Donderdag 04/03/2021

Een grap zonder pointe

Een bijzondere samenwerking levert niet per se een bijzonder resultaat op. Lulu, een nieuw album waarvoor Lou Reed en Metallica de handen in elkaar sloegen, kan op geen enkel moment bekoren. Meer: dit moet een van de slechtste platen uit de rockgeschiedenis zijn.

LOU REED & METALLICA

Lulu

Om maar met de deur in huis te vallen: ik hou niet van Metallica. Nooit gedaan, en de kans dat het nu nog verandert, is louter theoretisch. Die uit het zuiverste machismo opgetrokken wall of sound, die onvermoeibare reflex om elk gaatje in het geluid dicht te spijkeren, die dramatisch donderende drums..., het is nooit mijn ding geweest. Op de koop toe heeft de groep de voorbije twintig jaar nauwelijks nog iets uitgebracht dat zich kan meten met The Black Album of Master of Puppets, twee van de platen waaraan ze tot vandaag hun reputatie als topgroep te danken hebben.

Ook bij Lou Reed is het vet al een tijdje van de soep. Ooit was hij een van de oorspronkelijkste artiesten van zijn generatie. De eerste van de Velvet Underground was een mijlpaal, en iedereen die beweert van popmuziek te houden, hoort die plaat in huis te hebben. Dat geldt trouwens evengoed voor Berlin, Transformer en New York, drie cd's waarop Lou Reed zich als een buitengewoon verteller manifesteert. Het was een tijd dat Reed nog gevoel legde in zijn teksten, en ze ook niet zonder emotie zong. Maar na Songs for Drella, zijn samen met John Cale opgenomen eerbetoon aan de toen net overleden Andy Warhol, werd elke nieuwe cd nog saaier dan de vorige. De man die het vroeger vertikte achterom te kijken, doet intussen nauwelijks anders. De voorbije jaren voerde hij Berlin live op, en de concerten waarop de integrale Metal Machine Music werd afgehaspeld - pardon: 'herdacht' - waren even zenuwslopend als onbeluisterbaar.

Onnatuurlijk

De eerste samenwerking tussen beide dateert van een paar jaar geleden, toen Metallica optrad als begeleidingsband van Reed tijdens een gelegenheidsconcert voor de Rock and Roll Hall of Fame. Wat toen bedoeld was als eenmalige samenwerking, is nu uitgegroeid tot een volwaardige nieuwe cd. Al is volwaardig een slecht woord.

De collaboratie tussen Metallica en Lou Reed doet hoogst onnatuurlijker aan. Alleen al de term die ze ervoor bedacht hebben, art metal, is van die aard dat je maag er spontaan van binnenstebuiten draait, en niet alleen omdat kunst en metal begrippen zijn die haaks op elkaar staan. De gelegenheidsgroep met Mick Jagger, Dave Stewart, Joss Stone en Damien Marley onderstreepte onlangs al dat de combinatie van grote talenten niet noodzakelijk in een meesterwerk resulteert. En dat is op Lulu - de titel alleen al - niet anders.

De voorbije dagen lieten fans van beide acts op het internet al uitgebreid hun ongenoegen merken. De ene omdat Metallica tot het begeleidingsbandje van Lou Reed wordt gedegradeerd, de andere omdat hun favoriete poëet overstemd wordt door een stelletje herriemakers die van geen ophouden weten. Die onvrede is in beide gevallen terecht. Zanger Danko Jones ging in zijn verontwaardiging zelfs zo ver dat hij zijn hele verzameling Metallica-cd's intussen online te koop heeft aangeboden.

Zelfs 'Brandenburg Gate', een van de kortste songs hier, sleept aan alsof er geen einde aan lijkt te komen. Reed en Hatfield schreeuwen als hooligans door elkaar, en 'The View' wordt door Reed zo propvol tekst gestouwd dat de muziek voortdurend tegen een muur op loopt. "I wanna see your suicide", kreunt hij ergens halverwege, maar het nummer zelf klinkt alsof de hele band met overgesneden polsen staat te spelen. Veel leven zit er in elk geval niet in. "Are we both dead now?", vraagt Reed zich af in het druilerige 'Dragon'. Het antwoord laat zich raden.

De songs op de plaat zijn geïnspireerd op teksten van de Duitse visionair Frank Wedekind, die meer dan honderd jaar geleden een reeks toneelstukken schreef over Lulu, een vrouw die evenveel muze als heks was. Pedant en artistiekerig, zoals alles waar Reed zich de laatste jaren mee bezig heeft gehouden. Ironisch genoeg doen de teksten meer dan eens potsierlijk aan. 'I am the tablet.' Iemand? De combinatie van het hoogbejaarde gewauwel van Reed en de metalriffs van Metallica slaat gewoon nergens op. Bovendien wordt de lijdensweg in 'Cheat on Me' en 'Dragon' tot over de elfminutengrens gerekt, en het monotone 'Junior Dad' maakt het met bijna twintig minuten nog erger.

Ego's

In de wiskunde geven twee minnen bij elkaar opgeteld een positieve uitkomst, maar in de rock-'n-roll gelden andere regels. Niet alleen is dit de zwakste cd waaraan elk van de betrokkenen ooit heeft meegewerkt, dit moet echt zowat een van de slechtste platen uit de rockgeschiedenis zijn. Dat Lulu op de koop toe ook nog eens 95 minuten duurt, geeft bovendien aan dat de ego's van Reed en Metallica zo groot waren dat niemand zijn trots durfde in te slikken en op het idee kwam om deze opnamen binnenskamers te houden. Dit is een grap zonder pointe. Cola zonder prik. Een parachutesprong zonder valscherm. Kortom: weg ermee.

(Universal)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234