Vrijdag 07/05/2021

Een kwajongen van tweeënvijftig

'Electric and Acoustic' beloofde de aankondiging van Iggy Pops twee uitverkochte concerten in de Brusselse AB. Vooral dat 'acoustic' maakte nieuwsgierig, want wie 's mans recente, verrassend rustige cd Avenue B had gehoord, vroeg zich af hoe hij dat bedachtzame en volwassen materiaal op het podium tot leven zou brengen. Die vraag zou helaas onbeantwoord blijven: de energieke set van de slangenmens uit Michigan was business as usual.

Brussel

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Laten we er geen doekjes om winden: op zijn 52ste verkeert Iggy Pop nog altijd in een benijdenswaardige lichamelijke conditie. Bovendien heeft hij gevoel voor theater: niemand speelt zijn personage - hyperkinetische, weerspannige puber met brutale bek - beter dan Pop zelf. Zodra je hem in zijn blote bast in een lichtkegel zag verschijnen wist je dus dat hij, trouw aan zijn reputatie, het briesende rock-'n-rollbeest kwam uithangen. Hoewel hij zijn optreden behoedzaam en ingetogen begon met 'Nazi Girlfriend' ("I want to fuck her on the floor / Among my books of ancient lore"), werd in de zaal druk gespeculeerd hoe lang het zou duren eer Iggy zou ontbranden als een met kennis van zaken gemaakte kerosinebom. Antwoord: nog geen vijf minuten.

Geruggensteund door een groep die er uitzag als Van Halen raasde de zanger schaduwboksend over het podium van de AB, aangevuurd door in bijtende substanties gedrenkte punk- en metalriffs. The Ig sloop rond met de blik van een bloeddorstig roofdier, alleen hadden de organisatoren verzuimd een bordje met vermelding van de voedertijden aan te brengen. Classics als 'Raw Power', 'Search and Destroy' en 'Real Wild Child' floten je als kogels om de oren, maar ondanks de overvloedige productie van adrenaline op het podium, wist je: Iggy Pop is de oer-Amerikaanse stripfiguur die de geestelijke vaders van Garfield, Peanuts en Calvin & Hobbes zijn vergeten te bedenken.

"En zeggen dat dit óók iemands vader is", merkte een collega schamper op toen Iggy Pop tijdens 'Shakin' All Over' (het zesde nummer!) zijn eerste duik in het publiek nam, om zich vervolgens, bij wijze van choreografie bij 'Corruption', aan een uitbundige regendans te wagen. 'Home', 'Lust For Life', 'Cold Metal' - het klonk allemaal nog explosiever dan TNT. Maar mocht een marsmannetje ons ooit om de definitie van rock-'n-roll verzoeken, dan zouden we hem, als ultieme voorbeeld, meer dan waarschijnlijk 'I Wanna Be Your Dog' laten horen. Het enthousiasme waarmee de toeschouwers in de AB massaal de titel van dat nummer meescandeerden, deed alvast vermoeden dat het abonnementenbestand van het onvolprezen periodiek Woef binnenkort spectaculair de hoogte in zal gaan.

Voor wie er nog aan mocht twijfelen: Iggy Pop is een grapjas. Ook al braken zijn fans, bij wijze van spreken, de zaal af, dan nog bleef hij hen jennen met de kreet "Wake up you Belgian motherfuckers!" Toch heeft de zanger eigenlijk een hart van goud. Zat u woensdagavond om een kinderoppas verlegen? Geen probleem! Tijdens 'The Passenger' mochten de kleintjes onder de hoede van de gewezen Stooge lekker op het podium mee op en neer springen.

Maar ondanks alle brute kracht in de set, was 'I Felt the Luxury', een spoken word-nummer in latinsferen, met een vingerknippend ritme en een cynische tekst, door zijn ingehouden spanning nog het indringendst: "She wouldn't shut up / And one day I just blew up / Now she's in the hospital / For the second time / Maybe she'll die / Maybe I'll cry." Of hoe je met woorden soms diepere emotionele kraters kunt slaan dan met volumineus gitaarwerk.

Tijdens 'TV Eye', een van de zeven bissen, klom Iggy Pop langs de P.A. naar het eerste balkon in een poging om, zoals hij zelf zei, "met het publiek te communiceren". Maar op die inspiratieloze versies van 'I Got a Right', 'Death Trip' en 'Louie, Louie' zaten we echt niet meer te wachten.

Voor wie zich willoos door 's mans vernietigende geluidstornado liet meesleuren, was het ongetwijfeld een opwindende avond. Maar als je het allemaal een beetje afstandelijker bekeek, stelde je vast dat Iggy Pop het zich, met een onderhand erg voorspelbare greatest hits-set, wel een beetje gemakkelijk maakte. Wat spontaan leek, was in werkelijkheid de neerslag van een bestudeerd en tot in de kleinste details uitgetekend scenario. Het bewijs: twee maanden geleden zagen we Iggy Pop in Londen precies dezelfde show geven. Alleen kwam hij toen iets snediger uit de hoek.

Op zijn platen bewijst de zanger regelmatig dat hij niet bang is nieuwe uitdagingen aan te gaan. Waarom dan niet op het podium?

Iggy Pop is de stripfiguur die de geestelijke vaders van Garfield, Peanuts en Calvin & Hobbes zijn vergeten te bedenken

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234