Maandag 09/12/2019

Een imposant, orkestraal huzarenstukje

In het Sportpaleis vond Hooverphonic de ultieme vennoot in symfonische grandeur. Twee uur lang begaf de groep zich in een orkestrale wereld waar Burt Bacharach, film noir en fifties chic de toon aangaven.

De dramatische aanhef van de show volstond eigenlijk al om je te verbluffen. Na een minutenlange instrumentale intro, met knipogen naar soundtracks en Hooverphonic-hits, schoven levensgrote, karmozijnrode gordijnen open. Een oogverblindend tegenlicht werd in de zaal geworpen. In het midden van die gigantische schijnwerper, een donker silhouet. Het bleken de contouren van zangeres Noémie Wolfs - al had het net zo goed agent 007 kunnen zijn, die zijn wapen op het scherm richt in elke Bondfilm. De bombastische ouverture baadde trouwens in dezelfde grandeur van John Barry's Bond-soundtracks. Met weelderige arrangementen, meeslepende strijkers en fel uithalende blazers tekende het orkest, onder leiding van dirigent Cédric Murrath, verder voor een onberispelijk show. Eén die bovendien haarscherp klonk: in het Sportpaleis is zoiets al een huzarenstukje op zich.

Opmerkelijk genoeg imponeerde de groep zonder echt te willen verrassen. De aanpak van '2Wicky' dwaalde misschien nog het verst af van het origineel. Maar ook zonder nadruk op de gitaar van Raymond Geerts of de elektronische accenten van weleer, hoorde je zelden een afwijkende versie. Op die manier leek je Hooverphonic te beleven zoals bassist en roerganger Alex Callier het altijd beoogd heeft: groots, meeslepend en zwanger van drama en bravoure. En met een zwak voor retrokitsch, natuurlijk.

Klamme handjes

De raak gekozen covers gaven daarnaast subtiel aan waar Hooverphonic de mosterd ging halen. Schemerde het baslijntje van Serge Gainsbourgs 'La Horse' immers ook niet door in 'The World Is Mine'? En de triphop van de beginjaren werd in herinnering gebracht met een magnifieke cover van Massive Attack. In 'Unfinished Sympathy' speelde pianist Remko Kühne de sterren van de hemel.

Van watervrees trouwens geen spoor in de stem van Noémie Wolfs, al bekende ze klamme handjes te hebben. Nochtans drukte het publiek haar overduidelijk nauw tegen de borst. Van de aanvankelijke scepsis blijft na twee jaar niets meer over. Terecht ook: tijdens 'Eden', 'Jackie Cane' of zelfs 'Vinegar & Salt' vervaagde de herinnering aan Geike Arnaert definitief. Alleen in 'Mad About You' kon Wolfs de erfenis van haar voorgangster nog niet van zich afschudden. Wellicht riekt élke versie van die classic zonder Geike naar veredelde karaoke.

In het Sportpaleis kreeg deze 'Hooverphonica' dertienduizend toeschouwers over de vloer. Straks volgt ook een theatertour (met kleiner orkest) met een dertigtal data.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234