Zaterdag 24/10/2020

Een kleine jongen in een speelgoedwinkel

I'm so tired of living the suicide life' zong de zanger van eels ergens halverwege zijn set in de Elisabethzaal. Alweer zo'n overspannen popster die te pas en te onpas met de dood koketteert? Neen. Van iemand als E, die recent zijn vader, moeder, broer en zus zag sterven en vervolgens ten prooi viel aan een diepe depressie, klinkt zo'n regel perfect aannemelijk. E's rouwperiode loopt nu stilaan op haar einde en 's mans hervonden optimisme gaf aanleiding tot een vitaal én verrassend concert, dat vooral gedomineerd werd door nieuw materiaal.

Antwerpen

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

De kerstman bestaat: we hebben het zelf gezien. En sinds woensdag weten we ook waarmee hij zijn tijd zoek brengt als hij, na december, technisch werkloos wordt. Hij speelt dan trompet, trombone, banjo en melodica in het eels 2000 Orchestra en doet dat in gezelschap van een tweede blazer, die de sax, klarinet en dwarsfluit voor zijn rekening neemt. Voorts is er een contrabassist, een drummende cowboy die door het leven galoppeert als Butch, en Lisa Germano, een multi-instrumentaliste die we onder meer kennen van de gelegenheidsgroep OP8 en vijf prachtige soloplaten. In Antwerpen stond deze getalenterde dame in voor viool, fluit, mandoline, toetsen, percussie en tweede stem. Maar de eigenlijke ceremoniemeester was natuurlijk E, die met zijn steeds van bezetting wisselend collectief voor de tweede keer Antwerpen inpalmde.

Vanaf de eerste noten was al duidelijk dat het geen doordeweeks concert zou worden: de muzikanten staken van wal met een instrumentaal stuk waarin allerlei motiefjes uit eels-nummers verwerkt zaten en dat daardoor als begingeneriek fungeerde. E vertelde onlangs dat hij alles wat gefixeerd is als dode materie beschouwt. Zijn werk blijft dus groeien en evolueren, lang nadat het op plaat is vastgelegd. En ook al ligt zijn nieuwe cd, Daisies of the Galaxy, nog maar enkele weken in de winkel, toch heeft E zijn liedjes inmiddels alweer in nieuwe, verrassende arrangementen gewikkeld. Het is iets waar ze zich overigens uitstekend toe lenen: ze zijn immers gelaagd, multi-interpretabel en zitten vol trompe l'oreille-effecten.

Die nieuwe verpakking werkte verfrissend en zorgde in Antwerpen vaak voor adembenemende momenten. Maar eels sloegen de bal ook wel eens mis en dan gleden ze af naar een terrein dat je nog het best als pseudo-Bacharach kan omschrijven. Sommige songs waren dus beter af geweest met wat meer soberheid. Ook zong E, afwisselend bedrijvig op gitaar en piano, niet altijd even bevlogen, maar dat waren slechts schoonheidsfoutjes in een show die tot het einde bleef boeien.

Na een poosje vonden de dame en heren de verhoopte snedigheid en werd zelfs een handvol nieuwe nummers ten gehore gebracht, die het cd-stadium nog moeten bereiken. 'Cheaters' Guide to Your Heart' was slechts een van de parels die reikhalzend doen uitkijken naar al het fraais dat nog in E's schatkamer ligt opgestapeld. Een tip: ga bij gelegenheid eens op zoek naar A Man Called (E) en Broken Toy Shop, twee prachtplaten die de eels-zanger in de vroege jaren negentig voor Polydor opnam en die om volstrekt onbegrijpelijke redenen de mist zijn ingegaan.

Zoals verwacht stond de set voornamelijk in het teken van Daisies of the Galaxy , die op vier tracks na volledig aan bod kwam. Hieruit onthielden we het intrieste, met klarinet en strijkers toegedekte 'It's a Motherfucker'; het hartverwarmende 'Jeannie's Diary'; het even simpele als geniale 'I Like Birds'; het voluit swingende 'Mr E's Beautiful Blues' en het veerkrachtige 'Flyswatter', dat nogal wat muzikale grapjes bevatte. Zo imiteerden de blazers het geluid van een grammofoonplaat die stilvalt omdat iemand stiekem de stekker van de platendraaier uit het stopcontact heeft getrokken. E stond erbij als een kleine jongen die voor enkele uren in een speelgoedwinkel wordt losgelaten.

Tussendoor was er echter ook ruimte voor ouder werk, zoals het stapvoets voortschrijdende 'Ant Farm' en het uit pure druilerigheid opgetrokken 'Climbing to the Moon' (allebei uit Electro-Shock Blues); het vrij potige 'My Beloved Monster' (inclusief luide gitaaruitbarstingen en valse eindes) en het door de telefoon gezongen 'Susan's House'.

Tijdens de verlengingen declameerde E de eerste strofe van 'Novocaine for the Soul' tegen de bombastische achtergrond van Richard Strauss' 'Also sprach Zarathustra' en slaagde hij erin het van Elvis Presley bekende 'Can't Help Falling in Love' van ieder vals sentiment te ontdoen. Andere opmerkelijke bissen waren het springerige 'Hospital Food' en 'PS. You Rock My World', waarin de door rampspoed achtervolgde zanger, uitgerekend tijdens een begrafenis, tot het besef komt dat "maybe it's time to live". En zo breide hij een hoopvol einde aan een bijzonder geslaagd concert. U had er bij moeten zijn.

Vanaf de eerste noten was duidelijk dat dit geen doordeweeks concert zou worden

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234