Dinsdag 27/07/2021
Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Een knoert van een angstaanval overviel me. Nota bene op de dag waarop het zomeruur weer zijn intrede deed

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Aan, uit, aan, uit, aan,... Ze kreeg er maar niet genoeg van, de kleine Gloria. Mijn kleindochter had ontdekt hoe je een lampje aan- en uitknipt. Ze was anderhalf jaar oud en kon net bij het lichtschakelaartje van een lampje dat boven op een kast stond. Met ogen die twinkelden als pas gepoetst kristal keek ze me lachend aan.

Het lijkt wel of er ergens in mijn hoofd ook zo’n lampje brandt dat door een of ander duiveltje aan- en uitgeknipt wordt. Geen groter genot voor duivels dan je onverwacht te overvallen met nare schokeffecten. Licht, donker, licht, donker, licht...

Wandelend door de lege straten: geen kat te zien, angstaanjagend stil. De straatstenen en huizen lijken op me af te komen om me te vermorzelen. O, wat mis ik de natuur: donker.

Maar kijk, wat een mooie stad het is, wat een prachtige gebouwen die ik al jaren geen blik meer gunde. O, geweldig, die vele verborgen standbeeldjes hoog op gebouwen, aan muren en verdekt opgesteld in nissen – de heiligen en engelen, kunstenaars en ander belangrijk versteend volk van lang geleden: licht.

Hoe kom ik die weken door? Krijg geen hap naar binnen. De hele dag geen woord gezegd. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Help, ik ben al dagenlang dood, corona of geen corona: donker.

Goh, wat leuk dat mensen elkaar nu niet alleen begroeten in het park maar ook op straat.

Gesprekjes met totaal onbekenden. Vrienden bellen en steeds die vraag: ‘Alles goed met je?’ Zo lief ook, diezelfde afscheidswoorden altijd: hou het veilig hè, voorzichtig zijn! En dan de virtuele kussen. Het zwaaien naar elkaar vanachter je raam, de blijde glimlach van Glorissima en haar mama: licht.

Het ging maar door in een tempo dat niet te volgen was, aan, uit, aan, uit, aan, uit...

Tot die Beëlzebub niet meer alleen in mijn hoofd zat, maar nu ook trampoline sprong op mijn solar plexus, om de haverklap mijn luchtpijp geniepig dichtkneep en de natuurlijke dam tegen overweldigend verdriet vernietigde.

Een knoert van een angstaanval overviel me. Nota bene op de dag waarop het zomeruur weer zijn intrede deed!

Het begon rond een uur of vijf ’s middags met een licht claustrofobisch gevoel en tegen tien uur ’s avonds sloeg de brand uit, niet meer te blussen. Bellen naar mijn zus: geen antwoord. De kinderen dan maar: jongste, geen antwoord, oudste: oef, die nam op. Even kletsen hielp. Maar niet lang. Wat nu?

Muziek? Juist! Muziek! Keihard meezingen met Van Morrison: “Will you meet me in the summertime in England.”

“Yes, Van the Man, I will!” terugroepen.

Ik kon weer ademen en toen de klok van twee uur op drie sprong, slaagde ik erin om moe maar lichthoofdig naar bed te gaan.

Er is één ding waar duivels niet tegen bestand zijn: gebrek aan aandacht. Zodra je geen belangstelling meer voor hen hebt, merk je hoe ze verschrompelen tot armetierige skeletjes die het noorden kwijt zijn.

Je kunt ze bij wijze van spreken al dansend en zingend vermorzelen.

null Beeld Jenna Arts
Beeld Jenna Arts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234