Zaterdag 06/03/2021

Een heftig verlangen naar contrasten

In het voorjaar van 1998 mocht das pop na de Rock Rally op het hoogste podiumtrapje, een overwinning die alleen in het organiserende blad Humo niet gecontesteerd werd. Maar zie, na enkele jaren zwoegen, met slechts af en toe een single als teken van leven, ligt vanaf dit weekend het veelbelovende debuut I § in de winkel. Das pop heeft de lat hoog gelegd en springt er toch probleemloos over.

Brussel

Van onze medewerker

Christophe Verbiest

Al op Pukkelpop kon je niet naast das pop kijken. Stickers met daarop de groepsnaam en de plaattitel I § kleefden zelfs op bomen. Het debuut van de groep uit Gent moest hét Belgische debuut van het najaar worden. Altijd gevaarlijk, zo'n uitgebreide aandachtscampagne, maar zie, de cd overtreft de stoutste, door prachtsingles als 'Electronica For Lovers' en 'The One' opgeroepen verwachtingen. In het voorjaar van 1998 wonnen Tom Kestens, Lieven Moors, Niek Meul, Bent Van Looy en Reinhard Vanbergen de finale van de Rock Rally. Het vijftal was zelf nog het meest verrast, want de groep kreeg pas definitief vorm twee maanden voor de eerste preselectie.

Bent: "Dat was op het moment dat Tom erbij kwam. De vier anderen hebben elkaar rond hun zestiende op school leren kennen en toen zijn we begonnen. Zo hebben we drie, vier jaar wat geëxperimenteerd. Toen Tom lid werd, viel alles in de juiste plooi en hebben we beslist: we willen een popgroep zijn voor de rest van ons leven. Toevallig was dat vlak voor de Rock Rally."

De vijf heren beklemtonen dat alles wat de vier voordien deden compleet anders was, gaande van straatmuziek met gitaar en bongo's tot, dixit Bent, "heel foute funknummers en spacy artrock".

Daarvan is op I § absoluut niets meer te merken. das pop bedenkt... popmuziek. Zo simpel gesteld klinkt de groepsnaam misschien wat melig, maar al na beluistering van I § weet je dat hij een van de meest geniale bandnamen ooit is. Want inderdaad, bij elke seconde van I § denk je - opgelet hier volgt het obligate, maar onontkoombare grapje in verband met deze groep - 'da's pop'. Desondanks is dit muziek met veel angels, lees: vele verrassende wendingen in het ritme, onverwachte geluidjes die even plots verdwijnen als ze opduiken, kortom songs die je bijna steevast op het verkeerde been zetten, niet om indruk te maken, maar omdat dit de impact van de muziek vergroot. Alsof de groep voortdurend met zichzelf in discussie treedt. Met succes, want I § is een plaat waarvan je begint te gloeien van genot.

Naar verluidt houden de heren absoluut niet van de omschrijving rockgroep. Tom: "Ach, de vibe van rock'n'roll zit wel degelijk in onze plaat. Alleen behoeden we ons ervoor in de val te trappen van de geijkte rockgroep waarvan de gitarist twee distortion-pedalen heeft en daarmee lawaai maakt. Dat is voor een beginnende band begrijpelijk, want je wil energie kwijt en als je nog geen andere manier hebt gevonden, dan doe je dat zo."

Bent: "Je kunt een heavy punkgevoel weergeven door inderdaad een distortion-pedaal in te drukken, maar je kunt dat ook doen met een akoestische gitaar, een keyboard en een drum-loopje, zoals in 'The One'. Ik vind dat we soms heel heavy zijn, alleen gebruiken we niet de standaardingrediënten die de koks van de muziek daarvoor aanprijzen." Tom: "We willen niet in clichés vervallen." Niek: "En als we die toch gebruiken, dan ligt het er vingerdik bovenop."

das pop verwijst graag naar pop art, dat merk je ook aan het campy artwork van de cd. De leden kunnen zich terugvinden in de pop-artdefinitie van Richard Hamilton: "Popular (designed for a mass audience). Transient (short term solution). Expendable (easily forgotten). Low cost. Mass produced. Young (aim at youth). Witty. Sexy. Gimmickly. Glamourous. Big business."

