Maandag 05/12/2022

Een koket spel van aantrekken en afstoten

ANTWERPEN

Vorige maand moest een doodzieke Morrissey noodgedwongen negen concerten uitstellen. Intussen verzekerde de voormalige zanger van The Smiths wel min of meer opgelapt te zijn - ‘I am as close to good health as I'm likely to get’ - maar toch liet zijn kwakkelende gezondheid sporen na in Antwerpen. Daar worstelde the Prince of Wails zoals steeds met zichzelf, maar ook met de hoogste noten én een wankele setlist.

Sinds het verscheiden van The Smiths liet Stephen Patrick Morrissey zich zowel voorstaan op grandioze als mediocre soloplaten, en zijn concert in Antwerpen bleek daar een compacte weergave van: in de afgeladen Elisabethzaal volgde Mozzer een grillig parcours langs killer en filler. De helft van zijn nieuwste, vrij teleurstellende plaat Years of Refusal werd bijvoorbeeld door de amper tachtig minuten durende set gejaagd, maar evengoed graaide Morrissey gul in het schitterende oeuvre van The Smiths (‘This Charming Man’, ‘Ask’, ‘How Soon is Now?’, ‘Some Girls Are Bigger than Others’ en ‘Girlfriend in a Coma’ passeerden de revue) en haalde hij prachtige songs als ‘Seasick, Yet Docked’ van onder het stof.Daar tegenover stond spijtig genoeg ook een slordige finale, waarin ’First of the Gang to Die’ ontaardde in chaos en vrij obscure niemendalletjes als ‘Best Friend on the Payroll’ en ‘I Keep Mine Hidden’ de vaart uit het blitzconcert haalden. Een heuse anticlimax, vooral omdat de vijfkoppige band zo sterk uit de startblokken was geschoten: zelfs de weinig flatterende geluidsmix van de Elisabethzaal kon de magnifieke ouverture met ‘This Charming Man’ en ‘Irish Blood, English Heart’ geen moment verkreupelen.Niet dat het publiek maalde om dat rauwe zaalgeluid: al bij de eerste noot stelden de fans zich tegen de bühne op als een legertje puberale paladijnen. Aandoenlijk om volwassen mannen te zien sméken om een aanraking van hun held, of hen - naar aloude traditie - het podium te zien bestormen om zich krampachtig te storten op hun idool. Morrissey speelde dat spelletje van aantrekken en afstoten overigens met zichtbaar genoegen mee: toen de eerste fan hem nét niet de kleren van het lijf scheurde, tijdens ‘Why Don’t You Find Out For Yourself’, veranderde de zanger zijn tekst zelfs grijnzend in “some men here don’t know the full extent of their distress”.Op een uitstekende avond grossiert Mozzer wel vaker in zo’n bon mots, maar maandag bleven de kwinkslagen jammer genoeg goeddeels uit. Al kon je wel even grinniken om zijn dankwoord (“Thank you, you are very graceful, very patient… and probably mad”) of de flegmatieke voorstelling van de band (gitarist Boz Boorer werd ingeleid met het double entendre “here is, wide to receive” waarna hij zichzelf introduceerde met een sarcastisch “and I am… an accident”). Zelfs op gevorderde leeftijd blijft Morrissey zo voorspelbaar koketteren met zijn inferieure zelfbeeld, maar je moest de crooner toch nageven dat hij zelfbeklag even groots als dramatisch wist te afficheren: zo scheurde hij zich het hemd heerlijk theatraal van het lijf in ‘Let Me kiss You’ - na de regel “think of someone you physically despise” - en aan het einde van ‘How Soon is Now?’ krulde de zanger zich op in een armzalig bolletje, na een gekreund “most of my life is gone”. Helaas, alle pathos en melodrama ten spijt, slaagde Morrissey er zelden in om verder een écht overrompelende indruk te maken. De knieval die hij maakte in ‘This World is Full of Crashing Bores’ namen we dan maar gemakshalve aan voor een mea culpa.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234