnen zijn. 

Ze staan naast hem. Ze leggen zijn zwarte haren goed, houden zijn handen vast, masseren zijn voeten en brengen hem aan het lachen. Al bijna een maand trekken zijn geliefden de wacht op aan het ziekenhuisbed in El Paso van Mario De Alba, de reparateur van wasmachines die bekendstaat als de Held van Chihuahua.

De Alba werd precies een maand geleden in de rug geschoten in een filiaal van Walmart in El Paso. Terwijl een man wild in het rond aan het schieten was, schermde De Alba zijn vrouw en negenjarige dochter af in een bank vooraan in het winkelcomplex. Andere klanten waren naar dezelfde hoek gevlucht. Een man dicht bij De Alba bad hardop en beefde van angst.

De schutter kreeg hen in de gaten – acht à tien mensen, vrouwen en kinderen – en begon te schieten. De Alba (48) trok zijn vrouw en dochter dicht tegen zich aan om hen te beschermen, maar ze werden geraakt. Een kogel trof een duim en een borst van zijn vrouw. Een andere ging in het been van zijn dochter.

Verscheidene mensen rondom hem, onder wie de biddende man, werden die ochtend gedood. De Alba’s vrouw en dochter hebben inmiddels het ziekenhuis verlaten. Hij ligt nog in het University Medical Center van El Paso, onderging al drie operaties en probeert verwoed weer op krachten te komen.

Traag herstel

Die ochtend in augustus stond het leven van De Alba – en dat van de overlevenden en nabestaanden van de 22 mensen die gedood werden – plotseling en pijnlijk stil. De meesten van de tientallen mensen die verwond werden, hebben na een behandeling het ziekenhuis verlaten. Een vijftal verblijft er nog steeds.

Het trage herstel van De Alba maakt dat zijn familie tijdelijk moest verhuizen. Ze wonen in Chihuahua City, de hoofdstad van de Mexicaanse staat Chihuahua. Sinds 3 augustus verblijven ze in El Paso: De Alba zelf in het ziekenhuis, zijn vrouw en dochter in een hotel in de buurt, waar ook De Alba’s zus en moeder hun intrek hebben genomen.

Erika, zijn dochter, zou op school moeten zijn. Olivia, zijn vrouw, is directrice op de school van haar dochter, maar ze wil bij haar man blijven. In Chihuahua heeft Mario de Alba een zaak die wasmachines en droogkasten verkoopt en repareert, maar die is nu gesloten.

Een maand na de aanslag ligt het aan de Walmart van El Paso nog steeds vol bloemen. Beeld NYT

Zo ziet de nasleep van een massamoord eruit. Er zijn niet alleen fysieke, emotionele, financiële en logistieke gevolgen, in een grensstad zoals El Paso is het ook een nationaliteitskwestie. “Ik zit vast”, zegt De Alba. “Ik kan mijn dochter niet naar school brengen. Ik kan niet werken. Ik moet rekeningen betalen. Maar mijn wereld is tot stilstand gekomen.”

Mensen van de federale immigratiedienst staan de familie-De Alba bij – ze maken deel uit van de duizenden Mexicaanse staatsburgers die dagelijks legaal de grens passeren om te werken, te winkelen of te studeren in El Paso, middels toeristische en andere visa die hen tijdelijk toegang tot de Verenigde Staten verlenen – en hebben hen de toestemming gegeven om zolang het herstel duurt in El Paso te blijven.

Maar De Alba maakt zich zorgen over de toekomst. Hij zal wellicht nog een paar weken in het ziekenhuis moeten blijven. Hij is bang dat het geld op zal raken en dat zijn familie terug naar Mexico moet. Hij piekert erover dat zijn dochter niet op school is en dat zijn vrouw niet werkt. “Maar als ze niet hier zijn, wie gaat er dan voor me zorgen?”, vraagt hij.

Zijn zus Cristina hoort wat hij zegt. Ze leunt voorover en streelt zijn hoofd. “Nee, we gaan je niet alleen achterlaten”, zegt ze.