Brent: "Dat vat heel goed wat wij doen: spelen met de iconen van de populaire cultuur, zowel wat muziek, beeld als podiumact betreft." Live valt das pop inderdaad ook op door de aandacht voor het vestimentaire. Niek: "Niet dat we voor een optreden onze poppy uniformen aantrekken, hoor." Bent: "Al is het toch een uitvergroting, net omdat je op een podium staat. Maar hoe we eruitzien en klinken is ook hoe we echt zijn."

De vijf leden, gemiddeld 24 jaar, zijn heel ernstig met de groep bezig. Bent: "Wij zitten elke dag in ons repetitiekot, als was het een kantoorjob." Tom: "Laten we het toch niet werken noemen." Niek: "We hebben zeker geen tijd om er nog een andere job bij te nemen."

Op de vraag of ze de jongste jaren van das pop hebben kunnen leven, klinkt het uit vijf monden eensluidend: "Néén." Maar het is een offer dat ze vol overtuiging hebben gebracht, ook al omdat ze de lat doelbewust hoog hebben gelegd. Bent: "Ten tijde van 'The Little Boy' hadden we ook al een cd kunnen uitbrengen, maar geen plaat zoals I § is. En voor minder wilden we het niet doen." Niek: "We wilden een plaat die echt vertelt wie en wat we zijn."

Je komt oren tekort als je de eersteling van het kwintet uit Gent beluistert. Bent: "Gelukkig konden we terugvallen op een goede producer, Phil Vinall." Lieven: "De songs klinken nu meestal een stuk eenvoudiger dan vroeger." Bent: "We hebben heel veel technische shit gebruikt en dat verbergen we niet. Anderzijds hebben we geen sausje over de liedjes gegoten dat de nummers gelijkaardig zou laten klinken."

I § is een echte groepsplaat. Dat is onder meer een gevolg van de aparte opnamewijze. Iedere muzikant zat de hele dag in een eigen studio op te nemen. De producer bracht de verschillende elementen samen. Daardoor speelt iedereen op heel wat uiteenlopende instrumenten. Bent: "Toen Phil ons voor het eerst ontmoette, zei hij meteen: 'no way dat ik jullie op de normale manier laat opnemen', dus iedereen die afzonderlijk zijn instrument op de band zet. Hij vond dat we elk afzonderlijk een plaat zouden kunnen maken. Je zou kunnen stellen dat we die vijf platen versmolten hebben tot een geheel."

Ook aan de teksten werkte iedereen mee, maar ze zijn toch vooral het werk van Tom en Bent. Een groot deel van de popmuziek handelt over liefde. Vaak is het een schreeuw om liefde of een rouwen om het verlies ervan, maar bij das pop heb je het gevoel dat het meer een ode aan de liefde is. Bent: "Ook de wijze waarop we erover zingen is anders. Ik denk dat we liefde benaderen als een product, vandaar ook dat hartje." Tom: "Love is a concept."

Een andere rode draad is de blik achteruit, een kijken naar de (kinder)tijd toen het leven nog onschuldig was, zoals in nummers als 'Baby of Gold' en 'A Naked Girl'. Bent: "Mijn teksten zijn vaak een opeenvolging van beelden die me zijn bijgebleven. Dat terugblikken is overigens geen heimwee. Ik denk dat beelden uit de kindertijd makkelijker op je netvlies blijven plakken." Tom: "'Ordinary Sunset' handelt over een vriendschap die in mijn jeugd ontstaan is. Maar omdat Bent het zo afstandelijk zingt, krijgt het iets dubbels. Het resultaat klinkt erg ontwapenend." Dit soort contrasten zijn legio bij das pop. Bent: "Daardoor krijgt zo'n liedje meer impact." Tom: "Als je weet dat je tekst als een droge observatie wordt gezongen, is het makkelijker om er emoties in te leggen." Niek: Neem nu 'All for Love', dat een trieste tekst heeft, terwijl het liedje een lekkere groove bezit."

Tom: "Waar we niet van houden, al zijn er uitzonderingen zoals Jeff Buckley of Radiohead, is bijvoorbeeld een artiest die een droef liedje nog eens extra emotioneel zingt." Bent: "Dat komt vaak als onecht over, want in het echte leven zijn die contrasten ook courant aanwezig."

'I §' is verschenen op Play it again Sam.

'Ik vind dat we soms heel heavy zijn, alleen gebruiken we niet de standaardingrediënten die de koks van de muziek daarvoor aanprijzen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234