Donderdag 20/02/2020

Een Japanse Janus

De Japanse regisseur Takeshi Kitano wordt in zijn land als een soort halfgod vereerd, maar dat heeft vooral te maken met de supersterstatus van acteur Beat Takeshi (als komiek op televisie en vaak als yakuzagangster in films van zichzelf of van anderen). Net zoals de Romeinse god Janus heeft hij dus twee gezichten. En dat kan behoorlijk verwarrend zijn.

Door Jan Temmerman

In Otto e Mezzo, de Felliniklassieker uit 1963, vertelde de Italiaanse maestro het verhaal van een filmmaker (vertolkt door zijn alter ego Marcello Mastroianni), die het gevoel heeft zich creatief en emotioneel in een doodlopend straatje te bevinden en die dan maar beslist om al die muizenissen tot onderwerp van zijn volgende film te maken. Een egotrip? Misschien wel, maar het leverde een van de beste en meest Felliniaanse films op.

Hiermee willen we niet gezegd hebben dat ook Takeshi Kitano met zijn nieuwe film een klassieker heeft afgeleverd, maar het uitgangspunt is wel gelijklopend: terugblikken op wat voorafging, afrekenen met een bepaald publiek imago waarvan men de gevangene is geworden en dan misschien met een propere lei herbeginnen.

Takeshis' is een grappige maar niet altijd even begrijpelijke film geworden. Scenarist-regisseur Kitano voert zichzelf ten tonele als een gevierd en bewonderd acteur. Zijn verplaatsingen (in een Rolls Royce!) naar de televisiestudio, waar (bijna) iedereen hem met eerbiedig ontzag benadert, lijken vooral een routineuze aangelegenheid te zijn geworden. Op een dag maakt hij daar kennis met een bedeesde figurant (dubbelrol van Kitano), die hem nauwelijks een handtekening durft te vragen.

De figurant lijkt niet alleen op Kitano, maar heeft ook dezelfde familienaam. Maar in tegenstelling tot de ster Kitano wordt de figurant Kitano, die eigenlijk als kassier in een warenhuis werkt en tussendoor van de ene auditie naar de andere drentelt, door zijn buren uitgelachen en door zowat iedereen als een nobody behandelt. Behalve door dat ene meisje dat hem aan de uitgang opwacht met een cadeautje en hem bedankt voor zijn werk, maar die stalkende fan meent natuurlijk de andere Kitano voor zich te hebben.

De film schuift heen en weer tussen beide Kitanopersonages en dan vooral tussen hun respectieve dagdromen en nachtmerries. Dat impliceert dat veel nevenpersonages in dubbelrollen (en met een totaal verschillend gedrag) opduiken in situaties, die nu eens surrealistisch, soms burlesk en dan weer totaal absurd kunnen zijn. Een kleine bloemlezing ter illustratie: een norse noedelsoepkok die zijn klanten uitscheldt, een winkelklant die eerst niet wil betalen en dan een pakje kauwgom met de grootst mogelijke bankbiljetten betaalt, een tapdansende rups (!), een dik en dus komisch duo met piepstemmetjes, een nachtelijke taxirit die tussen tientallen lijken op de weg moet laveren, meisjesborsten die door een dj als mengtafel gemanipuleerd worden, een dolksteek die niet meer dan een prik van een tatoeagekunstenaar blijkt te zijn, een schietpartij waarvan de vonkende ontladingen tot sterrenbeelden transformeren, enzovoort. Vooral het yakuzaverleden van acteur Beat Takeshi krijgt het hard te verduren, want in Takeshis' worden voldoende kogels afgevuurd om een hele serie gangsterfilms te bevoorraden. Een beetje minder was ook nog goed geweest.

JJJ

Regie Takeshi Kitano Vertolking Beat Takeshi Kitano, Kotomi Kyono, Kayoko Kishimoto, Ren Ohsugi Land Japan Speelduur 108 minuten Voor liefhebbers van de vorige Kitanofilms, die op zoek kunnen gaan naar allerlei filmcitaten. Te mijden door wie vindt dat kunstenaars niet zoveel in zichzelf geïnteresseerd moeten zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234