De grote De Alba-show

Donderdagochtend maakt De Alba zich op voor een nieuwe operatie, die ’s middags zal plaatsvinden. Zijn nicht, Lucero de Alba, is op bezoek uit Ciudad Juárez in Mexico. Ze heeft drie uur in de rij gestaan om de grens over te steken via een van de internationale bruggen. Maar nu ze er is, samen met zijn zus en zijn 79-jarige moeder, Maria Montes, verandert de sfeer. Al snel is het de grote De Alba-show en vult gelach de steriele ziekenhuiskamer.

Gekluisterd aan een ziekenhuisbed en vastgeketend aan infusen en machinerie heeft De Alba ruim de tijd gehad om na te denken over het bloedbad en de man die er verantwoordelijk voor was. De verdachte, Patrick Crusius (21), leefde met zijn grootouders in Allen bij Dallas in de Amerikaanse staat Texas. Volgens de politiediensten had hij enkele minuten voor de aanslagen een manifest op het internet gepost waarin hij tekeerging tegen Latino’s. Volgens hem reageerde hij “op de Hispanic invasie van Texas”.

De Alba zegt dat hij de schutter niet begrijpt, maar ook niet haat. “Hij is een mens die zelfs niet van zichzelf houdt. Een doelloos leven.”

Een dag voor de aanslag reed De Alba vier uur vanuit Chihuahua City naar El Paso om zijn vrouw en dochter op te pikken, die daar geland waren op de luchthaven na een bezoek aan Denver. Ze boekten een hotelkamer voor één nacht in El Paso en namen zich voor de volgende ochtend in de Walmart te winkelen voor de lange rit terug naar huis.

Het was nog geen 11 uur toen De Alba betaalde voor de spullen die hij gekocht had. Ze wilden net het pand verlaten toen de schutter binnenstapte met oorbeschermers op en een AK-47-achtig geweer in de handen. De Alba zegt dat hij de schutter niets hoorde zeggen. “Serio”, zegt hij in het Spaans over de uitdrukking op zijn gezicht. “Ernstig.”

De Alba vertelt dat hij met Olivia en Erika naar de First Convenience Bank tegenover de kassa’s snelde. Ze waren de eersten die zich daar schuilhielden. Naarmate geweersalvo’s weerklonken, kwamen er meer mensen bij. Hij schermde zijn vrouw en dochter af, en al snel begon er bloed te stromen. Hij herinnert zich een neus en een oor op de vloer.

Even later liepen De Alba en zijn gezin naar buiten. In paniek probeerde hij hen naar het ziekenhuis te brengen. Ze kwamen bij de auto aan en zijn vrouw gaf hem de sleutels. Maar hij had geen kracht genoeg om te schakelen. Naarmate de ambulances en paramedici arriveerden, werd de pijn erger. Hij zei een hulpverlener dat ze zijn vrouw en dochter moesten meenemen en hem moesten achterlaten. “Ik dacht dat ik dood zou gaan”, zegt hij.

De hulpverlener ging er niet op in en legde hem in een ambulance. “Toen hij in het ziekenhuis aankwam, was hij bewusteloos”, zegt Lucero. “Twee jaar geleden stierf zijn vader. Hij zei dat hij hem op de spoedgevallen gezien had. Zeven seconden lang was hij doodverklaard.”

Dankbaar

De Alba had ernstige inwendige verwondingen. Het herstel gaat traag. Hij kan nog altijd niet eten en drinken. De familie vraagt zich af hoe lang het nog gaat duren. Hij is niet verlamd en kan stappen, maar het is koffiedik kijken of hij zijn mobiliteit weer helemaal terugkrijgt.

Donderdag wippen zijn vrouw en dochter voor de operatie nog even binnen. Daarna verzamelt iedereen in de lobby om afscheid te nemen van Lucero. Vier weken na het bloedbad mankt Erika licht en draagt Olivia nog een verband rond haar pols en duim. Erika glimlacht en giechelt bij het snoepwinkeltje; ze heeft een snoepreep van Lucero gekregen.

De Alba zegt dat het anders voor hen had kunnen aflopen. Ze hadden net zoals de biddende man naast hen dood kunnen zijn. Erika, zegt hij, is zijn inspiratie om er weer bovenop te komen. “Ik probeer dankbaar te zijn. Mijn dochter komt bijna elke dag langs. Wat kan ik meer vragen van het leven?”

© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234