Maandag 19/08/2019

Een jonge vrouw om nooit te vergeten

Ze zou pas goud pakken in Tokio (2020), maar Nafi Thiam deed het dus al in Rio. Symbool voor het leven van de zevenkampster: kiezen kan ze niet en ze wíl zo graag. 'Maar thuis is ze geen vedette', vertelde haar mama al. 'Ook zij moet haar bord afruimen.'

Bijna zei ze: 'En de groetjes aan Mathilde.' Zo gewoon ging Nafi Thiam zondag om met het telefoontje van koning Filip. Ze zei dat natuurlijk niet, zelfs de nieuwe koningin van de atletiek kent haar plaats. Maar ze sloot af met 'Au revoir', en dat was een afscheid als een belofte.

Het afscheid ván een belofte ook: de 21-jarige atlete is nu definitief wereldtop en dus zal het hof haar nog regelmatig mogen uitnodigen ter huldiging. Straks na Rio en eind dit jaar al zeker opnieuw als Sportvrouw van het Jaar. Zelfs bokser Delfine Persoon, twee jaar terug rázend toen Thiam haar op dat gala versloeg, zal dat begrijpen.

Maar eerlijk, tot voor dit weekend twijfelden we. Was het nu Nafi Thiam of Thiam Nafi? En dat is dan de kracht van de Olympische Spelen. Ze laten mensen leven als het om goud, zilver of brons gaat en het scherm nam alle twijfel weg. Voluit Nafissatou Thiam. Nooit zal België de naam en deze jonge vrouw van nu 21 jaar vergeten.

Alle biografieën vermelden een Senegalese papa en een Belgische mama. Die scheidden toen Nafi twee was, en zij groeide op in Rhisnes. Naams dorpje, deelgemeente van het al even onbekende La Bruyère, eind januari 2011 haalde ze voor het eerst de kolommen van La Dernière Heure. Klein stukje over Lindsey De Grande, met nog drie lijntjes over 'une jeune fille de 16 ans', die op een lokaal kampioenschap het hoogspringen, verspringen én kogelstoten won. Schreef de krant: 'Een wedstrijd waarin haar mama, Danièle Denisty, derde werd.'

Rit van 70 kilometer

Als kind had Denisty zelf gesport, later plantte ze haar droom over op haar vier kinderen. Van wie Nafi er eentje was. Ze zag talent, ze zag wilskracht en ze zag liefde voor de sport. "Maar ik kon niet kiezen", zegt Nafi Thiam in alle interviews. "Dus deed ik maar zevenkamp. Dan hoefde ik niet te kiezen."

Roger Lespagnard, ex-tienkamper met drie Olympische Spelen op zijn palmares en nu burgemeester van Fleron, zag haar voor het eerst in 2006. "Het was bij een indoorcompetitie en ik zag dat ze een goede voet had, veel goede wil en zeer veel toewijding."

Twee jaar later vroeg mama Denisty of hij haar trainer wilde worden, al betekende dat een tweewekelijkse rit Rhisnes-Luik, 70 kilometer enkel. In Humo vertelde Denisty dat zo stilaan de zin kwam om zelf weer te sporten. "Ik moest anderhalf uur wachten in de tribunes en stond te verkleumen." Ze was 36 en op haar 48ste werd de lerares Frans/geschiedenis in het Turkse Izmir nog Europees kampioene in de categorie W45. Op de zevenkamp.

Nafi Thiam is groot. Je leest 1.84 meter of 1.87 meter, en het kan allemaal. Toen Lespagnard met haar begon, was ze 1.73 meter. "Het was wachten tot ze volgroeid was om voluit te trainen", zei hij in La Dernière Heure, maar de progressie kwam snel.

Het juniorenwereldrecord in de vijfkamp dat ze in 2013 vestigde, werd nooit gehomologeerd omdat de organisatie geen dopingcontrole had georganiseerd. Maar toen al was het zelfs voor Carolina Klüft, de vorige recordhoudster en later grande dame van de zevenkamp, duidelijk. "Ik had tot dan nog nooit van Nafi gehoord", zei Klüft drie jaar terug, toen Tia Hellebaut een ontmoeting tussen de Zweedse en Thiam regelde.

"Bij dat record googelde ik haar naam. Het is vroeg om te zeggen of ze een carrière als die van mij kan maken, maar geef haar wat tijd. Ze heeft werk op de 800 meter, maar dat is niet erg. Van problemen moet je niet weglopen, je moet ze aanvallen." Hellebaut zei dan al: "Het is een supertalent, een ruwe diamant." Nafi zelf: "Het doel is om mezelf altijd te overtreffen."

Couleur Café

Overal lees je: op de Spelen van 2020 in Tokio is ze 25 en kan ze voor goud gaan. Dat zei Nafi zelf nog in februari in een interview met De Zondag. Of Rio al kon? "Dat denk ik niet. Als je maar zeven keer per week traint, is een medaille niet mogelijk." Ze overtrof zichzelf dus nog maar eens, impossible staat niet in Thiams woordenboek.

Dat ze in Luik geologie ging studeren, was een bewuste keuze. Ze wilde bio-ingenieur studeren, maar dat kon niet in Luik, en daar wilde ze zijn om te trainen. Dát ze studeert, vindt ze evident. "Van zevenkamp zal ik niet kunnen leven", zei ze, en ook in die studies gaat ze ver.

"Ooit moest ik haar verbieden om nog voort te studeren", zei haar mama ooit in Het Nieuwsblad. "Ze wilde dag en nacht doordoen, om het zo goed mogelijk te doen." Toch geen robot, want in Humo vertelde Lespagnard dat hij soms streng moet zijn. "Ze wilde naar Couleur Café. Drie weken voor het EK! Dan moet ik haar tot de orde roepen."

Vrijdag wordt Nafi 22. Of ze zal feesten, hangt af van haar benen. Donderdag neemt ze wellicht nog deel aan het hoogspringen. Anders dan vorig jaar wordt het in ieder geval. Toen vierde ze haar verjaardag in een centrum van Fedasil, waarvan ze meter is. "Ik heb een warm welkom gekregen", zei ze in De Zondag. "Met muziek en dans uit Afghanistan. Als je die mensen spreekt, besef je dat je geluk hebt met je leven."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden